Miesiąc: luty 2025

Leon XIII, Encyklika Sapientiae Christianae – O obowiązkach chrześcijan jako obywateli (25)

Jedność w myśleniu, działaniu i poglądach

Kościół Chrystusa jest zatem sam w sobie doskonałym społeczeństwem, a nadto wznioślejszym od każdego innego społeczeństwa. Boski Zbawiciel pragnął sam, aby Kościół postępował naprzód ku zbawieniu ludzi jednomyślnie i „jako uporządkowane wojsko” (PnP 6, 9).
To urządzenie Kościoła chrześcijańskiego jest niezmienne; nie wolno też nikomu żyć podług swego upodobania i urządzać podług swego mniemania sposobu walki, gdyż kto nie łączy się z Kościołem i Jezusem Chrystusem, ten rozprasza, ten występuje prawdziwie przeciwko Bogu, kto nie walczy razem z Nim i Jego Kościołem (por. Łk 11, 23).
Do tej jedności umysłów i równości działania, którego nieprzyjaciele katolickiej religii obawiają się nie bez powodu, potrzebną jest przede wszystkim wspólność zdań. Tutaj napomina apostoł Paweł Koryntian bardzo gorąco w ważnych słowach, pisząc do nich: „upominam was bracia w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy mieli jedną mowę i aby nie było rozdwojenia między wami, przeciwnie, abyście byli doskonali w tym samym duchu i tym samym zdaniu” (1 Kor 1, 10).

Opór przeciw modernizmowi – powściągliwość oceny

Wobec obiektywnego faktu narzucania katolikom – od kilkudzięsieciu lat – religii, która obiektywnie różni się od wiary katolickiej, krzewionej przez Kościół Katolicki przez dwadzieścia wieków, pozostaje do zauważenia równie obiektywny fakt postawienia oporu temu obrażającemu Boga zjawisku. Opór ten przybiera formy zróżnicowane. I któż byłby tak nierozważny, aby sobie przypisywać jedynie słuszną formę postawienia oporu modernizmowi? Jest prawdopodobne, że – biorąc pod uwagę skalę i przejawy odstępstwa – usprawiedliwione mogą być różne formy oporu, mające na celu zachowanie katolickiego depozytu wiary.

Ave Regína caelórum

W tych tygodniach śpiewamy antyfonę Ave Regina caelorum.

Ave, Regína cælórum,
Ave, Dómina Angelórum:
Salve radix, salve porta,
Ex qua mundo lux est orta:

Gaude, Virgo gloriósa,
Super omnes speciósa,
Vale, o valde decóra,
Et pro nobis Christum exóra.

Witaj, niebios Królowo,
Witaj, Pani aniołów,
Witaj, Różdżko, witaj, Bramo,
Jasność zrodziłaś światu.

Ciesz się, Panno chwalebna,
Ponad wszystkie piękniejsza,
Witaj, o Najśliczniejsza,
Proś Chrystusa za nami.

Postarajmy się dobrze przyswoić tę maryjną antyfonę. Śpiewamy głosem naturalnym, nie krzykliwie (ale też nie półgłosem), lecz wyraziście, pewnie i płynnie. Słuchamy siebie nawzajem i nie dominujemy swoim głosem nad innymi, lecz staramy się śpiewać jednolicie i równo, jakby śpiewał jeden kantor.
Chorał gregoriański, do którego należy powyższa antyfona, jest monodią, nie dorabiamy zatem żadnego drugiego głosu.
Co do zakończenia: kończąc śpiew, lekko ściszamy i nieco zwalniamy.

Leon XIII, Encyklika Sapientiae Christianae – O obowiązkach chrześcijan jako obywateli (24)

Walka w jedności z Kościołem

Jeżeli atoli chcemy powinnościom tym zadość uczynić, to nie powinniśmy odosobnieni dążyć na pole walki.
Jezus Chrystus oznajmił, iż opór i wrogie usposobienie, jakiego sam doznał, przypadnie także w udziale dziełu, które założył – Kościołowi świętemu; co się potwierdza właśnie w tym, że wielu okupionego przez Niego zbawienia nie osiąga. Dlatego nie chciał On mieć pojedynczych tylko zwolenników swej nauki, lecz pragnął połączyć ich w społeczeństwo, utworzyć ciało, „które jest Kościołem” (Kol 1, 18), a którego głową On jest sam. Życie Chrystusa przenika przeto całe Jego mistyczne ciało, ożywia je i karmi członki, łączy je między sobą i czyni je zdolnymi do uczynienia zadość swemu przeznaczeniu, jakkolwiek te członki różną mają służbę (por. Rz 12, 4-5).