W ramach nowomowy posoborowej tu i ówdzie natykamy się na określenie: katolicy przywiązani do tradycji. Inni z kolei bredzą o środowiskach trydenckich. Tak jakby mógł istnieć jakiś inny rodzaj katolików nieprzywiązanych do tradycji.
Przypomnijmy zatem. Źródłami Objawienia Bożego są: Pismo Święte i Tradycja – autorytatywnie nauczane i interpretowane przez Urząd Nauczycielski Kościoła.
Większy katechizm rzymsko-katolicki Archidiecezji Lwowskiej obrządku łacińskiego (1927) podaje:
Co nazywamy Pismem świętym?
Pismem świętym nazywamy zbiór ksiąg napisanych z natchnienia Ducha Świętego, a uznanych przez Kościół jako Słowo Boże.
Ca nazywamy Tradycją?
Tradycją czyli ustnym podaniem nazywamy prawdy objawione przez Boga i podane do wierzenia przez Kościół katolicki, a nie spisane w księgach Pisma świętego.
W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:
Gdzie są zawarte prawdy objawione przez Boga?
Prawdy objawione przez Boga są zawarte w Piśmie Świętym i Tradycji.
Czym jest Tradycja?
Tradycja to niespisane słowo Boże, które zostało przekazane żywym słowem przez Jezusa Chrystusa i Jego Apostołów, a do nas dotarło przez stulecia, za pośrednictwem Kościoła, bez żadnej zmiany.
Gdzie jest zawarte nauczanie Tradycji?
Nauczanie Tradycji zawarte jest przede wszystkim w dekretach soborów, w pismach świętych Ojców Kościoła, w dokumentach Stolicy Apostolskiej, a także w słowach i obrzędach świętej liturgii katolickiej.
Jakie znaczenie winniśmy przypisywać Tradycji?
Tradycji winniśmy przypisywać takie samo znaczenie jak objawionemu słowu Bożemu, które jest zawarte w Piśmie Świętym.
W świetle powyższego jest jasne, że katolik ma obowiązek przyjmować wiarą Objawienie Boże, którego źródłami są Pismo Święte i Tradycja – rozumiana tak, jak ją od wieków rozumie Kościół Katolicki.
Kto pomija Tradycję, obiektywnie wyznaje religię inną niż katolicka, amputowaną.
Doktryna katolicka ujawnia miałkość określeń typu: katolicy przywiązani do tradycji czy środowiska trydenckie. Unikajmy takich określeń, jak przystoi katolikom.
