Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
☩ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Istotowo. – więcej

Co znaczy słowo «wierzę», od którego rozpoczynamy Wyznanie wiary?
Słowo «wierzę» znaczy, że przyjmuję za doskonałą prawdę to wszystko, co jest zawarte w tych dwunastu artykułach. Wierzę w te prawdy o wiele mocniej, niż gdybym je widział na własne oczy, gdyż Bóg, który ani nie może się mylić, ani nie może w błąd wprowadzać, objawił je świętemu Kościołowi katolickiemu, a nam za pośrednictwem tego Kościoła.
Katechizm katolicki św. Piusa X, Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, 2020

Wszystko, co Pan Bóg objawił i co Kościół Katolicki do wierzenia podaje jest Prawdą.

Kazanie na Niedzielę Siedemdziesiątnicy – Starozapustną, 1.02.2026
Lekcja: 1 Kor 9, 24 – 10, 5
Ewangelia: Mt 20, 1-16

Wszystko, co Pan Bóg objawił i co Kościół Katolicki do wierzenia podaje jest Prawdą.

Rozpoczynamy Przedpoście – czas bezpośrednio poprzedzający Wielki Post.

Wyruszamy w drogę ku największym świętom chrześcijańskim, ku Wielkanocy, ku Zmartwychwstaniu.

Wzmóżmy czuwanie!
Pracujmy gorliwie około zbawienia swojej własnej duszy!

Pobierz »

.

O Janie Bosko

O Janie Bosko, ojcze nasz,
Do ciebie wznosim pienie,
Roztocz nad nami swoją straż,
Zlej na nas łask strumienie.

Ref. O Janie Bosko, racz dziś nam
Być stróżem i aniołem,
Byśmy do rajskich niebios bram
Wnijść mogli z tobą społem.

2. Gdy pośród świata grzech i brud
Niewinne dusze kala,
Niech widok twych świetlanych cnót
W czystości nas utrwala.

Ref. O Janie Bosko …

3. My naśladować chcemy cię
W twej niezachwianej wierze,
Myślą do Nieba wznosić się
I służyć Bogu szczerze.

Ref. O Janie Bosko …

4. Miłość ku Bogu, jakąś miał,
I do cierpiących ludzi
Niech w naszych sercach,
Bóg by dał, Miłości płomień zbudzi.

Ref. O Janie Bosko …

5. Tyś miał nadzieję w Boską moc
I w złej i w dobrej chwili,
Spraw, byśmy w czarną zwątpień noc
O Bogu nie zwątpili.

Ref. O Janie Bosko …

6. Do pracy nad zbawieniem dusz
Daj zapał niespożyty,
Przez krzyże, trud i grozę burz
Wiedź na świętości szczyty.

Ref. O Janie Bosko …

Św. Jan Bosko, zakładając Zgromadzenie Salezjańskie, dał salezjanom za patrona świętego Franciszka Salezego – przykład gorliwości duszpasterskiej, ortodoksji katolickiej oraz dobroci i łagodności wobec bliźnich. – więcej

Pożyteczne i przystępnie podane treści znamienitego Autora będą nam pomocą, aby nasz udział we Mszy Świętej był coraz bardziej miły Panu Bogu i owocny dla naszych dusz.

Książka dostępna w naszej kruchcie strategicznej!

Fałszywe zapatrywania

A ponieważ, by podstępów wrogich uniknąć, trzeba je wpierw poznać, i ponieważ pożyteczną jest rzeczą na sidła te nieostrożnym zwrócić uwagę, chociaż wolelibyśmy haniebnych tych występków nie dotykać „jak przystoi świętym” (Ef 5, 3), nie możemy ich pominąć zupełnie milczeniem ze względu na dobro dusz i ich zbawienie.
Rozpocznijmy od źródeł zgubnych tych zapatrywań. Główny ich błąd polega na tym, że uważają małżeństwo za wymysł ludzki, nie za instytucję przez Stwórcę natury powołaną do bytu, a przez Chrystusa Pana podniesioną do godności prawdziwego Sakramentu. W przyrodzie i jej prawach, tak mówią jedni, nie można się doszukać ani śladu małżeństwa; istnieje tam tylko zdolność rozrodcza i gwałtowny popęd, wyrywający się nieprzeparcie do zadowolenia owej siły. Inni zaś przyznają, że w naturze ludzkiej drzemią jakieś zaczątki, jakby zarodki prawdziwego małżeństwa, bez niego bowiem, bez takiego trwałego węzła, jednoczącego ludzi, i godność małżonków byłaby na szwank narażona, i również naturalny cel jego: zrodzenie i wychowanie potomstwa. Niemniej i oni utrzymują, że małżeństwo samo, ponieważ poza owe zarodki wykracza, wynalazkiem jest ludzkim, dokonanym pod wpływem rozmaitych przyczyn, i wynikiem jedynie woli ludzkiej.
Jakżeż oni wszyscy błądzą! Jakże haniebnie uchybiają uczciwości! Wynika to już z wywodów Naszych w piśmie Naszym niniejszym o początku i o istocie małżeństwa, o jego celach i dobrach. Ponadto niesłychana szkodliwość tych wymysłów uwidacznia się już z wniosków, wysnutych przez samych zwolenników owych zasad. Twierdzą bowiem, że prawa, obrzędy, obyczaje, określające małżeństwo, wywodząc się jedynie z woli ludzkiej, jej też jedynie podlegają. Stąd można je i powinno się ustanawiać, zmieniać i znosić według ludzkiego upodobania i według zmiennych zapatrywań czasu. Popęd płciowy natomiast, ponieważ złożony jest w samej naturze, ograniczony być nie może i prawa jego sięgają poza małżeństwo; może przeto działać już to w małżeństwie, już to poza nim, choćby z pominięciem jego celów, jakoby nierząd kobiet lekkich obyczajów niemal tymi samymi mógł się cieszyć prawami, jak czyste macierzyństwo prawej małżonki.
Z takich to wychodząc zasad, posunęli się niektórzy tak daleko, że wymyślili nowe sposoby współżycia, odpowiadające rzekomo wymaganiom umysłowości i doby współczesnej. Mają to być nowe formy małżeństwa, mianowicie: małżeństwo terminowe, próbne, koleżeńskie. Przywłaszczają one sobie wszelkie prawa i przywileje małżeństwa, nie wiążąc się jednak węzłem nierozerwalnym i unikając potomstwa, chyba, że obie strony później swoje współżycie zamieniają w prawowite małżeństwo.
Nie brak i takich, którzy usilnie zabiegają o uzyskanie sankcji prawnej dla tych potwornych wymysłów, a przynajmniej o uwzględnienie ich w ustroju społecznym. Nie przychodzi im, zdaje się, nawet na myśl, że w dążeniach tych nie wyczuwa się tej nowszej tak zachwalanej kultury, że jest to raczej niewysłowione zepsucie, strącające narody kulturalne na barbarzyński poziom jakichś tam szczepów pierwotnych.

A kto nie bierze krzyża swego i nie naśladuje Mnie, nie jest Mnie godzien (Mt 10, 38).
Mówił zaś do wszystkich: Jeśli kto chce iść za Mną, niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za Mną (Łk 9, 23).

Mała jest liczba miłośników Krzyża. Wielu jest takich, którzy swojego krzyża nieść nie chcą. Nie idą za Chrystusem. Szukają przyjemności i sumienie mają zakłamane, wypierają prawdę o swoich własnych grzechach, nieraz grzechach śmiertelnych. Są na szerokiej drodze do potępienia, do piekła. A Pan Jezus woła:

Jeśli pokutować nie będziecie, wszyscy podobnie zginiecie (Łk 13, 3).

Piątek jest dniem pokutnym, upamiętniającym zbawczą Mękę i Śmierć na Krzyżu Pana naszego Jezusa Chrystusa. Zachowujemy post jakościowy, czyli powstrzymujemy się od pokarmów mięsnych. Rozważamy tajemnice bolesne Różańca.
Czyńmy poważny, uczciwy rachunek sumienia i porządkujmy swoje życie w pełni, według Bożych wymagań, a nie według swojego liberalnego – a więc fałszywie ukształtowanego – sumienia.

W każdy piątek oratorium jest otwarte jeszcze pół godziny po Różańcu, aby dać wiernym możliwość odprawienia – prywatnie, w ciszy – Drogi Krzyżowej. Przybywajmy, aby przechodząc od stacji do stacji, z miłością i wdzięcznością rozważać tajemnice Męki Pańskiej, zbliżać się do Prawdy, czynić dobre postanowienia – prawdziwie porządkujące nasze życie – i pokutować za swoje grzechy!

II. PONIŻENIE MAŁŻEŃSTWA

Im chętniej rozważaliśmy niezmierną godność nieskalanego związku małżeńskiego, Wielebni Bracia, tym boleśniej przychodzi Nam patrzeć na poniżenie i powszechne sponiewieranie, jakiego w obecnych zwłaszcza czasach związek ten nieraz doznaje.
Już bowiem nie pokątnie tylko, w skrytości, lecz publicznie, z bezwstydną szczerością depcze i ośmiesza się świętość małżeństwa: żywym słowem, drukiem, w teatrach, romansach, miłosnych powieściach i satyrach, kinach, wykładach radiowych, wszelkimi w ogóle nowoczesnymi wynalazkami. Rozwody, cudzołóstwa, przeróżne występki wychwala się lub przedstawia tak nęcąco, jakby w nich grzesznego ani hańbiącego nic nie było. Ukazują się wydawnictwa, zachwalane jako naukowe, w rzeczy samej jednakże przybrane tylko w pozory naukowości, aby tym łatwiej zdobyć zaufanie czytelników. Głoszone w nich zasady podaje się za wyniki współczesnej nauki, i to nauki starającej się o ustalenie samej tylko prawdy, a odrzucającej przestarzałe przodków przesądy. Wśród tych staroświeckich zapatrywań odrzuca ona i usuwa tradycyjne zasady chrześcijańskie o małżeństwie.
Takie poglądy zaszczepia się ludziom wszelkich warstw: bogatym i ubogim, robotnikom i pracodawcom, wykształconym i prostaczkom, samotnym i małżonkom, pobożnym i bezbożnym, dorosłym i młodzieży; dla niej sidła te szczególne są groźne, gdyż łatwiej daje się ułowić.
Nie wszyscy wszakże zwolennicy tych nowoczesnych zapatrywań posuwają się do ostatecznych krańców rozwydrzonej zmysłowości. Niektórzy stają niejako w pół drogi, sądząc, że choć w kilku punktach prawa Bożego i przyrodzonego należy poglądom współczesnym poczynić ustępstwa. Ale i oni są mniej lub więcej świadomymi wysłannikami owego wroga, który zawsze usiłuje nasiać kąkolu wśród pszenicy (por. Mt 13, 25). My zaś, ustanowieni przez Ojca rodziny stróżami roli, obarczeni świętym obowiązkiem czuwania, by dobre ziarno nie zanikało wśród chwastów, przejmujemy się do głębi serca słowami, przez Ducha Świętego skierowanymi do Nas, słowami, którymi św. Paweł upominał umiłowanego Tymoteusza: „głoś słowo, nalegaj w porę, nie w porę; przekonywaj, proś, karć z wszelką cierpliwością i nauką (…). Ty jednak czuwaj we wszystkim, pracuj, sprawuj dzieło ewangelisty, posługiwanie twoje wypełniaj” (2 Tm 4, 2. 5).