Istotna chwała Świętych polega na oglądaniu Pana Boga twarzą w twarz, na niewypowiedzianym szczęściu, jakiego stąd doznają. Miarą tego szczęścia są zasługi Świętych, a jeżeli zasługi św. Józefa przewyższały zasługi innych, jaka musi być jego chwała!
„Wznieśmy myśl naszą ku niebu, mówi św. Bernardyn Sienieński, i patrzmy na wielką chwałę św. Józefa. Pan Jezus, który w życiu swoim ziemskim nie tylko przypuścił Go do najbliższego towarzystwa swego, ale czcił Go i był Mu posłuszny jako syn ojcu swemu, zachował Mu niezawodnie, a  nawet powiększył te przywileje w niebie”.
Ks. W. Mrowiński T.J., Miesiąc marzec

W każdą środę modlimy się do św. Józefa, który patronuje naszemu duszpasterstwu. Po Mszy Świętej w środy prosimy szczególnie za Kościół święty, za Stolicę Apostolską, za katolickie duchowieństwo, o powszechny powrót ortodoksji katolickiej, za katolickie duszpasterstwa, szkoły i inne dzieła katolickie, o nawrócenie grzeszników, o pomoc dla kuszonych, za chorych, za konających, o pokój na świecie, za naszą Ojczyznę, za rodziców, wychowawców, nauczycieli, młodzież i dzieci, o obfite owoce duchowe naszego duszpasterstwa, za jego dobroczyńców i ofiarodawców, za nasze rodziny oraz w naszych osobistych intencjach, które możemy składać w pojemniku przy tablicy ogłoszeń.

Dogmat o Niepokalanym Poczęciu Najświętszej Maryi Panny ogłosił papież Pius IX 8 grudnia 1854 roku.
W 1858 roku miały miejsce w Lourdes objawienia Matki Bożej, która powiedziała: „Ja jestem Niepokalane Poczęcie”.
Można powiedzieć, że były one – w bliskości chronologicznej – potwierdzeniem dogmatu.

Kiedy Pan nasz Jezus Chrystus nauczał o Chlebie Życia, antycypując ustanowienie Najświętszego Sakramentu, wówczas „szemrali (…) na Niego żydzi” (J 6, 41). „Wielu więc z uczniów Jego usłyszawszy, mówili: Twarda jest ta mowa, i któż jej słuchać może?” (J 6, 61). „Odtąd wielu uczniów Jego wycofało się, i już z Nim nie chodzili” (J 6, 67).

Septuagésima – Siedemdziesiątnica, pierwsza niedziela Przedpościa.
Sexagésima – Szęśćdziesiątnica, druga niedziela Przedpościa.
Quinquagésima – Pięćdziesiątnica, trzecia niedziela Przedpościa.
Quadragésima – Wielki Post (dosł.: czterdziestnica).
Per Crucem ad lucem. – Przez Krzyż do światła (nieba).
Per áspera ad astra. – Przez trudy do gwiazd.
unia hipostatyczna – zjednoczenie dwóch natur – boskiej i ludzkiej – w osobie Syna Bożego, Jezusa Chrystusa.
chrystologia – nauka o Jezusie Chrystusie, dział teologii.
mariologia – nauka o Matce Bożej, dział teologii.
Meménto mori. – Pamiętaj, że umrzesz; pamiętaj o śmierci.
Repetíta iúvant. – Rzeczy powtarzane są pomocne.
Repetítio est mater studiorum. – Powtarzanie jest matką nauki (matką uczących się).
Argumentum ad personam. – w dyskusji argument pomijający kwestie merytoryczne, a odwołujący się do rozmówcy (atak na osobę).
Festina lente. – Spiesz się powoli.
Audiátur et áltera pars. – Niech zostanie wysłuchana i druga strona.
Disce puer Latine! – Ucz się, młodzieńcze, łaciny!

Więcej – zob. zakładka: Słowniczek

2. PRZECIW WIERNOŚCI MAŁŻEŃSKIEJ
a. W ogólności

Przechodzimy teraz do drugiego zespołu błędów zapatrywań, do błędów przeciw wierności małżeńskiej. Każdy grzech przeciw potomstwu jest w rzeczy samej także w jaki bądź sposób grzechem przeciw wierności małżeńskiej, ponieważ oba te dobra złączone są ze sobą. Poza tym jednak trzeba by jeszcze osobno wyliczyć tyle błędów i spaczeń wierności małżeńskiej, ile ta wierność właśnie obejmuje cnót domowych. Są nimi: nieskalana wzajemna wierność małżonków, podporządkowanie się żony wobec męża w sprawach godziwych, stała w końcu wzajemna miłość między małżonkami.
Wierność zatem podrywają naprzód ci, którzy sądzą, że można zgodzić się na uznanie owych nowożytnych poglądów i obyczajów, dopuszczających fałszywe i wcale nie bezgrzeszne przyjaźnie z osobami trzecimi, a poza tym gotowi są przyznać małżonkom w owych przyjaźniach na swobodniejsze uczucia i nieskrępowanie się w stosunkach towarzyskich. Wymagania te (jak sądzą) są tym bardziej uzasadnione, że według nich wielu ludzi odznacza się tak gwałtownym popędem płciowym, że się w ciasnych granicach jednego małżeństwa zadowolić nie mogą. Bogobojnych zatem małżonków surowe poglądy, nie pozwalające na żadne zmysłowe uczucia i czyny z innymi osobami, nazywają staroświeckimi przesądami, lub niską, pospolitą zazdrością. Pragną więc, by istniejące ustawy karne, zabezpieczające wierność małżeńską, pozbawiono mocy prawnej i zniesiono.
Szlachetni i uczciwi małżonkowie z obrzydzeniem odwracają się instynktownie od takich marnych i niecnych pomysłów. Naturalny ten odruch zdrowego poczucia znajduje nadto potwierdzenie w przykazaniu Bożym: „Nie będziesz cudzołożył” (Wj 20, 14) i w słowach Chrystusowych: „Każdy, który patrzy na niewiastę, aby jej pożądać, już ją scudzołożył w sercu swoim” (Mt 5, 28). Żadne zwyczaje towarzyskie, żadne przykłady przewrotności, żadne postępy cywilizacji tego przykazania Bożego zmienić nie mogą. Jak bowiem jeden jest i ten sam „Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki” (Hbr 13, 8), tak też trwa niezmiennie jedna nauka Chrystusowa, w której ani jedna kreska nie zaginie, aż się wszystko spełni (por. Mt 5, 18).

Trzeba przyznać, że wypowiedzenie wojny świętemu językowi było mistrzowskim posunięciem protestantyzmu. Jeżeli kiedykolwiek uda mu się go zniszczyć, będzie to wielki krok ku całkowitemu zwycięstwu herezji.
Pierwszym znamieniem herezji antyliturgicznej jest nienawiść do Tradycji wyrażonej w sformułowaniach używanych w kulcie Bożym. Nie da się nie zauważyć tej szczególnej cechy wszystkich heretyków, od Wigilancjusza po Kalwina, ­a przyczyna tego jest łatwa do wyjaśnienia. Każdy sekciarz, który pragnie wprowadzenia nowej doktryny, niezawodnie staje w obliczu liturgii będącej najgłębszym, najlepszym wyrazem Tradycji, i od tej pory nie spocznie, dopóki nie zagłuszy tego głosu, dopóki nie porwie na strzępy owych stronic przypominających wiarę minionych stuleci. – więcej

Codzienny czas, jaki przeznaczamy na modlitwę i lekturę treści katolickich, świadczy o jakości odniesienia naszej duszy do Pana Boga. Codzienny kwadrans uważnej lektury będzie dobrym pierwszym krokiem.
Św. Izydor z Sewilli w Księgach Sentencji pisze:

Oczyszczamy się modlitwami, dokształcamy czytaniem; jedno i drugie jest dobre, jeśli można sobie na to pozwolić równocześnie; jeżeli nie, to lepiej modlić się, niż czytać.
Kto chce być zawsze z Bogiem, powinien często modlić się i czytać. Albowiem, kiedy modlimy się, rozmawiamy z samym Bogiem, kiedy natomiast czytamy, Bóg mówi z nami.
Wszelki postęp ma swój początek w czytaniu i rozważaniu. To, czego nie wiemy, poznajemy z lektury, to zaś, czego nauczyliśmy się, utrwalamy w pamięci przez rozważanie.
Czytanie ksiąg świętych przynosi podwójną korzyść: wyrabia zdolność umysłu do pojmowania oraz odwraca człowieka od marności światowych i prowadzi do umiłowania Boga.

Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
☩ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

W środę 11 lutego przypada święto Objawienia Najświętszej Maryi Panny Niepokalanej w Lourdes. Warto z tej okazji obejrzeć w tych dniach film fabularny nawiązujący do wydarzeń z Lourdes. – więcej

Kazanie na Niedzielę Sześćdziesiątnicy – Mięsopustną, 8.02.2026
Lekcja: 2 Kor 11, 19 – 12, 9
Ewangelia: Łk 8, 4-15

Wszystko, co Pan Bóg objawił i co Kościół Katolicki do wierzenia podaje jest Prawdą.

Zamykaj uszy na bezbożne głosy świata.
Otwieraj uszy na Boże słowo Prawdy!

Diabeł bardzo zabiega o to, abyśmy słuchali pilnie bezbożnych głosów świata.
Diabeł bardzo zabiega o to, abyśmy nie słuchali Bożego słowa Prawdy.

Pobierz »

.