Jaka jest pierwsza z pozostałych cnót pokrewnych sprawiedliwości, mająca za przedmiot pewien dług, który choć nie ma formy konkretnej i możliwej do zupełnego spłacenia, to jednak jest swego rodzaju długiem moralnym i musi być uregulowany ze względu na dobro społeczne?
Jest to cnota wdzięczności.
Jaka jest rola tej cnoty?
Cnota ta ma powodować, że uznajemy, tak jak powinniśmy, wszystkie konkretne dobrodziejstwa, które ktoś mógłby nam wyświadczyć, i odwdzięczamy się za nie.
Czy wdzięczność jest wielką cnotą?
Tak, gdyż wada przeciwna, czyli niewdzięczność, jest rzeczą wyjątkowo ohydną i potępianą przez wszystkich ludzi.
Czy powinniśmy starać się być wdzięcznymi do tego stopnia, że chcemy oddać więcej niż otrzymaliśmy?
Tak, powinniśmy starać się być wdzięcznymi do tego stopnia, żeby oddać więcej niż otrzymaliśmy, byśmy w ten sposób mogli naśladować działanie swojego dobroczyńcy.
Tomasz Pegues OP, Katechizm według Summy Teologicznej św. Tomasza z Akwinu
Pan Bóg jest najwyższym dobrem i jest źródłem, od którego wszelkie dobro pochodzi. Bądźmy wdzięczni Panu Bogu codziennie za wszelkie dobro. Wdzięczność możemy wyrazić na przykład krótką modlitwą:
Dziękujemy Ci, wszechmogący Boże, za wszystkie dobrodziejstwa Twoje. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
Także bliźnim za wyświadczane nam dobro bądźmy wdzięczni i chętnie wypowiadajmy słowo: Dziękuję.
Grati estote – „Bądźcie wdzięczni” (Kol 3, 15).
