Alma Redemptóris Mater, quæ pérvia cæli porta manes,
et stella maris, succúrre cadénti,
Súrgere qui curat, pópulo: tu quæ genuísti,
Natúra miránte, tuum sanctum Genitórem,
Virgo prius ac postérius, Gabriélis ab ore
Sumens illud Ave, peccatórum miserére.

Święta Odkupiciela Matko, któraś otwartą nieba bramą pozostała,
Gwiazdo morza! Wspomóż upadły lud,
Gdy powstać usiłuje. Tyś zrodziła
Ku zdumieniu całej natury, Twojego Świętego Stworzyciela,
Panną będąc przedtem i potem, pozdrowiona usty Gabriela,
Okaż miłosierdzie grzesznikom.

Wolne tłumaczenie:

Matko Odkupiciela, z niewiast najsławniejsza,
Gwiazdo morska, do nieba ścieżko najprościejsza,
Tyś jest przechodnią bramą do raju wiecznego,
Tyś jedyną nadzieją człowieka grzesznego.

Racz podźwignąć, prosimy, lud upadający,
W grzechach swych uwikłany, powstać z nich pragnący.
Tyś cudownie zrodziła światu Zbawiciela,
Tyś sama wykarmiła Twego Stworzyciela.

Panno przedtem i potem z świata podziwieniem,
Uczczona Gabriela wdzięcznym pozdrowieniem;
Racz się wstawić, o Panno, za nami grzesznymi,
Ratuj nas, opiekuj się sługami Twoimi.

Jeśli mówić godzi się i przystoi, mów o tym, co służy zbudowaniu.
Zły zwyczaj i zaniedbanie wewnętrznej poprawy pozbawia nas straży naszego języka.
A pobożna rozmowa o rzeczach duchowych niemało przyczynia się do udskonalenia ducha tam, gdzie ludzie zgodni umysłem i sercem jednoczą się z sobą w Bogu.
Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa

20 grudnia – IV antyfona „O Clavis” – więcej

O NAŁOGACH
I INNYCH CIĘŻKICH GRZECHACH

1. Czym jest nałóg?
Nałóg to złe nastawienie umysłu, aby porzucić dobro i czynić zło, które powstaje wskutek częstego popełniania złych uczynków.
2. Jaka jest różnica pomiędzy grzechem a nałogiem?
Różnica pomiędzy grzechem a nałogiem polega na tym, że grzech jest przeszłym uczynkiem, a nałóg to zły nawyk, którego nabieramy wskutek ciągłego popadania w ten sam grzech.
3. Które nałogi są zwane grzechami głównymi?
Jest siedem grzechów głównych: pycha, chciwość, nieczystość, gniew, obżarstwo, zazdrość i lenistwo.
4. Jak pokonać grzechy główne?
Grzechy główne można pokonać przez wypełnianie uczynków cnót przeciwnych do tych grzechów, a więc pychę pokonujemy pokorą, chciwość przez szczodrobliwość, nieczystość przez czystość, gniew przez łagodność, obżarstwo przez wstrzemięźliwość, zazdrość przez miłość do bliźniego, a lenistwo przez pilność i zapał w służbie Bożej.
5. Dlaczego te nałogi są nazywane głównymi?
Nałogi te nazywane są głównymi, gdyż są początkiem i źródłem wielu innych nałogów i grzechów.
6. Ile jest grzechów przeciwko Duchowi Świętemu?
Jest sześć grzechów przeciwko Duchowi Świętemu:
1) Rozpacz co do zbawienia.
2) Przeświadczenie, że można być zbawionym bez zasług.
3) Sprzeciwianie się uznanej prawdzie wiary.
4) Zazdroszczenie komuś posiadanej łaski Bożej.
5) Zatwardziałe pozostawanie w grzechu.
6) Uparte odrzucanie pokuty aż do śmierci.
7. Dlaczego te grzechy są zwane grzechami właśnie przeciwko Duchowi Świętemu?
Grzechy te są zwane grzechami właśnie przeciwko Duchowi Świętemu, gdyż popełniane są z pełnej złośliwości, która przeciwna jest dobroci, a ta jest szczególnie przypisywana Duchowi Świętemu.
8. Jakie grzechy nazywane są wołającymi o pomstę do nieba?
Cztery grzechy nazywane są wołającymi o pomstę do nieba:
1) Dobrowolne morderstwo.
2) Grzech wbrew naturze.
3) Uciskanie ubogich.
4) Pozbawianie robotników ich sprawiedliwej zapłaty.
9. Dlaczego te grzechy nazywane są wołającymi o pomstę do nieba?
Grzechy te nazywane są wołającymi o pomstę do nieba, gdyż tak je nazywa Duch Święty w Piśmie Świętym, a ponadto ich niegodziwość jest tak wielka i widoczna, że woła do Boga o jak najbardziej surowe kary.

Katechizm katolicki św. Piusa X, Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, 2020

Veni – przyjdź, przybądź.
Veni, Domine Jesu! – Przybądź, Panie Jezu!
Errare humanum est. – Błądzić jest rzeczą ludzką.

Lingua Latina pulchra est. – Język łaciński jest piękny.
Disce puer Latine! – Ucz się, młodzieńcze, łaciny!

Więcej – zob. zakładka: Słowniczek

Połamać się opłatkiem.
Przełamać się opłatkiem.

Obie formy są językowo poprawne.

Używalibyśmy wielkiego pokoju, gdybyśmy pozbyli się chęci zajmowania się cudzymi sprawami i modlitwami i tym, co do naszych obowiązków wcale nie należy.
Jak długo może zostawać w pokoju ten, który się wdaje w cudze sprawy, który ubiega się za tym, co jest na zewnątrz, który niewiele lub nieczęsto wchodzi w samego siebie?
Błogosławieni prostego ducha, albowiem wielki pokój mieć będą.
Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa

19 grudnia – III antyfona „O Radix” – więcej

Warto wracać raz po raz do tej cennej analizy. Ukazuje ona detalicznie niebezpieczeństwa związane z nowym rytem mszalnym. Uważna lektura utwierdzi nas w decyzji związania się z tradycyjnym rytem rzymskim Mszy Świętej.
Wysyłając tę analizę do Pawła VI w 1969 roku, kardynał Alfredo Ottaviani i kardynał Antonio Bacci pisali między innymi:

Jak dostatecznie udowadnia załączona krótka analiza krytyczna, będąca dziełem grupy doborowych teologów, liturgistów i duszpasterzy, Novus Ordo Missae – biorąc pod uwagę elementy nowe i podatne na rozmaite interpretacje, ukryte lub zawarte w sposób domyślny – tak w całości, jak w szczegółach, wyraźnie oddala się od katolickiej teologii Mszy Świętej, sformułowanej na XX sesji Soboru Trydenckiego. Ustalając raz na zawsze kanony rytu, Sobór ten wzniósł zaporę nie do pokonania przeciw wszelkim herezjom atakującym integralność tajemnicy Eucharystii.

Broszura dostępna w naszej kruchcie strategicznej.

U podstaw przezwyciężenia trwającego już kilkadziesiąt lat zamętu powszechnego w strukturach kościelnych leży nieskorumpowana, prawdziwa odpowiedź na pytanie:

Czy religia krzewiona od kilkudziesięciu lat w oficjalnych strukturach kościelnych jest tą samą religią – katolicką – którą Kościół Katolicki krzewił nieomylnie przez dwadzieścia wieków?

Od nieskorumpowanej, prawdziwej odpowiedzi na powyższe pytanie zawisła nadzieja przywrócenia Chrystusowego ładu w strukturach kościelnych.
Od nieskorumpowanej, prawdziwej odpowiedzi na powyższe pytanie zawisła nasza wierność Prawdzie i nasze zbawienie, tylko bowiem wiara katolicka – jako jedyna prawdziwa – daje zbawienie.
Dziwić się należy, że wielu nie stawia tak elementarnego pytania. My je stawiajmy – z powagą i rzetelnie.
Dopowiedzmy. Bez uwzględnienia tej kwestii trudno nawet mówić o poważnej debacie na temat aktualnej sytuacji katolików.