„Czym jest konsekracja?
Konsekracja jest odnowieniem przez kapłana cudu przemiany chleba i wina w uwielbione Ciało i Krew Jezusa Chrystusa, dokonanego przez Niego podczas Ostatniej Wieczerzy za pomocą słów: «To jest Ciało moje; To jest Krew moja»” (Katechizm Katolicki Św. Piusa X).
Gdy diabeł zdaje się coraz bardziej zaciskać odrażającą, zimną, stalową obręcz nad całym globem, serce miejmy mocno zjednoczone z Panem Bogiem. Trzeba się oddać Panu Bogu na przepadłe – bez rezerw, bez zastrzeżeń i niedomówień!
Jakże nieroztropnie postępuje dusza, która zamyka się w ubożuchnym horyzoncie doczesności.
Jakże roztropnie postępuje dusza, która zachowuje otwartość na przyjęcie skarbów łaski z Nieba.
Łaskę Bożą otrzymujemy przez ufną modlitwę. Sam Pan nasz Jezus Chrystus zapewnia: „Proście, a będzie wam dane” (Mt 7, 7).
Módlmy się codziennie. Ufnie, gorliwie, wytrwale!
Łaskę Bożą otrzymujemy przez Sakramenty Święte. Sakramenty Święte są skutecznymi znakami łaski Bożej, ustanowionymi przez Jezusa Chrystusa dla uświęcenia naszych dusz.
Sakramenty Święte – Sakrament Pokuty i Najświętszy Sakrament – przyjmujmy często. Ufnie, gorliwie, wytrwale!
Niebo jest hojne. Czy jednak chcemy skarby łaski przyjmować?
Kogo łaska Boża przynagla do spowiedzi, niech nie zwleka, niech się dobrze przygotuje i odprawi dobrą spowiedź.
Kogo łaska Boża przynagla do spowiedzi generalnej, niech nie zwleka, niech się dobrze przygotuje i odprawi dobrą spowiedź generalną.
„Prosimy za Chrystusa, pojednajcie się z Bogiem” (2 Kor 5, 20)!
W naszym przygotowaniu i odprawianiu spowiedzi może się wkraść do naszej duszy przeświadczenie, że nie jest z nami tak źle.
Dusza prawdziwie nawracająca się będzie natomiast pokorna, zdając sobie doskonale sprawę, że wobec świętości Pana Boga każdy człowiek jest skalany.
Stąd wyznanie grzechów takiej duszy będzie pokorne, szczere, prawdziwie będzie oskarżeniem siebie – z głęboką świadomością własnej grzeszności. Bez usprawiedliwiania siebie i bez wyszukiwania okoliczności łagodzących – Wprawdzie uczyniłem to i to, ale…
Nie możemy w konfesjonale odgrywać roli adwokata wobec siebie samego!
Mamy na siebie Panu Bogu naskarżyć.
Mamy siebie wobec Pana Boga oskarżyć!
„Kto ukrywa złości swe, szczęścia mieć nie będzie, lecz kto wyznaje i opuści je, miłosierdzie otrzyma” (Prz 28, 13)
Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
✠ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.
Niedziela Dobrego Pasterza. Prawdziwie dobrym pasterzem okazał się Papież Św. Pius X, hojnie udostępniając bezcenny skarb Najświętszego Sakramentu dzieciom, dekretem Quam singulari z dnia 7.08.1910 r.
Pięknie współbrzmią papieskie regulacje z myślą i praktyką Św. Jana Bosko, który pisał:
„Należy unikać jak zarazy zapatrywania tych, którzy by chcieli pierwszą Komunię Świętą odłożyć do wieku późnego, kiedy to szatan najczęściej zawładnął już sercem chłopca z nieobliczalną szkodą dla jego niewinności. Według praktyki Kościoła pierwotnego dawano dzieciom do spożycia Hostie konsekrowane, pozostałe po Komunii Świętej wielkanocnej. Z tego łatwo poznać, jak bardzo Kościół pragnie dopuszczać dzieci do Komunii Świętej. Kiedy dziecko umie odróżnić Chleb od chleba i wykazuje dostateczne przygotowanie, nie trzeba już zważać na wiek, lecz pozwolić Niebieskiemu Królowi zawładnąć tą niewinną duszą”.
Dobrze czynią rodzice, którzy swoje dzieci przygotowują i posyłają wcześnie do I Komunii Świętej.
Kazanie na Niedzielę Dobrego Pasterza – J 10, 11-16.
II Niedziela po Wielkanocy, 18.04.2021 r.
Dekret Quam singulari Świętej Kongregacji dla Spraw Sakramentów Świętych o wczesnym dopuszczaniu dzieci do pierwszej Komunii Świętej, 7.08.1910 r.
Kościół pw. Św. Józefa Rzemieślnika, Międzybórz.
Msza Święta w rycie rzymskim.
Ks. Jacek Bałemba SDB.
II Niedziela po Wielkanocy jest Niedzielą Dobrego Pasterza.
W Roku Pańskim 2020 Pan Bóg pozwolił powiedzieć, co następuje:
