c) Nawrócenie i poprawa błądzących.

Z tych stowarzyszeń i ta korzyść wyniknie, że odzyskają nadzieję i możność ratowania się owi robotnicy, którzy albo wzgardzili wiarą chrześcijańską, albo obyczajami kłam zadają swej wierze. Rozumieją oni częstokroć, że zwodnicze żywią nadzieje i że dają się mamić pozorami. Czują, że z jednej strony chciwi pracodawcy niegodnie z nimi postępują i nie cenią ich wyżej, niż zasługuje zysk pobrany z ich pracy; że znowu z drugiej strony sami uwikłali się w stowarzyszenia, gdzie zamiast miłości i wzajemnego przywiązania istnieją wewnętrzne niesnaski, nieodstępne towarzyszki tych ubogich, którzy pozbyli się czci i wiary. Złamani na duchu, wycieńczeni na ciele, pragną usilnie wyzwolić się z jarzma tak upokarzającego, ale nie śmieją, bo trzyma ich na uwięzi bądź to wstyd przed ludźmi, bądź obawa niedostatku. Otóż tym wszystkim udzielić mogą pomocy wielce skutecznej stowarzyszenia katolickie, jeżeli chwiejnych dla poprawy losu zaproszą do siebie, a troskliwej opieki użyczą tym, co się opamiętali.

Odnotujmy z szacunkiem: były dusze światłe, które od początku jasno widziały destrukcyjne perspektywy „nowej” mszy. – więcej

Duszpasterstwa rzymskokatolickie są kontynuacją odwiecznej praktyki Kościoła Katolickiego w zakresie kultu, doktryny i moralności. Pan Bóg jest w nich godnie czczony i wierni otrzymują to, co do zbawienia duszy konieczne – Prawdę i Łaskę. Są one skutecznym remedium na trwający już kilkadziesiąt lat problem okupowania struktur kościelnych przez obcą religię.
Duszpasterstwo rzymskokatolickie, do którego kierujemy swoje kroki, wspierajmy pracą, na przykład porządkami przed niedzielą. Organizujmy się. Przed pracą krótko się pomódlmy, a przynajmniej uczyńmy nabożnie znak Krzyża. Pracę wykonujmy solidnie i starannie, zadbajmy o to, aby nie brakło niczego, czego braknąć nie powinno. Prezbiterium sprzątają mężczyźni. A po zakończeniu prac, zostawmy sprzęty do sprzątania w dobrym stanie, przygotowane dla następnych pracowników. Podczas pracy w miejscu świętym zachowajmy skupienie, unikajmy zbędnych (zwłaszcza głośnych) rozmów.
W kościele, kaplicy czy oratorium pracujmy z dobrą intencją, pamiętając o słowach św. Pawła Apostoła: Cokolwiek czynicie, z serca czyńcie jak Panu, a nie ludziom; wiedząc, że od Pana weźmiecie zapłatę dziedzictwa. Panu Chrystusowi służcie! (Kol 3, 23-24).
Praca taka jest zaszczytem, praca w miejscach, w których katoliccy duchowni sprawują katolicki kult i krzewią katolicką doktrynę – dla chwały Bożej i dla zbawienia dusz.

Jakiż jest urząd chórów anielskich? Św. Grzegorz, Papież, pisze, że Aniołów urząd jest być stróżem ludzi, – my powiemy o św. Józefie, że pełnił w Najświętszej Rodzinie urząd Anioła Stróża nie ludzi, ale Boga-Człowieka i Matki Bożej.
Ks. W. Mrowiński T.J., Miesiąc marzec

b) Załagodzenie sporów między pracodawcami a robotnikami.

Położenie robotników jest dzisiaj przyczyną sporów; czy zostaną rozstrzygnięte zgodnie ze zdrowym rozsądkiem, czy na przekór rozsądkowi – to na każdy sposób nie jest sprawą obojętną dla państwa. W zgodzie zaś z rozsądkiem i bez trudności rozstrzygną je robotnicy chrześcijańscy, jeżeli połączeni węzłami stowarzyszeń, pod wodzą mężów roztropnych tę samą obiorą drogę, której z dobrem własnym i powszechnym trzymali się wspomniani przodkowie. Chociaż bowiem wielką moc nad człowiekiem mają uprzedzenia i żądze, to przecież jeśli uczuć moralnych nie stępi wola przewrotna, współobywatele z własnego popędu życzliwością swoją obdarzają tych, których obaczą pilnymi przy pracy, umiarkowanymi w wymaganiach, przedkładającymi sprawiedliwość nad zyski, a świętość obowiązku nad wszystko.

5. Korzyści ze stowarzyszeń robotników katolickich.
a) Korzyści materialne.

Postanowienia te wystarczą ku poratowaniu uboższych, byleby ich przestrzegano chętnie; stowarzyszenia zaś katolickie w wysokim stopniu przyczynią pomyślności całemu społeczeństwu.
Z przeszłości snujemy śmiało wnioski na przyszłość. Jeden wiek mija po drugim, lecz zdarzenia dziejowe dziwnie są podobne do siebie, bo włada nimi Opatrzność Boża, i dalsze koleje rzeczy nawraca do tegoż celu, który im wyznaczyła na początku, przy stworzeniu człowieka. Uczy nas historia, że za hańbę poczytywano chrześcijanom pierwszych czasów, iż największa ich część z jałmużny żyła lub z dziennego zarobku. A przecież ci ludzie bez majątku, bez znaczenia, zdobyli sobie z czasem względy u bogatych i opiekę u możnych. Okazywali się pilnymi, pracowitymi, spokojnymi, godnymi naśladowania w niezachwianym obstawaniu przy sprawiedliwości i miłości bratniej. Wobec tego widowiska cnót znikło uprzedzenie, zamilkła potwarz złośliwych oszczerców, a przesądy i zabobony z wolna ustąpiły miejsca prawdzie chrześcijańskiej.

Repetita iuvant – rzeczy powtarzane są pożyteczne. O. Garrigou-Lagrange OP tak nam radzi:

Dobrze jest również odczytywać znowu po kilku latach dobre książki, które nam już przyniosły wiele korzyści. Życie jest krótkie: trzeba zadowolić się kilkakrotnym czytaniem tego, co prawdziwie nosi znamię Boże, a nie tracić czasu na czytanie rzeczy bezdusznych i bezwartościowych. Św. Tomasz z Akwinu nigdy się nie znudził czytaniem dzieła Kasjana pt. Rozmowy Ojców. Ileż dusz odniosło ogromną korzyść czytając często O naśladowaniu Chrystusa! Lepiej jest przejąć się głęboko jedną taką książką, niż czytać powierzchownie wszystkich autorów duchownych.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie

Duszpasterstwa rzymskokatolickie są kontynuacją odwiecznej praktyki Kościoła Katolickiego w zakresie kultu, doktryny i moralności. Pan Bóg jest w nich godnie czczony i wierni otrzymują to, co do zbawienia duszy konieczne – Prawdę i Łaskę. Są one skutecznym remedium na trwający już kilkadziesiąt lat problem okupowania struktur kościelnych przez obcą religię.
Duszpasterstwa rzymskokatolickie – zarówno te, do których kierujemy swoje kroki, jak i wszystkie inne – wspierajmy żarliwą modlitwą, aby spełniała się w nich Wola Boża, módlmy się za katolickich Biskupów i Kapłanów pełniących po katolicku kapłańską służbę i za wszystkich wiernych, aby przynosili owoce świętości i zbawili dusze swoje.
Módlmy się za istniejące już duszpasterstwa i prośmy, aby Pan Bóg raczył przymnażać nowych miejsc bezpiecznych dla dusz, miejsc, w których katoliccy duchowni sprawować będą katolicki kult i krzewić katolicką doktrynę – dla chwały Bożej i dla zbawienia dusz.
Nie ustawajmy w modlitwie w tej intencji pilnej!

Repetita iuvant – rzeczy powtarzane są pożyteczne. Powtórne – a nawet wielokrotne – czytanie katolickich tekstów daje nam możliwość głębszego odczytania ich sensu i ugruntowania słowa Prawdy w swojej duszy.

Dla dusz zaawansowanych dobrze jest również odczytywać czasem na nowo to, co odpowiednie jest dla początkujących; zobaczą one to w jaśniejszym świetle i będą zdziwione wszystkim, co się tam zawiera, jak np. w pierwszych zdaniach Katechizmu o motywie naszego stworzenia i przyjścia na świat: „Abyśmy Boga poznali, kochali, służyli Mu i przez to otrzymali szczęście wieczne”.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie

Św. Andrzej Żurawek (Świerad) i św. Benedykt, jego uczeń, to pierwsi kanonizowani Polacy (1083).