Św. Rajmund z Peñafort, wyznawca – 23 stycznia.
Potomek starego rodu katalońskiego, ur. ok r. 1173, studiował w Bolonii i wykładał tam prawo kanoniczne. Po powrocie do ojczyzny, został kolejno archidiakonem, wikariuszem generalnym i oficjałem; już jako prałat katedry w Barcelonie, wstąpił w r. 1222 do dominikanów i działał jako kaznodzieja, zwłaszcza wśród Żydów i Maurów. Papież Grzegorz IX wezwał go do Rzymu, gdzie został jego spowiednikiem. Oddał się też pracy kodyfikacyjnej prawa kanonicznego. Ułożył pięć ksiąg dekretaliów, które stanowią najlepiej opracowaną część prawa kościelnego aż do jego kodyfikacji w XX wieku. W r. 1238 został generałem zakonu. Zachęcił św. Tomasza z Akwinu do napisania summy „contra gentiles”. Wezwany przez króla Jakuba na Majorkę, doprowadził między królem a mieszkańcami tej wyspy do zgody (…). Umarł w wieku 100 lat, w r. 1273, w Barcelonie. Dwóch królów oddawało mu ostatnią posługę.
Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła Katolickiego. Encyklopedia hagiograficzna