Św. Joachim w Polsce był czczony jako „protektor Królestwa Polskiego”.

Czytajmy codziennie tradycyjne katolickie pouczenia duchowe.
Przynajmniej jedną stronę dziennie. Codziennie.

Dusza ludzka jest stworzona przez Boga dla Boga. Św. Augustyn pisał w Wyznaniach: 

Wielki jesteś, Panie, i bardzo chwalebny, wielka moc Twoja «a mądrości Twojej nie masz liczby». Chwalić Cię pragnie człowiek, mała cząstka stworzenia Twego, człowiek noszący piętno śmiertelności swojej, noszący znamię grzechu swego i świadectwo, że «pysznym się sprzeciwiasz». A jednak chwalić Cię chce człowiek, mała cząstka stworzenia Twego. Ty sprawiasz, że radością jest chwalić Cię, albowiem stworzyłeś nas dla siebie i niespokojne jest serce nasze, dopóki nie spocznie w Tobie.

Nie wystarczy zatem wiedza religijna (co wiązałoby się z niebezpieczeństwem gnozy), lecz poznawane treści wiary mają być dla nas wiarygodną i niezawodną wskazówką, jak praktycznie organizować swoją duszę w odniesieniu do Pana Boga. Duszy ludzkiej filozofia i teologia nie wystarczy. Mistyka jest konieczna. Oparta na cnotach teologicznych – wierze, nadziei i miłości – więź z Bogiem nie jest uzurpacją, lecz miłościwą możliwością ofiarowaną nam przez Boga, w człowieczeństwie Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Mówiąc o życiu duchowym od razu sprecyzujmy, że nie chodzi tutaj o stworzenie w sobie jakiejś syntezy osobistej (na modłę niektórych koncepcji gnostyczno-okultystyczno-judaistycznych), lecz o kształtowanie życia duszy w oparciu o obiektywny katolicki dogmat, do którego dusza powinna nieustannie powracać, aby nie zbłądzić na manowcach subiektywizmu. O tych drogach duszy do Boga poucza nas tradycyjna katolicka doktryna ascetyczna i mistyczna.
Na współczesnej agorze religijnej należy odnaleźć i słuchać głosów prawdy. Nurty judeoprotestanckie, produkcja prywatnoobjawieniowa, sympatyzowanie ze schizmą wschodnią, atrakcje pentekostalne i inne zjawiska wyprowadziły już na manowce wiele dusz. Jeżeli nie to, to co? Co nakarmi duszę pokarmem zdrowym, pożywnym, prawdziwym?
Sięgajmy do treści przez wieki formułowanych w Kościele Katolickim! Należy z całą świeżością odkrywać skarby tradycyjnej katolickiej doktryny ascetycznej i mistycznej, i cierpliwie, w oparciu o poznane treści, organizować swoją duszę wobec Pana Boga. Czyż nie jest to najważniejsza sprawa naszego życia? Duszę naszą mieć zjednoczoną z Bogiem, postępować na drodze cnót teologicznych – wiary, nadziei i miłości – i w ten sposób przygotowywać się do życia wiecznego z Bogiem?
Dzieło autorstwa o. Réginalda Garrigou-Lagrange OP Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie podaje nam bogate spektrum kwestii dotyczących życia duchowego, przywołując katolickie autorytety i nieomylną doktrynę katolicką. W czasach zamętu powszechnego i mnogości propagowanych nurtów duchowości niekatolickiej proweniencji, treści tutaj zawarte okażą się dla nas wysoce pożyteczne, porządkujące i mobilizujące do prowadzenia życia duchowego według Woli Bożej. – więcej

Katolik czyta.
Katolik kształci się chętnie.

Jakie są rodzaje kłamstw?
Mogą być trzy rodzaje kłamstw: dla żartu, dla korzyści, albo dla spowodowania szkody.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Dziękujemy dzisiaj Panu Bogu za zwycięstwo z nawałą bolszewicką w Bitwie Warszawskiej w 1920 roku. W tym zwycięstwie przyszła nam z pomocą Najświętsza Maryja Panna Wniebowzięta, Królowa Polski.
I dzisiaj trwa walka i przychodzi nam – jest naszym obowiązkiem! – toczyć dobry bój wiary, bój o zwycięstwo prawdy, bój o zwycięstwo dobra, bój o wiarę katolicką – tę samą wiarę, którą na naszej polskiej ziemi wyznawały pokolenia i rzesze dusz przez wieki.
Polska racja stanu.
Przypomnijmy właściwy porządek priorytetów:

Fundamentem polskiej racji stanu jest przywracanie katolickiego kultu, który Kościół Katolicki sprawował przez wieki ku chwale Boga w Trójcy Świętej Jedynego.
Fundamentem polskiej racji stanu jest przywracanie katolickiej wiary – niezmienionej, tej samej, którą Kościół Katolicki przyniósł na polską ziemię ponad tysiąc lat temu.
Duchowni katoliccy – garstka – sprawujący wyłącznie katolicki kult i krzewiący wyłącznie niezmienioną katolicką wiarę, są dobrem narodowym.

Przypominajmy te słowa we Wrocławiu, w naszym mieście, polskim mieście. Tutaj sięgają początki wiary katolickiej. Wrocław to jedno z pięciu pierwszych biskupstw polskich, należących ówcześnie do metropolii gnieźnieńskiej. To zobowiązuje!

Elementarny wymóg moralny: Dobro czyń, zła unikaj!
Mamy pilnie unikać zła – grzechu. Nie jest to łatwe, ale możliwe. Powinność.
Mamy pilnie czynić dobro. Nie jest to łatwe, ale możliwe. Powinność.
Wolność sytuuje się w zakresie wyboru i realizacji dobra, i tylko dobra.
Grzech jest wejściem w strefę niewoli. Nie jest wolnością.
Z pomocą łaski Bożej, wypraszanej ufną modlitwą i przyjmowaną w sakramentach świętych, miejmy na uwadze i praktykujmy codziennie elementarny wymóg moralny: Dobro czyń, zła unikaj!

Nie obrażajmy się na Pana Boga, gdy zsyła na nas, bądź na naszych bliskich, trudne doświadczenia i krzyże. Wszystko, cokolwiek z woli Bożej lub z dopustu Bożego dzieje się w naszym życiu, ma na celu dobro, uświęcenie i zbawienie naszej duszy. Aby tak się stało, trzeba Panu Bogu ufać bezgranicznie, z łaską Bożą współpracować i pilnie starać się wypełniać wolę Bożą – dzień po dniu. Matka Boża stojąca pod Krzyżem wiele nas nauczy – miłości, cierpliwości, zaufania, wierności, męstwa, wytrwałości. Wtedy perspektywy przyszłości będą nam chwalebne: radość zbawionych w niebie, z Królową Wniebowziętą. Więc? Trwaj w przymierzu twoim (…) i starzej się w spełnianiu przykazań tobie danych (Syr 11, 21).

Kazanie na uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, 15.08.2023

Lekcja: Jud 13, 22-25; 15, 10
Ewangelia: Łk 1, 41-50

Pobierz »

Z konstytucji apostolskiej
Munificentíssimus Deus
papieża Piusa XII

„A zatem wielka Matka Boga, Jezusa Chrystusa, «jednym i tym samym rozporządzeniem» Opatrzności w przedziwny sposób niepokalana w poczęciu, nieskalana Dziewica w Boskim macierzyństwie, doskonała towarzyszka Boskiego Zbawiciela, odnoszącego pełne zwycięstwo nad grzechem i jego skutkami, otrzymała jako najwspanialsze zwieńczenie swych przywilejów dar wolności od zepsucia cielesnego, i podobnie jak Syn, po zwycięstwie nad śmiercią, została z ciałem i duszą wzięta do chwały niebios, by tam zajaśnieć jako Królowa zasiadająca po prawicy swego Syna, «nieśmiertelnego Króla wieków». […]
Dlatego zaniósłszy do Boga wielokrotne korne błaganie i wezwawszy światła Ducha Prawdy, ku chwale Boga Wszechmogącego, który szczególną Swą łaskawością obdarzył Maryję Dziewicę, na cześć Syna Jego, nieśmiertelnego Króla wieków oraz Zwycięzcy grzechu i śmierci, dla powiększenia chwały dostojnej Matki tegoż Syna, dla radości i wesela całego Kościoła, powagą Pana Naszego Jezusa Chrystusa, świętych Apostołów Piotra i Pawła oraz Naszą ogłaszamy, wyjaśniamy i określamy, jako dogmat przez Boga objawiony, ŻE NIEPOKALANA BOGARODZICA ZAWSZE DZIEWICA MARYJA, PO ZAKOŃCZENIU BIEGU ŻYCIA ZIEMSKIEGO, ZOSTAŁA Z CIAŁEM I DUSZĄ WZIĘTA DO NIEBIESKIEJ CHWAŁY.
Dlatego też, gdyby ktoś, nie daj Boże, dobrowolnie odważył się temu cośmy określili przeczyć, lub o tym powątpiewać, niech wie, że odstąpił zupełnie od wiary Boskiej i katolickiej. […]
Niech więc nikt z ludzi nie odważy się naruszać tekstu tego Naszego orzeczenia, ogłoszenia i określenia, ani też w niebacznej zuchwałości sprzeciwiać się mu i przeciwdziałać. Gdyby jednak ktoś spróbował się na to odważyć, niech wie, że narazi się na gniew Wszechmogącego Boga i świętych Jego Apostołów Piotra i Pawła.

Dan w Rzymie, u św. Piotra, roku Wielkiego Jubileuszu tysiąc dziewięćset pięćdziesiątego, dnia pierwszego listopada, w uroczystość Wszystkich Świętych, w dwunastym roku Naszego Pontyfikatu.

Ja PIUS, Biskup Kościoła Powszechnego tak określając podpisałem
PIUS PP. XII

Czym jest Msza Święta?
Msza Święta jest Ofiarą Ciała i Krwi Pana naszego Jezusa Chrystusa sprawowaną na naszych ołtarzach pod postacią chleba i wina dla upamiętnienia ofiary krzyżowej.
W jakim celu sprawowana jest Ofiara Mszy Świętej?
Ofiara Mszy Świętej składana jest Bogu z czterech powodów: 1) Aby oddać Bogu należną cześć i dlatego zwana jest ofiarą hołdu. 2) Aby podziękować Bogu za Jego dobrodziejstwa i dlatego zwana jest ofiarą eucharystyczną, czyli dziękczynną. 3) Aby przebłagać Boga i zadośćuczynić za nasze grzechy oraz aby wspomóc dusze w czyśćcu cierpiące i dlatego zwana jest ofiarą przebłagalną. 4) Aby wyprosić u Boga wszystkie łaski, które są nam potrzebne i dlatego zwana jest ofiarą prośby.
Katechizm katolicki Św. Piusa X