Życie wewnętrzne powiniśmy prowadzić poważnie, starannie – detalicznie starannie. Rozchodzi się przecież o spotkanie z Panem Bogiem, o wzniesienie duszy do Pana Boga, o życie w jedności z Panem Bogiem.
Fundamentalnym przejawem życia wewnętrznego jest modlitwa. W modlitwie możemy napotkać różne trudności. Jedną z nich jest niechęć. Niechęć do rozpoczęcia modlitwy w czasie oznaczonym, z czym wiąże się pokusa przesuwania modlitwy na później lub na jutro. Niejednokrotnie skutkuje to zaniedbaniem modlitwy, opuszczeniem.
Może pojawić się niechęć i w trakcie modlitwy, co może wiązać się z pokusą jej skrócenia albo przyspieszenia tempa, by szybciej ją zakończyć. Św. Ignacy Loyola w Ćwiczeniach duchownych porusza ten aspekt trudności w modlitwie oraz daje wskazówki, jak wtedy postąpić. Wskazówki odnoszą się do ignacjańskich Ćwiczeń duchownych, ale z pewnością przysporzą dobra duszy w każdej modlitwie. Ogólnie: jeśli przychodzi nam pokusa skrócenia modlitwy, powinniśmy modlitwę przedłużyć, aby przeciwnikowi nie tylko stawić opór, ale powalić go na ziemię.
Oto co pisze Święty:
Uwaga dwunasta. Dający Ćwiczenia powinien bardzo kłaść na serce odprawiającemu je, żeby przez godzinę oddawał się każdemu z pięciu ćwiczeń czy kontemplacji, które co dzień się odprawia, i żeby starał się mieć zadowolenie w duszy płynące ze świadomości, iż wytrwał w danym ćwiczeniu przez całą godzinę, a nawet raczej nieco dłużej niż krócej. Nieprzyjaciel bowiem zwykł niemało zabiegać o to, żeby nas doprowadzić do skrócenia godziny takiej kontemplacji, rozmyślania lub [w ogóle] modlitwy.
Uwaga trzynasta. Trzeba tu jeszcze zauważyć, że jak w czasie pocieszenia łatwo i lekko jest oddawać się kontemplacji przez całą godzinę, tak znów w czasie strapienia jest bardzo trudno wytrwać w niej do końca. I dlatego odprawiający Ćwiczenia powinien zawsze trwać na modlitwie nieco dłużej ponad pełną godzinę, a to w tym celu, żeby działać przeciw strapieniu i przezwyciężyć pokusy. Trzeba się bowiem przyzwyczaić nie tylko do tego, żeby stawiać opór przeciwnikowi, ale nadto żeby go powalić na ziemię.
Jeżeli zatem szarpią nas pokusy niechęci, aby nie oddawać się modlitwie w określonym czasie, ale przesuwać modlitwę na później lub na jutro, albo jeśli w trakcie modlitwy nasuwają się nam pokusy skrócenia lub przyspieszenia modlitwy, wtedy uczynimy rzecz miłą Panu Bogu i dla naszej duszy pożyteczną, gdy przedłużymy modlitwę. Choćby o pięć minut.
Detale życia wewnętrznego i pracy nad sobą.
