W Wigilię Zesłania Ducha Świętego – zgodnie z tradycyjną praktyką – zachowajmy post ścisły.
Przypomnienie: post ścisły – zachowujemy wstrzemięźliwość od pokarmów mięsnych oraz spożywamy tylko 3 posiłki, w tym tylko jeden do syta.

Dwa aspekty – komplementarne i nierozdzielne! – więcej

Tylko wykonywaliśmy rozkazy.

Czerwiec jest miesiącem poświęconym czci Najświętszego Serca Pana Jezusa. Pożyteczne będą nam czytanki na każdy dzień oraz modlitwy do Najświętszego Serca Jezusowego.

zakup

Z pism św. Marii Magdaleny de Pazzi, dziewicy
(Mss. III, 186. 264; IV, 716)

„Jakże Cię wielbić trzeba, Słowo, w Duchu Świętym. Ty sprawiasz, iż On Ciebie tak do duszy wprowadza, że dusza z Bogiem się jednoczy, Boga pojmuje, Bogiem się rozkoszuje i niczego poza Bogiem nie pragnie.
Duch Święty, który do duszy przychodzi, nosi drogocenne znamię Krwi Słowa, zabitego Baranka; owszem, ta właśnie Krew skłania Go, by przybył, chociaż Duch sam siebie skłania i przybyć pragnie.
Ów Duch przenikający, który z Ojcem i Synem jedną posiada naturę, a z istoty Ojca i miłości Syna pochodzi, przybywa do duszy jako źródło, w którym dusza zupełnie się zatapia. Kiedy dwie rzeki spotykają się, wówczas w ten sposób łączą swój bieg, iż mniejsza traci swe imię, a przyjmuje imię większej. Podobnie dzieje się, gdy Duch Święty przybywa do duszy, aby się z nią zjednoczyć. Trzeba więc, aby dusza, która jest mniejsza, zatraciła swe imię, a zdała się zupełnie Duchowi. Dzieje się to wówczas, kiedy tak się w Niego przemienia, iż staje się jedno z Nim.
Ten Duch, który jest szafarzem najtajniejszych skarbów Ojca, a także stróżem zamysłów Ojca i Syna, przybywa do dusz tak łagodnie, tak niezauważalnie, iż tylko niewielu dostrzega Jego prawdziwą wielkość.
Ogromem swym i lekkością przenika wszystko, co zdolne jest i przysposobione na Jego przyjście. Swym częstym przemawianiem jako i najgłębszym milczeniem daje się słyszeć wszystkim. Nieporuszony i najbardziej rączy mocą swej miłości ogarnia wszystko.
Ty, o Duchu Święty, nie zostajesz w niezmiennym Ojcu ani w Synu, a przecież jesteś zawsze w Ojcu i Synu, i w sobie samym, we wszystkich błogosławionych duchach i we wszystkich stworzeniach. Jesteś konieczny dla stworzeń na mocy Krwi rozlanej przez Słowo, Jednorodzonego Syna, który w swej miłości uczynił się koniecznym dla stworzeń. Ty zamieszkujesz w stworzeniach, które zdolne są poprzez otrzymanie Twoich darów i czystość nabyć właściwe Tobie podobieństwo. Przebywasz w tych, którzy przyjmują owoce Krwi Słowa i czynią się godnym dla Ciebie mieszkaniem.
Przybądź, Duchu Święty. Niech zstąpi Zjednoczenie z Ojcem i Umiłowanie Syna. Ty, Duchu prawdy, jesteś nagrodą Świętych, orzeźwieniem dusz, światłem w ciemnościach, bogactwem ubogich, skarbem miłujących, nasyceniem głodnych, umocnieniem pielgrzymów. Ty wreszcie jesteś skarbem wszelkich skarbów.
Przybądź, Duchu Święty, Ty, który zstępując na Maryję sprawiłeś, że Słowo stało się ciałem, spraw w nas łaską to, czego w Niej dokonałeś przez łaskę i naturę.
Przybądź, czystej myśli pokarmie, źródło wszelkiego dobra, zbiorze wszelkiej czystości.
Przyjdź i zabierz wszystko, co przeszkadza nam być zabranym przez Ciebie”.

(Liturgia Godzin, Pallottinum)

Św. Maria Magdalena de Pazzi, dziewica. Już w 10 roku życia poświęciła swe dziewictwo Chrystusowi, którego wybrała za Oblubieńca. Karmelitanka, dusza głębokiej modlitwy i surowych umartwień. Jej hasłem było: „Cierpieć, a nie umierać”. Po śmierci jej ciało zostało zachowane od zepsucia.
Wielkie rzeczy czyni Bóg w duszy, która jest Mu oddana.
Uczmy się od Świętych!

Ta zwarta esencjalna książka już niejedną duszę zmobilizowała do dobrej spowiedzi.
Czytajmy ją nawet i przed każdą spowiedzią! – więcej

Pan Jezus, zapowiadając przyjście Ducha Świętego, mówi: „On zaś, gdy przyjdzie, przekona świat o grzechu” (J 16, 8).
Utrata poczucia grzechu wiąże się zatem z odrzuceniem Ducha Świętego.

Diabeł w wielu duszach wygasił poczucie grzechu: Nie mam  grzechu!

„Jeśli mówimy, że nie mamy grzechu,
to samych siebie oszukujemy
i nie ma w nas prawdy.
Jeżeli wyznajemy nasze grzechy,
[Bóg] jako wierny i sprawiedliwy
odpuści je nam
i oczyści nas z wszelkiej nieprawości.
Jeśli mówimy, że nie zgrzeszyliśmy,
czynimy Go kłamcą
i nie ma w nas Jego nauki” (1 J 1, 8-10).

Już jakiś czas temu ktoś stwierdził: Grzechem naszego wieku jest utrata poczucia grzechu.
Należy zerwać z grzechem!

Diabeł w wielu duszach skutecznie wygasił zainteresowanie Sakramentem Pokuty.