W okoIicznościach ponad miarę trudnych do zdiagnozowania, któż byłby tak nierozważny, aby sobie przypisywać jedynie słuszną formę postawienia oporu modernizmowi? – więcej

W kwestiach dogmatycznych

Bardzo pięknie prawdę tę objaśnia św. Tomasz z Akwinu następującymi słowy: „Formalnym… przedmiotem wiary jest najwyższa prawda, o ile się ona objawia w Piśmie św. i w nauce Kościoła wynikającej z najwyższej tej samej prawdy. Nikt więc nie może twierdzić, że posiada skarb wiary, kto się wzbrania wiarę tę przyjmować od nieomylnej nauki Kościoła; może on w danym razie posiadać jeden lub drugi dogmat wiary – ale nie samą wiarę” (Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna II-II, q. 5, a. 3). Kto bowiem uznaje naukę Kościoła jako nieomylną regułę i normę wiary swej, ten z pewnością przyjmie wszystko to, czego uczy Kościół, bo gdyby według własnego rozpoznania i upodobania chciał wybierać w naukach Kościoła, aby w jedno wierzyć, a w drugie nie wierzyć, wówczas z konieczności opuściłby naukę Kościoła jako nieomylną normę wszelkiej wiary, a poszedłby w końcu jedynie za własną swą wolą. Według słów apostoła cały Kościół jedną jedyną żyje wiarą: „Miejcie wszyscy jedną i tę samą naukę, a niechaj rozterki nie mają miejsca między wami” (1 Kor 1, 10). Wszystko to zupełnie nie byłoby możliwe, gdyby kwestie wiary nie były rozstrzygane przez naczelnika całego Kościoła, którego wyrok musi też naturalnie przyjąć cały Kościół. Dlatego też to jedynie władzy papieża przynależy normowanie nowych wydań Wyznania wiary, jako i wszystkiego tego w ogóle, co dotyczy Kościoła (por. Św. Tomasz z Akwinu, Suma teologiczna II-II, q. 1, a. 10).

Siergiej Rachmaninow, I Koncert fortepianowy fis-moll op. 1
cz. II Andante
Krystian Zimerman – fortepian
Boston Symphony Orchestra
dyr. Seiji Ozawa

Kościół nie nakłada na osoby świeckie obowiązku jednolitego sposobu słuchania Mszy Świętej. Może być i taka pokorna podczas Mszy Świętej modlitwa. – więcej

Doświadczenie uczy, że rozum człowieka tym więcej się oświeca, im więcej wzmacnia się jego wola, czyli im więcej nad sobą panuje i siebie samego pokonuje i od świata zewnętrznego się wyzwala.
Ks. F. Spirago, Katolicki katechizm ludowy

Gdzie znajdziemy słowa i uczucia, żeby wypowiedzieć chwałę Twoją Józefie święty i wyrazić Ci wdzięczność za to, coś zdziałał dla Jezusa, a wysłużył dla nas?
Ks. W. Mrowiński T.J., Miesiąc marzec

Podporządkowanie się Kościołowi

Jak zaś sama wiara dopiero wtedy jest doskonałą i prawdziwą, jeżeli jest zupełnie nie podzieloną, tak samo rzeczy się mają i z owym poddaniem woli, którego wiara wymaga. Właśnie też to w tej absolutnej zupełności wiary i posłuszeństwa – która wierzy i idzie za wszystkim, co Bóg objawił i przekazał – zwykliśmy widzieć różnicę charakterystyczną, odróżniającą katolików od niekatolików.

Przyjęcie Objawienia

Z tego wynika, że zgodzić się musimy po równo z każdą poszczególną prawdą, która w sposób niewątpliwy objawioną została przez samego Boga. Jeżelibyśmy nie mieli się zgodzić choćby na jedną jedyną z tych prawd, to znaczyłoby tyle, jak gdyby wszystkie owe prawdy były przez nas odrzucone. Z tego wynika, że zasadę wiary podkupują w równej mierze ci, którzy przeczą temu, iż Bóg przemawiał do ludzi, jak i ci, którzy powątpiewają o nieskończonej Jego prawdzie i mądrości.
Kościół stanowi o tym, które prawdy zostały objawione przez Boga – bo Kościołowi Bóg przekazał przechowywanie i głoszenie prawd objawionych. Najwyższym nauczycielem Kościoła jest zaś papież rzymski. Harmonia i zgoda między umysłami wymaga zupełnej zgody co do samej wiary, ale zarazem i zupełnego poddania woli pod wolę Kościoła i wolę rzymskiego papieża, tak jak pod wolę Boga.

11 lutego przypada święto Objawienia się Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej w Lourdes.
Tematykę przybliża fragment listu św. Marii Bernadety Soubirous oraz film fabularny. – więcej

Znaczenie, możliwość i doskonałość jedności

Mądrość tego wezwania łatwo rozpoznać. Czyny bowiem biorą początek z ducha, dlatego nie może panować jednozgodność woli i jednomyślność czynu, gdy dusze podlegają różnym zdaniom, a ci, którzy jedynie rozumu słuchają, trudno, aby mogli mieć równe zapatrywanie. Poznanie bowiem rzeczy jest trudne, duch zaś, słaby z natury, łatwo daje się otumanić przez różność zdań i zewnętrzne wpływy. Do tego przychodzą namiętności, które zaćmiewają zdolność rozpoznawania prawdy, a przynajmniej ją osłabiają. Z tego powodu dzieje się, że kierujący państwami często starają się tych na siłę połączyć, którzy się nie zgadzają w swoich zapatrywaniach.
Inaczej rzecz się dzieje u chrześcijan. Oni otrzymują wiarę od Kościoła i są pewni, że pod jego powagą i kierownictwem posiadają prawdę. Ponieważ przeto istnieje jeden tylko Kościół, ponieważ jeden tylko jest Chrystus, jest więc na całej kuli ziemskiej i powinna być tylko jedna nauka dla wszystkich chrześcijan. „Jeden Pan, jedna wiara” (Ef 4, 5). „Ponieważ mają tego samego ducha wiary” (2 Kor 4, 13), posiadają oni przede wszystkim to, skąd wypływa dla wszystkich jednomyślność woli i czynu.
Owa harmonia, jak napomina apostoł Paweł, winna być przecież zupełną.
Wiara chrześcijan nie opiera się na powadze ludzkiej, lecz Boskiej. To zaś, co nam sam Bóg objawił, „uważać musimy za prawdę – nie dlatego, że światłem rozumu rozpoznajemy wewnętrzną słuszność sprawy – ale właśnie dlatego, że mówi do nas sam Bóg, który nie może w błąd wprowadzać nikogo, i nie może też zostać w błąd wprowadzonym” (Sobór Watykański, Konstytucja Dei Filius, s. 3, c. 3).