Bojaźń stanowi pierwszy stopień życia duchowego; mądrość jest jego uwieńczeniem.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie

Kiedy coś jest prawem, a kiedy nie

Ci zaś, którzy nie chcą uznać powyższych zapatrywań na obowiązki albo też gotowi są do napiętnowania imieniem niekarności i rokoszu wszystkich wiernych katolików stosujących się do takich pojęć – nie rozumiejąc wcale nawet owych praw, o których tyle mówią – nie wiedzą, czego potrzeba zasadniczo do tego, aby przepisy ich mogły pozyskać istotną moc prawną. To, czego tu dotykamy, dobrze Wam jest wiadome i nieraz Wam już o tym mówiliśmy. Prawo nie jest niczym innym, jak rozporządzeniem wydanym przez prawowitą władzę, odpowiednio do zasad rozsądku, a ku ogólnemu dobru. Tylko zaś ta władza jest prawowita, która pochodzi od Boga, pierwszego i najwyższego władcy, który sam jeden może nadać człowiekowi władzę nad człowiekiem. Naturalnie nie ma tam i mowy o zasadach, dyktowanych przez rozsądek, gdzie zdeptana jest prawda i prawo Boże. Wreszcie nikomu na pożytek wyjść nie może to, co sprzeciwia się najwyższemu, a niezmiennemu dobru – co oddala ludzi od miłości Boga.

Potocznie mówi się, że ktoś jest pobożny, jeśli się wiele modli. Dopiero co przytoczona fraszka biskupa Krasickiego Dewotka ironicznie demaskuje taką jednostronną koncepcję „pobożności”.
Prawdziwa pobożność dotyczy nie tylko ukierunkowania duszy ku Bogu, ale także ku ludziom – po Bożemu.

Czytamy w katechizmie:

Na czym polega dar pobożności?
Polega na takiej stałej dyspozycji woli, sprawiającej, że człowiek jest władny przyjąć bezpośrednie i osobiste działanie Ducha Świętego, przysposabiające go do obcowania z Bogiem – przy pomocy największych tajemnic Jego Boskiego życia – jako z troskliwym Ojcem, którego on po synowsku czci, słucha i służy mu. Ponadto ten dar przysposabia człowieka do takiego obcowania w relacjach zewnętrznych ze wszystkimi ludźmi i wszystkimi innymi stworzeniami rozumnymi, które odpowiada nadprzyrodzonemu dobru Boga i które wszystkie byty rozumne jednoczy z Bogiem jako Ojcem wielkiej Bożej rodziny (z. 121, a. 1).

Czy należy mowić, że dar pobożności jest najdoskonalszym przypieczętowaniem relacji zewnętrznych, jakie ludzie mogą lub powinni mieć wobec siebie lub wobec Boga?
Tak, dar pobożności jest najdoskonalszym przypieczętowaniem relacji zewnętrznych, jakie ludzie mogą lub powinni mieć wobec siebie lub wobec Boga. Jest ukoronowaniem cnoty sprawiedliwości i wszystkich cnót jej pokrewnych. Jeśli całe działanie człowieka pozostawałoby pod wpływem tego daru, to odpowiadałoby w doskonały sposób na poruszenia i działania Ducha Świętego, a wtedy życie ludzi na ziemi stałoby się obcowaniem wielkiej Bożej rodziny i przedsmakiem życia wybranych w niebie.
Tomasz Pegues OP, Katechizm według Summy Teologicznej św. Tomasza z Akwinu

Każda żyjąca dusza
niech się miłością wzrusza,
uwielbiając, wychwalając
Serce Jezusa.

Bo niebo ani ziemia
nic tak słodkiego nie ma,
jako Serce Jezusowe,
pełne zbawienia.

Dla nas otwarte stoi,
niech grzesznik się nie boi,
niech żałuje, pokutuje,
tu rany zgoi.

Tu źródło żywej wody,
pełne dla dusz ochłody,
przybywajcie, a czerpajcie
słodycz; tu gody.

W Najświętszym Sakramencie
to Serce uwielbiajcie,
za te dary, serc ofiary
chętnie oddajcie.

Niech, Jezu, Twe mieszkanie
wśród naszych serc zostanie,
niechaj dusza ma Jezusa
na posilanie.

Posilaj, Jezu drogi!
Rzucam się pod Twe nogi,
serce kruszę, dajęć duszę,
człowiek ubogi.

Gdy zbliży się konanie,
a serce me ustanie,
z Twej opieki mnie na wieki
nie wypuść Panie.

Trzeba bardziej być posłusznym Bogu niż ludziom

Naprzeciw siebie stoją dwie władze – a obywatele otrzymują podwójne, wykluczające się wzajemnie rozkazy. Obu stron słuchać nie mogą, „nikt nie może dwom panom służyć” (Mt 6, 42). Kto słucha jednego, zaniedbuje drugiego. Któregoż z nich słuchać mamy w razie sprzeczności rozkazów?
Nie może to ulegać wątpliwości. Nie wolno zaprawdę dla miłości ludzi sprzeniewierzać się Bogu. Grzechem jest poniewieranie praw Chrystusowych gwoli posłuszeństwa dla władz ziemskich, poświęcanie praw Kościoła ku poszanowaniu praw świeckich: „Więcej trzeba być posłusznym Bogu, niż ludziom” (Dz 5, 29). W podobnych wypadkach winien każdy dać bez wahania ową odpowiedź daną przez Piotra i resztę Apostołów władzom żądającym od nich niedozwolonych rzeczy. Wprawdzie tak na wojnie jak i w pokoju prawy chrześcijanin powinien przodować innym w miłości dla ojczyzny – ale mimo to, powinien on raczej ponieść śmierć, aniżeli odstąpić od sprawy Boga i swego Kościoła.

Maurice Ravel, Koncert fortepianowy G-dur
Cz. II: Adagio assai
Arturo Benedetti Michelangeli – fortepian
Dyrygent: Ettore Gracis
Philharmonia Orchestra

Niedorzecznością jest wyznawać Jezusa Chrystusa i zachowywać przepisy judaizmu.
Św. Ignacy Antiocheński, biskup i męczennik, List do Magnezjan

DEWOTKA

Dewotce służebnica w czymsiś przewiniła
Właśnie natenczas, kiedy pacierze kończyła.
Obróciwszy się przeto z gniewem do dziewczyny,
Mówiąc właśnie te słowa: „… i odpuść nam winy,
Jako my odpuszczamy” – biła bez litości.
Uchowaj, Panie Boże, takiej pobożności.

Św. Rajmund z Peñafort, wyznawca – 23 stycznia.
Potomek starego rodu katalońskiego, ur. ok r. 1173, studiował w Bolonii i wykładał tam prawo kanoniczne. Po powrocie do ojczyzny, został kolejno archidiakonem, wikariuszem generalnym i oficjałem; już jako prałat katedry w Barcelonie, wstąpił w r. 1222 do dominikanów i działał jako kaznodzieja, zwłaszcza wśród Żydów i Maurów. Papież Grzegorz IX wezwał go do Rzymu, gdzie został jego spowiednikiem. Oddał się też pracy kodyfikacyjnej prawa kanonicznego. Ułożył pięć ksiąg dekretaliów, które stanowią najlepiej opracowaną część prawa kościelnego aż do jego kodyfikacji w XX wieku. W r. 1238 został generałem zakonu. Zachęcił św. Tomasza z Akwinu do napisania summy „contra gentiles”. Wezwany przez króla Jakuba na Majorkę, doprowadził między królem a mieszkańcami tej wyspy do zgody (…). Umarł w wieku 100 lat, w r. 1273, w Barcelonie. Dwóch królów oddawało mu ostatnią posługę.

Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła Katolickiego. Encyklopedia hagiograficzna

Św. Ignacy z Loyoli w Regułach o trzymaniu z Kościołem zaleca między innymi:

Pochwalać częste słuchanie Mszy, a także śpiewy, psalmy i długie modlitwy w kościele i poza nim.

Dusza podjęła decyzję dojrzałą związania się wyłącznie, dożywotnio i nieodwołalnie z kultem katolickim – Mszą Świętą w rycie rzymskim. O ile dusza nie stawia oporu łasce Bożej, sama może zauważyć, że w miarę upływu czasu staje się coraz bardziej skłonna do poświęcania większej ilości czasu Panu Bogu. I ileż z tego pożytków!
W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:

W owocach Mszy Świętej ma udział cały Kościół, ale korzysta z nich zwłaszcza kapłan i ci, którzy biorą udział we Mszy, gdy jednoczą się z kapłanem. Ponadto szczególny udział mają ci, w intencji których Msza jest odprawiana, czy to żywi, czy też umarli.