Nasz język ojczysty i jego reguły powinniśmy szanować zawsze. A tutaj będzie na miejscu jeszcze większa staranność, bo mowa o rzeczywistościach najświętszych. – więcej

Wspólne dobro Kościoła i ojczyzny

Zresztą nie powinniśmy zapominać, że nadprzyrodzona miłość do Kościoła i przyrodzona miłość do ojczyzny w gruncie rzeczy są siostrami bliźniaczymi, i obie mają jednego i tego samego ojca, tj. Boga samego, a zatem przeciwieństw pomiędzy obiema być też nie może. Winniśmy i musimy więc z jednej strony kochać siebie samych, naszym współbraciom dobro świadczyć w ojczyźnie, w której się urodziliśmy i zwierzchność miłować; ale obok tego nie powinniśmy zapominać, że należy miłować Kościół, jako naszą matkę i Boga samego najserdeczniejszą miłością, do jakiej zdolni jesteśmy. Oto więc naturalny porządek naszych obowiązków. Często jednak, bądź to wskutek niepomyślnych czasów, bądź to ludzkiej przewrotności, porządek ten bywa spaczony. Zdarza się bowiem, że obowiązki obywateli względem państwa zdają się stać w przeciwieństwie do obowiązków nałożonych na nich przez religię chrześcijańską. Pochodzi to stąd, że ci, którzy stoją u steru państw albo nie szanują świętej władzy Kościoła, albo pragną, aby im podległą była. Stąd rozterka, w której nieraz cnota na próbę i szwank jest wystawiona.

In patiéntia vestra possidébitis ánimas véstras.
W cierpliwości waszej posiądziecie dusze wasze (Łk 21, 19).

Święty Józefie, powierniku Trójcy Przenajświętszej, sługo wierny i roztropny, uproś nam wierność w obowiązkach naszych względem Boga i tę bojaźń Bożą, która jest początkiem mądrości!
Ks. W. Mrowiński T.J., Miesiąc marzec

Przyrodzona miłość do ojczyzny, nadprzyrodzona do Kościoła

Jeżeli zaś już społeczeństwo, w którym urodziliśmy się i wychowali, z natury zobowiązani jesteśmy kochać szczególną miłością, i to tak, że każdy prawy obywatel musi być gotów ojczyzny swej nie tylko bronić, ale nawet, gdy potrzeba, radośnie śmierć za nią ponieść, o ileż więcej muszą chrześcijanie być oddani Kościołowi w miłości i wierności! Toż Kościół jest miastem świętym żywego Boga, od Boga ma początek i swe urządzenie. Kościół także ze swej strony wychowuje ludzi dla Boga i do zbawienia w niebie doprowadza! Jeżeli więc kochać należy naszą ziemską ojczyznę, która nam śmiertelne życie dała, to winniśmy oczywiście o wiele większą miłość Kościołowi, któremu zawdzięczamy życie nie mające końca; albowiem słuszne jest, abyśmy wyższym duchowym dobrom dawali pierwszeństwo przed dobrami ciała i aby nam nasze obowiązki względem Boga więcej na sercu leżały, aniżeli obowiązki względem ludzi.

Więcej – tutaj

Problem zapisu.
Coraz nachalniej wchodzi usus pisania:

pan Bóg
pan Jezus

Czy trzeba tłumaczyć, że nie chodzi o pana Kowalskiego?
Poprawnie pisze się:

Pan Bóg
Pan Jezus

Problem wymowy.
Coraz nachalniej wchodzi usus zmiany akcentu: gdy mówi się „Pan Bóg”, akcentuje się słowo „Bóg”.
A przecież zwyczajowo, z dawien dawna, gdy mówimy „Pan Bóg”, poprawnie akcent przypada na słowo „Pan”.

Papież Pius XI w encyklice Mortalium ánimos naucza: 

Pracy nad jednością chrześcijan nie wolno popierać inaczej, jak tylko działaniem w tym duchu, by odszczepieńcy powrócili na łono jedynego, prawdziwego Kościoła Chrystusowego, od którego kiedyś, niestety, odpadli. Powtarzamy: by powrócili do jednego Kościoła Chrystusa, który jest wszystkim widomy i po wsze czasy, z woli Swego Założyciela, pozostanie takim, jakim go On dla zbawienia wszystkich ludzi ustanowił. Mistyczna Oblubienica Chrystusa przez całe wieki pozostała bez zmazy i nigdy też zmazy doznać nie może. – więcej

Katolik musi słuchać Kościoła

Nie ulega żadnej wątpliwości, że wyznawcy religii katolickiej mają liczniejsze i ważniejsze obowiązki co do życia praktycznego, aniżeli ci, którzy wielkiego dobra tej wiary wcale nie posiadają lub tylko w części je mają. Ponieważ Chrystus Pan, Twórca naszego zbawienia, rozkazał apostołom głosić Ewangelię świętą wszystkim istotom, przeto nałożył też na wszystkich ludzi obowiązek, aby to, co nauczane bywa, przyjęli i w to wierzyli; i właśnie uzyskanie szczęścia wiecznego powinno być przywiązane do tego zobowiązania. „Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony” (Mk 16, 16).
Atoli każdy, którzy przyjął, jak to jest jego obowiązkiem, wiarę chrześcijańską, jest dzieckiem i poddanym Kościoła, a tym samym członkiem najwspanialszego i najświętszego, jakie istnieje, społeczeństwa, którym jako Namiestnik niewidzialnej Glowy, Jezusa Chrystusa, ma kierować i nad nim panować papież rzymski.

Dmitrij Szostakowicz, II Koncert fortepianowy F-dur op. 102
Cz. II Andante
Elisabeth Leonskaja – fortepian
Dyrygent: Hugh Wolff
Saint Paul Chamber Orchestra