Świadectwo św. Augustyna

Wielkość tych dobrodziejstw w wielu miejscach z przedziwną swą wymową wynosił św. Augustyn, zwłaszcza, kiedy tymi słowy odzywał się do Kościoła: „Ty dzieci po dziecięcemu, młodzieńców z siłą, starców ze spokojem, stosownie do wzrostu ciała i ducha każdego, ćwiczysz i nauczasz. Ty niewiasty mężom ich, nie dla dogodzenia namiętności, ale dla rozmnożenia dziatek i rodzinnego pożycia, w nieskażonej i wiernej uległości poddajesz. Ty mężom nad żonami, nie dla zgnębienia wątłej płci, ale zakonem prawej miłości, przewagę dajesz. Ty dzieci rodzicom w najwolniejszą oddajesz niewolę, rodziców nad dziećmi z czułym ustanawiasz panowaniem. Ty obywateli z obywatelami, z narodami narody i cały ród ludzki pamięcią na wspólnych rodziców nie społecznym tylko, ale bratnim uczuciem zespalasz. Królów pouczasz o pieczy nad ludami, ludom przypominasz uległość dla królów. Komu się cześć należy, komu miłość, komu pocieszenie, komu przestroga, komu uszanowanie, komu karność, komu strofowanie, komu kara – ty to nieustannie głosisz, okazując, że nie wszystko wszystkim należy, ale wszystkim miłość, a nikomu krzywda” (Św. Augustyn, De moribus Eccl. cath., 30, 63).
Tenże na innym miejscu odzywa się, ganiąc przewrotnych w polityce mędrców: „Ci co głoszą, że nauka Chrystusa zgubna jest dla państwa, niech stawią takie roty wojowników, jakie wytwarza nauka Chrystusowa, niech stawią takich rządców prowincji, takich małżonków, takie żony, takich rodziców, takich synów, takich panów, takie sługi, takich monarchów, takich sędziów, takich wreszcie dłużników skarbu i poborców podatków, jacy wedle nauki chrześcijańskiej być powinni: a wówczas niech się ważą zwać tę naukę wrogą państwu – a raczej niechaj bez wahania wyznają, że gdy ona się w życie wprowadza, wielką państwo darzy pomyślnością” (Św. Augustyn, List 138 do Marcell., 2, 15).

W dzisiejsze święto św. Ireneusza z Lyonu, biskupa i męczennika, Kościół święty, Matka nasza, czyta nam lekcję, która jest także ciągle aktualnym wskazaniem dla katolickich biskupów i kapłanów:

Są cnoty teologiczne: wiara, nadzieja i miłość – najwyższe.
I są cnoty moralne (z czterema cnotami kardynalnymi na czele) – podporządkowane.

Porządek katolicki:
Posłuszeństwo jest podporządkowane wierze.

W religii odwrotnej:
Wiara jest podporządkowana posłuszeństwu.

Nigdy nie powinniśmy się obwiniać ani wycofywać, gdy idzie o wierność katolickiemu depozytowi wiary.
Nie czuj się winny, gdy bronisz katolickiej wiary – tej samej, którą glosili Apostołowie i którą Kościół Katolicki pod przewodem papieży święcie strzegł i wiernie wyjaśniał przez wieki! Dobrze czynisz!

Złym słowem obraża się Pana Boga, złym słowem znieprawia się własną duszę, złym słowem gorszy się innych, złym słowem niszczy się dobrą opinię o bliźnich, krzywdzi się bliźnich, wzbudza się niesnaski i nienawiść. Mówi Pismo Święte: „Obmówca splugawi duszę swoją i u wszystkich będzie w nienawiści” (Syr 21, 31).
Jest poważny problem: grzech nie naprawiania grzechów popełnionych zlym słowem. – więcej

Festum de praecepto [czyt.: de precépto] – święto nakazane, w którym – podobnie jak w każdą niedzielę – mamy obowiązek powstrzymania się od prac niekoniecznych oraz wzięcia udziału we Mszy Świętej (sub gravi – pod grzechem ciężkim).
Jeżeli święto de praecepto jest w kalendarzu cywilnym dniem pracy, nie ma konieczności wzięcia w tym dniu urlopu. Ale jeśli ktoś tak uczyni, dobrze uczyni.
Przypadająca 29 czerwca uroczystość Świętych Apostołów Piotra i Pawła jest świętem de praecepto.

Pożytek dla każdego obywatela, dla rodziny, dla sfery politycznej

Zaiste, w urządzonym według omówionej normy społeczeństwie, rzeczy boskie i ludzkie w należytym rozłożone są porządku: nietykalne są prawa obywateli pod osłoną praw Bożych, naturalnych i ludzkich; powinności każdego mądrze są określone i sankcją należną obwarowane. Wie każdy wówczas, że w tej niepewnej a mozolnej ku niebieskiej ojczyźnie wędrówce, ma na swe usługi gotowych i pewnych przywódców do zaczęcia drogi, i pomocników do jej ukończenia; a nadto innych dla ubezpieczenia życia, dla zdobycia i zachowania majętności i wszelkich dóbr doczesnych, ma danych sobie opiekunów.
Rodzinę utrwala świętość nierozerwalnego małżeństwa; prawa i powinności małżonków na sprawiedliwości i słuszności polegają; niewieście zapewniona należna cześć; powaga męża na wzór zwierzchnictwa Bożego wykonywana; władza ojcowska z godnością małżonki i dzieci pogodzona; bezpieczeństwo, potrzeby i wychowanie dzieci najzupełniej opatrzone.
W sferze politycznej, ustawy mają na celu dobro powszechne; nie zachcianki i namiętności ludu, nie kaprys i błędne mniemania tłumu, ale prawda i słuszność nimi kierują. Władza panujących otoczona jest więcej niż ziemskim urokiem, a trzymana w karbach, by nie zboczyła z drogi sprawiedliwości, ani nie przekroczyła miary w rozkazach; uległość podwładnym nie ubliża i nie upadla ich, bo już nie jest służeniem człowiekowi, ale podleganiem woli Pana Boga, który przez ludzi rządzi królestwami. Na podstawie takich pojęć i przekonań widocznym jest, że majestat ziemski należy uszanować, zwierzchności świeckiej stale i wiernie ulegać, buntów żadnych nie wzniecać, porządku państwowego święcie przestrzegać.
Do liczby obowiązków zalicza się także wzajemna miłość, wyrozumiałość. A człowiek będący zarazem obywatelem i chrześcijaninem, nie podlega już rozterce sprzecznych powinności. Wszystkie te wreszcie najcenniejsze dobra, jakimi religia z natury swojej nawet doczesne życie ludzi ubogaca, na pożytek także świeckiej społeczności wychodzą; i w taki sposób spełniają się one złote słowa: „od czci, jaką Bóg odbiera, zawisła pomyślność państwa, a jedno i drugie wielorakie łączy powinowactwo”.

Najświętsza Ofiara Mszy Świętej nie cieszy się wielką frekwencją. Golgota nie jest atrakcyjna. A tymczasem w ciszy katolickich ołtarzy – w Polsce i w różnych częściach świata – odprawiana jest codziennie katolicka Msza Święta.
Czyńmy poważny rachunek sumienia z naszej miłości do Mszy Świętej.
Czyńmy poważny rachunek sumienia z naszej miłości do Pana naszego Jezusa Chrystusa, który w każdej Mszy Świętej ofiaruje się Ojcu za nasze zbawienie. – więcej

Troska o język ojczysty to jeden z przejawów patriotyzmu. Tak było przez wieki. Współczesne okoliczności zrelatywizowały podejście wielu osób do poprawności językowej. A przecież ważna to sprawa, nie marginalna!
Dbajmy o poprawność w posługiwaniu się naszym językiem ojczystym – w mowie i piśmie.
Ponownie o korespondencji, bo zaniedbania są dość powszechne – więcej

---

Chodzi mi o to, aby język giętki
Powiedział wszystko, co pomyśli głowa:
A czasem był jak piorun jasny, prędki,
A czasem smutny jako pieśń stepowa,
A czasem jako skarga nimfy miętki,
A czasem piękny jak aniołów mowa…
Juliusz Słowacki

Nie idź za tym, co niepewne.
Idź za tym, co pewne.
Pewna jest wiara katolicka.

Jam jest droga, i prawda, i życie (J 14, 6)