Skarb spowiedzi (44)

Czy nie jest nadmiernym ciężarem obowiązek wyznawania grzechów kapłanowi, zwłaszcza gdy są to grzechy budzące wstyd?
Chociaż wyznawanie grzechów kapłanowi może być dużym ciężarem, to jednak należy to uczynić, gdyż taki jest nakaz Boży, a odpuszczenia grzechów nie można otrzymać w inny sposób. Ponadto trudność ta jest wynagradzana przez liczne korzyści i pocieszenia wypływające z odprawienia spowiedzi.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Leon XIII, Encyklika Rerum novarum – O kwestii socjalnej (23)

b) Kościół podaje naukę prawdziwą co do wartości rzeczywistej bogactwa i ubóstwa i co do ich używania.

Ci, którym dobrze się wiedzie na ziemi, otrzymują zatem przestrogę, że bogactwa nie uwalniają od cierpień, a do szczęśliwości żywota wiecznego nie tylko nie przyczyniają się w niczym, lecz owszem, zawadę stanowią (zob. Mt 19, 23), że bogaczy trwożyć powinny groźby, niezwykłe w ustach Jezusa Chrystusa (zob. Łk 6, 24-25), że kiedyś przed sądem Bożym przyjdzie im zdać nader surowy rachunek z używania swojego majątku! O należytym używaniu bogactw jest to nauka wzniosła i nadzwyczajnie ważna, którą filozofia pogańska podała w pierwszym swym zarysie, a Kościół ją rozwinął i uzupełnił, i nie tylko w umysłach, lecz także w obyczajach trwale zaszczepił. Tej nauki podstawę stanowi: że trzeba rozróżnić między sprawiedliwym posiadaniem majątku a sprawiedliwym majątku używaniem. Jak już przedtem widzieliśmy, człowiek ma prawo do własności osobistej już z samego prawa natury. Używanie tego prawa nie tylko jest dozwolone, lecz zgoła niezbędne człowiekowi, zwłaszcza gdy żyje w społeczeństwie. „Wolno jest człowiekowi posiadać własność. A jest to także do życia ludzkiego potrzebne” – naucza św. Tomasz.
Na pytanie zaś: jak używać majątku, Kościół bez wahania odpowiada znów słowami świętego Tomasza. „Pod tym względem człowiek nie powinien rzeczy zewnętrznych mieć za zupełną własność swoją, lecz za wspólną, tak, iżby w potrzebie cudzej łatwo ich udzielał. Dlatego Apostoł mówi: Bogatym tego świata rozkazuj… łatwo dawać, używać” (q 65 a 2). Nikomu z pewnością nie nakazuje się obracać na wsparcie drugich tego, co mu potrzebne dla siebie lub rodziny, ani nawet tego się nie żąda, aby dawał innym to, czego sam potrzebuje dla zachowania odpowiedniego swojemu stanowi stanowiska: „Nikt nie jest zobowiązany żyć niestosownie” – mówi św. Tomasz. Wszakże, gdy uczyniono zadość potrzebie i przyzwoitości, tam obowiązek się zjawia obdarowania ubogich z tego, co pozostało, mówi Pan Jezus: „Co zbywa, dajcie jałmużnę” (Łk 11, 41). Wyjąwszy jednak przypadek, gdy wesprzeć potrzeba zostającego w ostatniej potrzebie, nie jest obowiązek ten obowiązkiem sprawiedliwości, lecz tylko miłości, do którego spełnienia w drodze prawnej nikogo przymuszać nie można. Lecz nad prawami i sądami tylko ludzkimi jest jeszcze prawo i sąd Chrystusa, Boga naszego, który w rozmaity sposób zaleca nam jałmużnę: „Szczęśliwa to rzecz raczej dawać, aniżeli brać” (Dz 20, 35) i który sądzić będzie miłosierdzie ubogim okazane lub odmówione tak, jakby tu Jemu samemu było okazane lub odmówione: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, mnieście uczynili” (Mt 25, 40).

Leon XIII, Encyklika Rerum novarum – O kwestii socjalnej (22)

a) Kościół przypomina cel życia ludzkiego: życie wieczne po śmierci.

Zrozumieć i zgodnie z prawdą ocenić doczesnych stosunków nie możemy, jeśli nie obrócimy oczu na żywot drugi a nieśmiertelny; gdyby ten skasować, wnet znikłaby istota moralności i prawdziwe jej pojęcie, co więcej, cały świat stałby się niedocieczoną i niedostępną tajemnicą.
Gdy rozstaniemy się z tym życiem, wówczas naprawdę żyć poczniemy. To zdanie wyraża prawdę stwierdzoną przez rozum, jest zarazem dogmatem wiary chrześcijańskiej, na którym opiera się, jak na podstawie najprzedniejszej, cała religia i cały jej ustrój!
Nie, Bóg nie stworzył nas dla szczęścia błahego i znikomego. Ziemię wyznaczył nam na miejsce wygnania, nie zaś na stały pobyt. Czy posiadasz lub nie posiadasz bogactwa i to, co na ziemi uchodzi za dobro, to rzecz dla szczęśliwości obojętna, na tym zaś najbardziej zależy, jaki zrobisz użytek z darów otrzymanych. Jezus Chrystus przenajobfitszym odkupieniem swoim bynajmniej nie zgładził rozlicznych przykrości (które omal że nie stanowią całego wątku życia ziemskiego), lecz przeobraził je w pobudki i zachęty do cnót i przyczynę zasług; tak, iż zgoła nikt ze śmiertelnych nie może ręki podnieść po nagrodę wieczną, jeśli nie postępuje krwawymi śladami Jezusa Chrystusa! „Jeśli wytrwamy, będziemy też współkrólować” (2 Tm 2, 12). Pan nasz dobrowolnie podejmując trudy i mękę, dziwnie złagodził nasze męki i trudy, nie tylko przykładem, lecz także łaską swoją i ukazaniem zapłaty wiekuistej, brzemię cierpień lżejszym uczynił: „To bowiem obecne, prędziutko przemijające i lekkie utrapienie nasze sprawuje w nas nader wielki ogrom wiekuistej chwały” (2 Kor 4, 17).

Skarb spowiedzi (42)

Co to znaczy, że spowiedź powinna być rozważna?
Spowiedź powinna być rozważna, to znaczy, że wyznając nasze grzechy powinniśmy wyrażać się skromnie i strzec się, aby nie ujawniać grzechów innych osób.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Jak ubrać się do kościoła?

Niedziela – Dzień Pański. Przypomnijmy zatem.
Sobór Trydencki naucza o Najświętszej Ofierze Mszy Świętej:

Jest jasne, że należy dołożyć wszelkich starań i dokładności, aby ta Ofiara była składana z największą możliwą wewnętrzną prawością i czystością serca, a także z wyrazami zewnętrznej pobożności i szacunku.

W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:

Czy nie wystarczy czcić Boga wewnętrznie, samym tylko sercem?
Nie, nie wystarczy czcić Boga wewnętrznie, samym tylko sercem, ale musimy także czcić Go zewnętrznie, zarówno duszą jak i ciałem, gdyż Bóg jest Stwórcą i jedynym Panem zarówno duszy, jak i ciała. – więcej