Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
☩ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.
Maryjo, Wspomożenie Wiernych, módl się za nami.

Kazanie na IV Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 21.06.2026
Lekcja: Rz 8, 18-23
Ewangelia: Łk 5, 1-11

W całej rozciągłości można dzisiaj skonstatować aktualność słów św. Bazylego Wielkiego, Biskupa, który pisał: „Tylko jedno jest dziś przestępstwo, które napotyka na surową karę: wierne przestrzeganie tradycji naszych ojców”.
My się ludzkiej kary nie bójmy!
My się ludzkich osądów nie bójmy!
Bójmy się Boga i Jego sądu!

Wszystkie problemy, niewłaściwości, zło, nieprawości – także w wymiarze globalnym – mają swój korzeń w odstępstwie człowieka od Boga prawdziwego – Stwórcy i Zbawiciela, Prawdy Najwyższej i Dobra Najwyższego. To odstępstwo nie jest bynajmniej chlubą człowieka, jest fałszywą wolnością, jest tragiczną emancypacją, która łamie dobroczynny Boży porządek, sprzeciwia się Stwórcy i jest źródłem zła czynionego przez człowieka wobec człowieka – w wymiarze indywidualnym i społecznym, i globalnym – w rozmaitych jego przejawach. Obraza Boża i krzywda wyrządzona człowiekowi.
Trzeba zatem pilnie odbudowywać więź stworzenia ze Stwórcą.
Trzeba pilnie odbudowywać więź człowieka z Bogiem!

Modernizm podważył dwa tysiące lat wiarygodności Kościoła Katolickiego, dając priorytet pomysłom ludzkim. Czyż nie można by odnieść do współczesnych modernistów – stawiających swoje wymysły ponad prawdę Bożą – słów, które Pan nasz Jezus Chrystus wypowiedział do faryzeuszy: „Dobrze Izajasz o was obłudnikach prorokował, jak jest napisane: „Lud ten czci Mnie wargami, ale serce ich daleko jest ode Mnie. Lecz próżno Mnie czczą, ucząc nauk i przykazań ludzkich” (Mk 7, 6-7)?
My z powagą wierzmy w Kościół: jeden, święty, katolicki, apostolski, rzymski. Poza Kościołem Katolickim nie ma na świecie – w całej historii – instytucji, która miałaby do zaoferowania człowiekowi, z autorytetem Boga samego, wiarygodne słowo Prawdy i łaskę niezbędną do wiecznego zbawienia.

Prawdziwa Msza Święta i Różaniec!

Pobierz »

.

A.M.D.G.
Salus animárum supréma lex.
Zbawienie dusz najwyższym prawem.

---

Oratorium Rzymskokatolickie św. Józefa
Wrocław, ul. Przedmiejska 6-10
(dojeżdżamy, za bramą, do samego końca ulicy)

Informacje o duszpasterstwie
zob. zakładka: Duszpasterstwo

---

21.06.2026, Niedziela
IV NIEDZIELA PO ZESŁANIU DUCHA ŚWIĘTEGO z
Commemoratio: Św. Alojzego Gonzagi, Wyznawcy

Godz. 12.00:
Anioł Pański
Msza Święta w rycie rzymskim, z kazaniem
Modlitwy w intencji duszpasterstwa
Śpiew:
– Litania do NSPJ
– Pobłogosław, Jezu drogi
– Salve Regina
Słówko salezjańskie
Różaniec – tajemnice chwalebne (prowadzą mężczyźni)
Okazja do spowiedzi (podczas Różańca)

---

O poświęcenie dewocjonaliów oraz egzorcyzmowanie wody i soli możemy prosić kapłana codziennie po Różańcu.

Informacje o duszpasterstwie – zakładka: Duszpasterstwo.
Informacje o spowiedzi – zakładka: Spowiedź.
Wykaz intencji – zakładka: Intencje mszalne.

---

Ecclesia ibi est, ubi fides vera est.
Kościół jest tam, gdzie jest prawdziwa wiara.
Św. Hieronim, Doktor Kościoła

Co oznacza określenie «dzień Pański»?
Określenie «dzień Pański» oznacza dzień poświęcony Panu Bogu, to znaczy przeznaczony przede wszystkim na służbę Bożą.
Co nam nakazuje trzecie przykazanie Boże: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”?
Trzecie przykazanie Boże: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”, nakazuje nam, abyśmy w święta oddawali Bogu cześć przez uczynki pobożności.
Jakie uczynki pobożności mamy wypełniać w święta?
W święta mamy obowiązek pobożnie wziąć udział w Ofierze Mszy Świętej.
Jakie są inne dobre uczynki, przez które dobrzy chrześcijanie święcą dni świąteczne?
Dobrzy chrześcijanie święcą dni świąteczne przez: udział w kazaniach, nauce zasad chrześcijańskich i w nabożeństwach; częste pobożne przyjmowanie sakramentu pokuty i Komunii Świętej; praktykowanie modlitwy i dzieł chrześcijańskiego miłosierdzia.
Katechizm katolicki św. Piusa X

W niedzielę nie robimy zakupów.
Powstrzymujemy się od prac niekoniecznych.
Niedziela jest dniem odpoczynku.
W niedzielę chętnym sercem poświęcamy czas Panu Bogu na Mszę Świętą, nabożeństwa, słuchanie katolickich nauk, modlitwę i katolicką lekturę.
Spełniamy dobre uczynki.

---

Dalejże, marny człowieczku! Opuść na chwilę swoje zajęcia, uchyl się nieco od nawału swych myśli. Odrzuć ciążące ci troski, odłóż pochłaniające cię prace. Zajmij się choć trochę Bogiem, spocznij w Nim przez chwilę.
Wejdź do wnętrza swego serca, wyklucz wszystko, co nie jest Bogiem i co nie prowadzi do Niego. Zamknij wejście i szukaj Jego samego.
Św. Anzelm, Proslogion

Te dwa elementy – modlitwę i lekturę – miejmy na uwadze codziennie. Pilnie i systematycznie. – więcej

Dusza powinna zmierzać ku Dobru Najwyższemu i Prawdzie Najwyższej, którą jest sam Bóg w Trójcy Świętej Jedyny. – więcej

Pytanie o celowość jest rozumne. – więcej

Życie wewnętrzne – każdy z łatwością może to pojąć – jest wyższą formą rozmowy wewnętrznej, którą każdy prowadzi ze sobą, gdy tylko znajdzie się sam, chociażby nawet w rozgwarze ulic wielkiego miasta. Gdy tylko człowiek przestanie rozmawiać z innymi ludźmi, zaczyna rozmawiać wewnętrznie ze sobą samym o tym, co go najbardziej zajmuje. Ta rozmowa jest różna w rozmaitych okresach życia. Rozmowa starca nie jest podobna do rozmowy młodzieńca; różna też jest zależnie od tego, czy człowiek jest dobry, czy zły.
Gdy tylko poważnie zaczyna się szukać prawdy i dobra, rozmowa wewnętrzna ze sobą samym przekształca się w rozmowę z Bogiem i powoli człowiek zamiast szukać we wszystkim siebie, zamiast chcieć w sposób mniej lub więcej świadomy stać się ośrodkiem wszystkiego, dąży do szukania we wszystkim Boga i zastąpienia egoizmu miłością Boga i dusz w Nim. Na tym polega życie wewnętrzne, każdy człowiek szczery to przyzna.
„Jedynie konieczne”, o którym mówił Jezus (Łk 10, 42) do Marty i Marii, polega na słuchaniu słowa Bożego i na życiu nim.
Życie wewnętrzne, pojęte w ten sposób, jest w nas czymś o wiele głębszym i konieczniejszym niż życie intelektualne lub kultura naukowa, niż życie artystyczne i literackie, niż życie społeczne lub polityczne. Bywają niestety wielcy uczeni, matematycy, fizycy, astronomowie, którzy nie mają wcale, jeśli tak można powiedzieć, życia wewnętrznego, którzy oddają się swoim studiom tak, jakby Bóg nie istniał; w chwilach samotności nie prowadzą z Nim rozmowy wewnętrznej. Życie ich wydaje się pod pewnym względem poszukiwaniem prawdy i dobra w jakiejś dziedzinie mniej lub więcej ograniczonej, ale jest ono tak skażone miłością własną i pychą intelektualną, że wątpliwe, czy przyniesie owoce dla wieczności. Wielu artystów, literatów, polityków nie przekracza tego poziomu działalności czysto ludzkiej, w gruncie rzeczy bardzo powierzchownej. Czy w głębi duszy żyją oni dobrem wyższym ponad nich samych, czy żyją Bogiem? Zdaje się, że nie.
Widać z tego, że życie wewnętrzne, czyli życie duszy z Bogiem, zasługuje na miano jedynie koniecznego, gdyż przez nie dążymy do naszego celu ostatecznego, i ono zapewnia nam zbawienie, którego nie należy zbytnio oddzielać od stopniowego uświęcania się, gdyż to jest właśnie droga zbawienia.

O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie

A ja gdy będę podwyższony nad ziemię, pociągnę wszystko do siebie (J 12, 32).

W każdy piątek oratorium jest otwarte jeszcze pół godziny po Różańcu, aby dać wiernym możliwość odprawienia – prywatnie, w ciszy – Drogi Krzyżowej. Jest krzyż, jest droga w górę, stromizna. I jest pragnienie Zbawiciela, aby przyciągnąć do siebie wszystkie dusze. Przybywajmy, aby iść za Panem naszym Jezusem Chrystusem, przechodząc od stacji do stacji, z miłością i wdzięcznością rozważać tajemnice Męki Pańskiej, zbliżać się do Prawdy, czynić dobre postanowienia – prawdziwie porządkujące nasze życie – pokutować i zadośćuczynić za swoje grzechy, i ożywiać w swoim sercu nadzieję zmartwychwstania i Nieba!

„Gdybyśmy co roku przynajmniej jedną wadę wykorzenili z siebie, wkrótce stalibyśmy się doskonałymi ludźmi”.