Praktyka pięciu pierwszych sobót jest związana z objawieniami fatimskimi.
Warunki – w pierwsze soboty miesiąca, przez pięć miesięcy z rzędu:
1. Przystąpić do spowiedzi. Można także skorzystać z Sakramentu Pokuty wcześniej, byleby w tym dniu być w stanie łaski uświęcającej, bez grzechu ciężkiego.
2. Przyjąć Komunię Świętą.
3. Odmówić jedną część Różańca – pięć tajemnic.
4. Przez piętnaście minut rozważać tajemnice różańcowe.
Niezbędnym warunkiem odprawienia nabożeństwa pięciu pierwszych sobót jest nastawienie, z jakim te cztery powyższe praktyki wypełniamy: Intencja wynagrodzenia, czyli ekspiacji, za zniewagi i grzechy popełniane przeciw Niepokalanemu Sercu Maryi.
W każdą pierwszą sobotę miesiąca oratorium jest otwarte jeszcze przynajmniej kwadrans po Różańcu, aby dać wiernym, praktykującym pięć pierwszych sobót, możliwość odprawienia piętnastominutowej medytacji.
Gdy czasy nieszczęśliwe dla Kościoła i państw wymagały koniecznie jak najprędszej pomocy Bożej, sądziliśmy, że trzeba o nią błagać głównie przez wstawiennictwo Jego Matki i przede wszystkim użyć w tym celu tego sposobu modlitwy, którego zbawiennej potęgi lud chrześcijański wielekroć doznawał. I tak doznawał jej już w samych początkach wprowadzenia Różańca maryjnego, zarówno przez ochronę wiary od występnych napadów heretyków, jak przez równoczesne podźwignięcie i podtrzymanie prawdziwych cnót wśród przykładów zepsutego wieku. Doznawał też mocy Różańca prywatnie i publicznie w nieustannym szeregu dobrodziejstw, których wspomnienie utrwalały wszędzie sławne urządzenia lub pomniki. Podobnie aż do naszych czasów, obfitujących w wielorakie niebezpieczeństwa i szkody, cieszymy się wspominaniem zbawiennych owoców z Różańca wynikłych.
Leon XIII, Encyklika Iucunda semper