O Św. Robercie Bellarminie

„Klemens VIII wezwał go do Rzymu, mianował, w miejsce Franciszka Toledo, swoim teologiem, członkiem inkwizycji, egzaminatorem biskupów, aż na koniec, mimo pokornego oporu Bellarmina, przyoblekł go kardynalską purpurą (1599). Godności nie zepsuły go jednak: pozostał on i nadal pokornym zakonnikiem, stale przestrzegającym reguły; unikał wielkiej okazałości, prawie niezbędnej na tak wysokiém stanowisku i codziennie niemal dawał dowody największej abnegacji. Mimo to, zachował całą szlachetną odwagę w wypowiadaniu swoich przekonań i niejednokrotnie zwracał uwagę Klemensa na nadużycia i błędy, jakie dostrzegł tak w zarządzie Kościoła, jak państwa. Papież nie obrażał się wcale jego krytyką, z łagodnością przyjmował napomnienia, w wielu razach szedł za jego zdaniem, a gdy przyszło wykazać zbytnią surowość jego poglądów, czynił to zawsze z prawdziwie ojcowską słodyczą” (Encyklopedia kościelna).