Obrona nauki Bożej
Wszystkie te rzeczy piszemy Wam wprawdzie z bólem serca, ale i z ufnością w Tym, który rozkazując wiatrom, spokój zaprowadza, abyście Wielebni Bracia uzbrojeni puklerzem wiary, mężnie walki Pańskie staczali. Do Was szczególnie należy stać jak mur wobec powstającej na naukę Bożą wszelkiej wyniosłości. Dobądźcie duchowego miecza, którym jest słowo Boże, i udzielajcie chleba tym, którzy pragną sprawiedliwości. Wezwani do pilnego zadania w Winnicy Pańskiej, o to jedno starajcie się, nad tym wspólnie pracujcie, abyście wytępili zarzewie goryczy z powierzonej Wam roli, aby po zniszczeniu nasion występków, mogły na niej dojrzewać błogie plony cnót. Okazujcie miłość ojcowską najpierw ku tym, którzy szczególnie poświęcili się naukom duchownym i filozoficznym, zachęcajcie ich i przestrzegajcie, aby tylko w zdolnościach własnego rozumu nie pokładali nadziei, i z drogi prawdy nie zbaczali na drogę bezbożnych. Niech pamiętają, że: „Bóg jest wodzem mądrości i poprawiającym mądrych” (Mdr 7, 15), i że „żadną miarą bez Boga nie poznamy Boga, który przez słowo naucza ludzi poznawać Boga” (Św. Ireneusz, Adversus Haereses, 14, 10). Pyszny tylko albo raczej głupi człowiek odważa się tajemnice wiary, które przekraczają wszelkie pojęcie, roztrząsać po ludzku i polegać tylko na własnym rozumie, który właśnie dlatego, że jest ludzkim, jest słaby i zawodny.