O życiu duchowym napisano w ostatnich kilkudziesięciu latach wiele. O duchowości powiedziano w ostatnich kilkudziesięciu latach wiele. I wiele propozycji duchowych zaserwowano katolikom – niestety, w znacznej mierze zwodniczych, fałszywych, duchowo szkodliwych. Do nich można zaliczyć – niestety, niektóre także oficjalnie zatwierdzane i krzewione – nurty proweniencji pozakatolickiej, judeoprotestanckiej, zielonoświątkowej, pseudoobjawieniowej, często subiektywistycznej, przeżyciowej, emocjonalnej, nadzwyczajno-charyzmatycznej, typu „gorąca linia z Niebem”, pchające dusze w objęcia fałszywego mistycyzmu, a bywa, że skutkujące problemami psychiatrycznymi.
Problemy powiązane z tymi nurtami to lekceważenie hierarchicznej struktury Kościoła Katolickiego, duchowieństwa, Sakramentów świętych, swego rodzaju anarchizm, osłabienie roli rozumu i koniecznej dla katolika precyzji doktrynalnej, prowadzące do indyferentyzmu i fałszywego ekumenizmu, zrównania wszystkich religii, a nawet pozytywnego akceptowania fałszywych religii. Do tego można dodać nieufność, brak zainteresowania, a często lekceważenie czy wprost pogardę dla aspektów ascetycznych i mistycznych Tradycji katolickiej.
Ludzie szukają jakiegoś pokarmu dla duszy. Często jest to szukanie po omacku, niejednokrotnie naiwne, w przekonaniu, że ci, którzy są nagłaśniani jako mistrzowie duchowi podają nam prawdę.
Sprawa powrotu do Tradycji rozumianej po katolicku, czyli powrotu do wiary katolickiej, nie może pominąć tego wymiaru ludzkiego życia. Życie duchowe to jest życie pojedynczej duszy z Bogiem, obecność i działanie łaski w duszy człowieka, współpraca człowieka z łaską Bożą. Postęp duchowy, walka duchowa, etapy drogi duchowej, środki do wzrostu w życiu duchowym i cel jaki zakłada sobie życie duchowe. Te zagadnienia – niestety, bywa że i w środowiskach tradycjonalistycznych – są traktowane z niewystarczającą uwagą i powagą. A przecież chodzi o dobro, doskonałość i świętość duszy, każdej duszy, każdej pojedynczej duszy.
Ludzie szukają pokarmu dla duszy. Kościół Katolicki, jak dobra matka, troszczy się o każdą duszę. I każdej duszy podaje dobry, zdrowy, pożywny pokarm prawdy i łaski. Tak czyni od wieków. Kościół Katolicki jest doskonałym znawcą spraw ludzkiej duszy.
Trzeba odzyskać pełne przekonanie i pełne zaufanie, że cały arsenał ascezy (czyli trudu człowieka) i mistyki (czyli działania łaski w duszy człowieka), jakim Kościół dysponował przez wieki, co zaowocowało rzeszą Świętych, licznych dusz wiernych łasce, pozostaje w pełni aktualny, wiarygodny, wiążący – bo prawdziwy.
Sięgajmy zatem z pełnym przekonaniem i z pełnym zaufaniem do katolickich tradycyjnych pouczeń duchowych.
Warto mieć na uwadze znamienite dzieło, ze wszech miar godne polecenia, dostępne także w języku polskim – dzieło niejako encyklopedyczne, ale też i wysoce analityczne i syntetyczne, ujmujące bogate spektrum zagadnień związanych z duchowością, z życiem duchowym.
Jakie to dzieło?
Autor: O. Réginald Garrigou-Lagrange OP.
Tytuł: Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia niebie.
Jest to jedno z doskonałych opracowań, zawierających katolicką doktrynę o życiu duchowym, o ascetyce i mistyce. Praca wieloaspektowa, pozwalająca nam gruntownie zapoznać się z katolicką doktryną o życiu duchowym, o jego istocie, środkach, rozwoju, etapach i celu. Pierwsze wydanie w języku polskim, z imprimatur Abp. Antoniego Baraniaka SDB, ukazało się w dwóch tomach w latach 1960-1962.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP prezentuje punkt widzenia wyśmienicie katolicki: życie duchowe w oparciu o prawdy dogmatyczne. U podstaw prowadzenia życia duchowego – nieskazitelna ortodoksja. Drogocenna reguła Świętych!
Może nam posłużyć nawet fragmentaryczna lektura, na przykład według zagadnień, które nas interesują z bliska. I lektura całości dzieła – cierpliwa i niespieszna – będzie z wielką korzyścią dla naszej duszy.
Czytajmy i wracajmy do tego cennego opracowania na różnych etapach naszego życia. Może nam ono wystarczyć jako doskonały podręcznik do prowadzenia i rozwijania życia duchowego naszej duszy. Doskonałe kompendium życia duchowego, oparte na katolickich źródłach, m.in. pismach Doktorów Kościoła i świętych mistyków – św. Tomasza z Akwinu, św. Jana od Krzyża, św. Franciszka Salezego, św. Teresy z Avili, św. Katarzyny ze Sieny, św. Teresy od Dzieciątka Jezus.
W czasach powszechnego odstępstwa należy ze świeżością umysłu odkrywać skarby odwiecznej katolickiej doktryny – także w aspekcie życia duchowego: skarby katolickiej ascezy i mistyki. Tam sięgajmy, po zdrowy pokarm dla duszy, aby życie duchowe prowadzić według Bożego zamysłu i osiągnąć cel, którego Pan Bóg dla nas pragnie – życie wieczne w Niebie!
Katolik czyta.
Katolik kształci się chętnie.