Nie zwracaj się za każdym wiatrem i nie każdą drogą chodź, bo tak poznany bywa każdy grzesznik po dwoistym języku.
Bądź stateczny w drodze Pańskiej i w prawdzie umysłu twego i w umiejętności, a niech idzie za tobą słowo pokoju i sprawiedliwości.
Bądź cierpliwy ku słuchaniu słowa, abyś zrozumiał, a z mądrością dawaj odpowiedź prawdziwą.
Jeśli masz rozum, odpowiadaj bliźniemu; a jeśli nie, niech będzie ręka twoja na ustach twoich, by cię nie pochwycono na niebacznym słowie i abyś nie był zawstydzony.
Cześć i chwała w mowie roztropnego, lecz język nieroztropnego jest jego upadkiem.
Niechaj cię nie zowią obmówcą i językiem twym nie daj się pojmać i zawstydzić.
Bo dla złodzieja jest zawstydzenie i żal, a dla człowieka dwoistego języka najgorsze potępienie, a dla obmówcy nienawiść i nieprzyjaźń i hańba (…).
Nie stawaj się bliźniemu z przyjaciela nieprzyjacielem; złą sławę bowiem i sromotę odziedziczy zły człowiek i wszelki grzesznik zazdrosny i dwoistego języka.
Syr 5, 11-17. 6, 1

Jak wielką chwałę oddaje Bogu ten, kto za przykładem Jezusa Chrystusa, jedynego naszego Wzoru, poddaje się Maryi, by przypodobać się Bogu!
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny

Lekcja – Św. Benicjusza, Wyznawcy: 1 Kor 4, 9-14

Mniemam bowiem, że Bóg nas apostołów jako ostatnich okazał, jakby na śmierć przeznaczonych; gdyż staliśmy się dziwowiskiem światu i aniołom i ludziom. Myśmy głupi dla Chrystusa, wy zaś roztropni w Chrystusie; myśmy słabi, wy zaś mocni, wyście poważani, my zaś pogardzani. Aż do tej pory i łakniemy i pragniemy i jesteśmy nadzy i bywamy policzkowani i tułamy się i trudzimy się, pracując własnymi rękami. Złorzeczą nam, a błogosławimy; prześladują nas, a znosimy; znieważają nas, a prosimy. Staliśmy się jakby plugastwem tego świata, śmieciem wszystkich, aż dotąd. Piszę to, nie żeby was zawstydzić, ale jak synów moich najmilszych upominam.

Ewangelia – Wigilia Św. Bartłomieja Apostoła: J 15, 12-16

To jest przykazanie moje, abyście się wzajemnie miłowali, jak ja was umiłowałem. Większej nad tę miłość nikt nie ma, żeby kto życie swe oddał za przyjaciół swoich. Wy jesteście przyjaciółmi moimi, jeśli czynić będziecie, co ja wam przykazuję. Już was nie będę zwał sługami, bo sługa nie wie, co czyni Pan jego. Lecz was nazwałem przyjaciółmi, bo wszystko, co słyszałem od Ojca mego, oznajmiłem wam. Nie wyście mnie obrali, ale ja was wybrałem, i ustanowiłem was, abyście szli, i owoc przynieśli, i żeby owoc wasz trwał; żeby o cokolwiek prosić będziecie Ojca w imię moje, dał wam.

W okolicznościach, w jakich żyjemy, są optymalne warunki do zbawienia duszy.
Wiemy zaś, że miłującym Boga, wszystko dopomaga do dobrego, tym co są powołani, według postanowienia, święci (Rz 8, 28).

„Przyłącz, Bracie miły, do modlitw czcicieli św. Józefa i swoje modlitwy, a bądź przekonanym, że jeżeli ty ze serca czcić Go będziesz, On przyczyną swoją błogosławieństwo i obfite łaski wypraszać ci będzie” (Ks. W. Mrowiński T.J., Miesiąc marzec).

Nie tylko w środy módlmy się do św. Józefa.
Codziennie! – więcej

Kazanie na XII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 20.08.2023 – więcej

Filip Benicjusz (Philippus Benitius) św., w. – 23 sierpnia.
Ur. we Florencji w r. 1233; studiował medycynę i został później bratem w świeżo powstałym klasztorze serwitów. Przygotowawszy się do kapłaństwa, otrzymał święcenia i był dwukrotnie wybrany generałem zakonu ku wielkiej swej przykrości. W r. 1268, gdy kardynałowie chcieli go obrać papieżem, ponieważ nie widzieli kandydata godniejszego, ukrywał się w górach aż do obioru Grzegorza X. Przebiegał potem Europę, wizytując klasztory swego zakonu. Pracował dla dzieła pokoju we Włoszech, godząc gwelfów z gibelinami; uczestniczył w soborze powszechnym w Lugdunie [II Sobór w Lyonie]. Miał posiadać dar języków. Um. w r. 1285. Kult (dozwolony) w r. 1671.

Za: Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła Katolickiego. Encyklopedia hagiograficzna

Mirábilis Déus in Sánctis súis.
Przedziwny jest Bóg w Świętych swoich.

Pan nasz Jezus Chrystus jest prawdziwym Bogiem i prawdziwym człowiekiem. „Perfectus Deus, perfectus homo” (Atanazjańskie wyznanie wiary).
Rozumny porządek mojej duszy jest wtedy, gdy Pana naszego Jezusa Chrystusa uznaję za najwyższy autorytet. Najmędrszy i najbardziej wiarygodny ze wszystkich ludzi wszystkich czasów.
Słucham przede wszystkim Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Poważam przede wszystkim Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Wierzę przede wszystkim w Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Wierzę przede wszystkim Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi.
Ufam przede wszystkim Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi.
Kocham przede wszystkim Pana naszego Jezusa Chrystusa.
Św. Alfons Maria Liguori, biskup i doktor Kościoła, napisał dzieło: Umiłowanie Jezusa Chrystusa w życiu codziennym. Skarb.

Jeśli kto w słowie nie upada, ten jest mężem doskonałym; może także na wodzy trzymać całe ciało (Jk 3, 2).

Niepokalane Serce Maryi,
módl się za nami.