W artykule Autorité et sainteté dans l’Église, opublikowanym w Itinéraires n. 149, styczeń 1971, o. Roger-Thomas Calmel OP (1914-1975) pisał:

„Fałszywy kościół, który przedstawia się nam począwszy od dziwnego soboru Watykańskiego II, oddala się wyraźnie, rok po roku, od Kościoła założonego przez Jezusa Chrystusa. Fałszywy kościół posoborowy coraz bardziej przeciwstawia się [separacja/opozycja] świętemu Kościołowi, który od dwudziestu wieków zbawia dusze (a ponadto oświeca i podtrzymuje społeczeństwo). Konstruowany pseudo-kościół, przez najdziwniejsze innowacje, zarówno w wymiarze hierarchicznym, jak i w nauczaniu i w obyczajach, przeciwstawia się coraz bardziej prawdziwemu Kościołowi, jedynemu Kościołowi Chrystusa”.

Swego czasu trafnie przypomniał Bp Athanasius Schneider:

„W stosunku do norm liturgicznych Kościół Rzymski zawsze zachowywał zasadę sformułowaną w III wieku przez św. papieża Stefana I: «níhil innovétur, nísi quód tráditum est» (Nie wprowadza się niczego, co nie zostało przekazane tradycją). Innowacje o charakterze oczywistego zerwania z tradycją zawsze były odrzucane przez Kościół Rzymski”.

Kilka przypomnień, które mogą nam być pomocne. – więcej

Św. Teresa z Avili wołała do kapłanów: „Kaznodzieje moi, prawcie kazania, a prawcie je przeciw niegodnym spowiedziom, albowiem wskutek złych spowiedzi więcej niż połowa chrześcijan idzie na potępienie”.
Jednym z elementów istotnych adwentowego przygotowania do świąt Bożego Narodzenia jest odprawienie dobrej i dobrze przygotowanej spowiedzi. Trzeba duszę przygotować, z grzechu wysprzątać, oczyścić, łaską przyozdobić, uświęcić. Postarajmy się!
Pomocą będą nam katolickie nauki o spowiedzi – codziennie jedna.
Skorzystajmy sami i udostępniajmy te zbawienne nauki innym!
Znajdźmy czas, odłóżmy, co zbędne, siądźmy spokojnie i poświęćmy codziennie pół godziny na UWAŻNE wysłuchanie poszczególnych nauk.
Tam, gdzie mowa o Wielkim Poście, podstawmy sobie Adwent.
Nauk słuchamy w domu. A do spowiedzi wybieramy się do kapłana nieskazitelnej ortodoksji katolickiej. Nawet, jeśli trzeba dojechać 100 kilometrów albo więcej.
Śp. ks. dr Gregorius Hesse radził: „Idźcie – a jeśli musicie jechać samochodem i brać urlop, to warto to zrobić dla ratowania swojej duszy – idźcie do tradycyjnego księdza, aby się wyspowiadać”.
Dzisiaj nauka o wyznaniu grzechów, czyli o szczerej spowiedzi.

Ta książka, napisana przez katolickiego kapłana, charakteryzującego się detaliczną troską o dusze, niejednej duszy pomogła solidnie uporządkować sprawy sumienia przez odprawienie dobrej, gruntownej spowiedzi. Pomoże i nam.
Katolik czyta.
Katolik kształci się chętnie.
Książka na stałym wyposażeniu naszej kruchty strategicznej.

Błąd się rozpowszechnił i trudno go wykorzenić. Tu i ówdzie taka pomyłka ciągle jeszcze się pojawia.
Przypomnijmy zatem po raz kolejny:

Deo gratias NIE znaczy: Bóg zapłać.
Deo gratias znaczy: Bogu niech będą dzięki.

Strzeżmy się produkcji prywatnoobjawieniowej!
Trzymajmy się mocno nieskazitelnej ortodoksyjnej doktryny katolickiej! Znajdziemy ją w tradycyjnych katolickich katechizmach.

Czytam codziennie tradycyjne katolickie katechizmy.
Przynajmniej jedną stronę dziennie.
Codziennie!

In præsénti étenim vita, quási in vía súmus, qua ad pátriam pérgimus.
„W obecnym życiu jesteśmy jakby w drodze, po której zdążamy do ojczyzny” (Św. Grzegorz Wielki).