Pokorny cesarz i katolicki biskup

Autor książki, przywołującej epizody z życia świętych, pisze:

„Zdarzyło się, że cesarz Teodozjusz, obejmując tron Wschodu po nieszczęsnym Walensie, przyjął wszystkie tam panujące zwyczaje. W Konstantynopolu zasiadał cesarz w katedrze wśród duchowieństwa, uważając się za kogoś w rodzaju szefa biskupów. Gdy zjawił się w Mediolanie, zasiadł również w prezbiterium. Ambroży poprosił cesarza, żeby zechciał łaskawie przejść do części przeznaczonej dla laików. Teodozjusz zaskoczony zastosował się do żądania biskupa. Potem nawet w Konstantynopolu nie zajmował miejsca przeznaczonego dla kleru. Nawiązując do epizodu w Mediolanie, cesarz powiedział: Spotkałem tylko jednego prawdziwego biskupa – Ambrożego z Mediolanu!” (Ks. Z. P.).

Należy przypomnieć jeszcze i to

Treści wiary katolickiej nie są zestawem religijnych opinii pewnej grupy ludzi, zwanych katolikami, które na zasadzie równouprawnienia można byłoby zestawiać z innymi religijnymi opiniami. Treści wiary katolickiej wyrażają prawdę, są werbalizacją obiektywnej prawdy.
Treści zawarte w Objawieniu Bożym (którego źródłami są Tradycja i Pismo Święte) są obiektywną prawdą, niezależnie od tego, czy byłby na świecie choćby jeden człowiek, który by ją poznał i uznał.
Treści zawarte w Objawieniu Bożym (którego źródłami są Tradycja i Pismo Święte) są obiektywną prawdą, którą należy poznać i uznać.

Supremacja absolutna Jezusa Chrystusa

Tendencje uzurpacyjne ze strony cezara nie są niczym nowym, jak ukazuje historia. Kolejne odsłony buty władzy świeckiej są dla duszy katolickiej bodźcem do ugruntowywania (w umyśle, w sercu i w czynie) absolutnej supremacji Jezusa Chrystusa nad całą rzeczywistością ziemską. Ta supremacja jest obiektywnym faktem! Należy ją poznać i uznać w całej rozciągłości.
Ojciec Święty Pius XI naucza w encyklice Quas primas – o królewskiej godności Chrystusa:

„Błądziłby zresztą bardzo ten, kto by odmawiał Chrystusowi Człowiekowi, władzy nad jakimikolwiek sprawami doczesnymi, kiedy On od Ojca otrzymał nieograniczone prawo nad stworzeniem tak, iż wszystko poddane jest Jego woli (…).
Przeto gdyby kiedy ludzie uznali tak w życiu prywatnym, jak i publicznym królewską władzę Chrystusa, wówczas musiałyby przeniknąć wszystkie warstwy społeczne niewypowiedziane dobrodziejstwa, jak sprawiedliwa wolność, jak ład i uspokojenie, zgoda i pokój (…).
Może to niekorzystne położenie należy przypisać opieszałości lub bojaźliwości dobrych, którzy wstrzymują się od walki lub zbyt miękko się sprzeciwiają; skutkiem czego wrogowie Kościoła nabierają większej zuchwałości i odwagi. Atoli gdyby wszyscy wierni zrozumieli, że mają obowiązek pod sztandarami Chrystusa Króla odważnie i wciąż walczyć, wtedy by z apostolską gorliwością starali się pojednać z Bogiem zabłąkanych i nie oświeconych i aby prawa Boże były nienaruszone (…).
Zaiste kiedy będziemy oddawać cześć królowaniu Pańskiemu, powinniśmy przypomnieć to ludziom, że Kościół, jako społeczność doskonała, ustanowiona przez Chrystusa, domaga się i to z prawa przyrodzonego, którego zrzec się nie może, pełnej wolności i niezależności od władzy świeckiej i, że w wykonywaniu powierzonego sobie od Boga urzędu nauczania, rządzenia i prowadzenia do wiecznego szczęścia tych wszystkich, którzy należą do królestwa Chrystusa, Kościół nie może zależeć od czyjejś woli (…).
Doroczne zaś obchodzenie tego święta [Chrystusa Króla] napomni także państwa, że tak jednostki, jak i władze i rządzący mają obowiązek czcić publicznie Chrystusa i Jego słuchać; przywiedzie im bowiem na myśl ów sąd ostateczny, na którym Chrystus, nie tylko usunięty z życia publicznego, lecz także przez wzgardę zlekceważony i zapoznany, bardzo surowo pomści tak wielkie zniewagi, ponieważ godność Jego królewska tego się domaga, aby wszystkie państwa tak w wydawaniu praw i w wymierzaniu sprawiedliwości, jak też w wychowaniu młodzieży w zdrowej nauce i czystości obyczajów zastosowały się do przykazań Bożych i zasad chrześcijańskich”.

Katolik czyta. Katolik kształci się chętnie.
Lektura encykliki Piusa XI Quas primas poprowadzi nasz umysł w prawdzie i zmobilizuje do działań stosownych i postawienia należnego oporu wobec buty cezara.


Encyklika dostępna w kruchcie.

Restytucja

restytucja (z łac. restitutio) – naprawienie szkody, zwrot rzeczy.
Jeśli ktoś coś ukradł, ma obowiązek restytucji, czyli zwrócenia ukradzionej rzeczy. Jeśli ktoś wyrządził szkodę, ma obowiązek szkodę naprawić.


więcej – zob. zakładka: Słowniczek