W miarę wiernego wypełniania wymogów katolickiej wiary, nasze serce będzie coraz bardziej spokojne i nabywać będziemy coraz większej pewności, że idziemy drogą słuszną. – więcej

W obliczu zagrożeń współczesnego świata

Dlatego ledwieśmy, choć niegodni, postawieni na tej wyniosłej Katedrze Księcia Apostołów, przyjęli ten, w osobie Błogosławionego Piotra na sposób Boski przez samego Wiecznego Władcę Pasterzy powierzony, najcięższy urząd pasienia i kierowania nie tylko baranków (tj. całego ludu chrześcijańskiego), ale i owiec (tj. biskupów), o niczymśmy tak nie myśleli, niczegośmy bardziej nie pragnęli, jak tego, ażeby z najgłębszym uczuciem miłości do Was wszystkich przemówić. Zaraz więc po tym, gdy stosownie do obyczaju i ustanowienia Poprzedników Naszych objęliśmy w Bazylice Naszej Laterańskiej Najwyższe Kapłaństwo, bez zwłoki kierujemy do Was ten List, by pobudzić ogromne Wasze poczucie powinności, ażebyście z coraz większą gorliwością, czujnością i oddaniem pełniąc straże nocne nad powierzoną Wam trzodą, mocą zaś i stałością biskupią zwalczając najwstrętniejszego wroga rodzaju ludzkiego, z energią wznosili, jako dobrzy żołnierze Chrystusa Jezusa, mur obronny dla Domu Izraela.

Wskazania, które podaje nam Kościół Katolicki – jak dobra, troskliwa matka – powinniśmy cierpliwie i z pełnym przekonaniem(!) wprowadzać w czyn.
Każdy z nas ma cały szereg pokus. Nigdy nie powinniśmy dobrowolnie narażać się na pokusy. Nękają nas jednak i pokusy, których nie chcemy i na które się dobrowolnie nie narażamy. Pokusy niedobrowolne. Św. Wincenty à Paulo był kuszony przeciwko wierze, a św. Katarzyna ze Sieny przeciwko czystości.
Jednym ze wskazań – dotyczących życia duchowego, walki duchowej i odparcia pokus – jest, aby działać NATYCHMIAST. Przychodzi pokusa, reaguję natychmiast, od razu biegnę po pomoc: Matko Boża, ratuj, pomóż! I wyraźnym aktem woli pokusę oddalam, kieruję myśli ku dobru.
Reagowanie NATYCHMIAST – w przypadku pokus – jest wyrazistym znakiem naszej miłości do Pana Boga i pragnienia zachowania w naszej duszy skarbu łaski uświęcającej. A po drugie: łatwiej jest oddalić pokusę, jeśli reagujemy NATYCHMIAST.
Przyjmijmy tę wymagającą zasadę jako nasz chleb codzienny. Tak praktykujmy – cierpliwie i z pełnym przekonaniem – aby dusza nasza postępowała wzwyż na drodze życia duchowego, doskonałości, świętości!

W miarę (…) jak wzrastało nasze nabożeństwo do św. Józefa, wzrastało także nabożeństwo do Najświętszej Rodziny, której Józef był czcigodną głową, jedno bowiem z drugiego konsekwentnie wypływa. Od św. Józefa bowiem idziemy do Maryi, a przez Maryję do źródła wszelkiej świętości – Pana Jezusa, który cnoty domowe własnego życia wypełnił posłuszeństwem św. Józefowi i Maryi. Pragniemy, aby wszystkie chrześcijańskie rodziny odnowiły się według tych wielkich wzorów i podług nich sprawy własne urządziły.
Benedykt XV, Bonum sane

Sprawy Boże – Bożymi metodami.
Bo: Cel nie uświęca środków.

Pan Bóg nie pozwala na wyznawanie fałszywych doktryn. Pan Bóg nakazuje wierność katolickiej wierze.
Modernizm jest fałszywą doktryną, więcej – zbiorem fałszywych doktryn. Należy je odrzucić! Wszystkie!
Wyznawanie wiary katolickiej jest obowiązkiem. Wiara katolicka jest prawdziwa, jest jedyną prawdziwą wiarą, jedyną wiarą dającą zbawienie.
Wyznawanie wiary katolickiej jest obowiązkiem – z racji posłuszeństwa Bogu i z racji zbawienia swojej duszy.

Pius IX
Qui plúribus
O racjonalizmie

Do Czcigodnych Braci Patriarchów,
Prymasów, Arcybiskupów, Biskupów
i innych Rządców Diecezji, pozostających
w łasce i jedności ze Stolicą Apostolską

Czcigodnym Braciom
Pozdrowienie i apostolskie błogosławieństwo!

Wstęp

My, którzy od wielu już lat wespół z Wami, Czcigodni Bracia, co sił staraliśmy się wypełniać pełen trudu, pełen trosk urząd biskupi i powierzoną Nam część trzody Pańskiej paść na górach Izraela, nad strumieniami i na najbardziej urodzajnych pastwiskach, zostaliśmy oto, po śmierci wspaniałego Poprzednika Naszego Grzegorza XVI – którego pamięć oraz zapisane złotymi zgłoskami w annałach Kościoła czyny, zawsze będą z pewnością przedmiotem podziwu potomnych – bez jakiegokolwiek zamysłu czy przypuszczenia z Naszej strony, wyniesieni tajemnym zrządzeniem Bożej Opatrzności na Najwyższe Pasterstwo, co napełnia Naszego ducha ogromnym niepokojem i drżeniem. Jeżeli bowiem brzemię posługi Apostolskiej zawsze było, i być powinno, słusznie uważane za nadzwyczaj ciężkie i niebezpieczne, to w tych czasach, tak wyjątkowo dla społeczności chrześcijańskiej trudnych, musi ono budzić największy wręcz przestrach.
W pełni przeto świadomi Naszej ułomności i mając przed oczyma bardzo ciężkie – szczególnie w obliczu tak wielkiego powikłania stosunków – obowiązki Najwyższego Apostolatu, musielibyśmy pogrążyć się w smutku i we łzach, gdybyśmy całej Naszej nadziei nie położyli w Bogu Zbawcy Naszym, który nigdy nie opuszcza tych, co Mu ufają, i który, by okazać moc Swojej potęgi, raz po raz wybiera do kierowania Swym Kościołem to, co słabsze, by wszyscy coraz bardziej poznawali, że to Bóg Sam przedziwną Swą Opatrznością rządzi i opiekuje się Kościołem. Mocno krzepi Nas także i ta pociecha, że w pracy dla zbawienia dusz, sojuszników i pomocników będziemy, Czcigodni Bracia, mieli w Was, którzy powołani do udziału w Naszej trosce, z wszelką zapobiegliwością i oddaniem dokładacie starań, by spełniać swoją posługę i dobrym się bojowaniem potykać.

Więź z Urzędem Nauczycielskim Kościoła w osobach Papieży – niedyspensowalną dla katolika – podtrzymujmy m. in. przez poznawanie nauczania papieskiego. Na niniejszym blogu treści tego nauczania są podawane regularnie.
Wczoraj zakończyliśmy lekturę encykliki Grzegorza XVI Mirari vos – O liberalizmie i religijnym indyferentyzmie, z 15 VIII 1832. Dzisiaj rozpoczynamy poznawanie encykliki Piusa IX Qui plúribus – O racjonalizmie, z 9 XI 1846 roku. 
Uważna lektura będzie nam z wielką korzyścią. Prawda jest dobroczynna!

Evacuatio Missae evacuatio Crucis est.
Evacuatio Crucis evacuatio Poloniae est.

Eliminacja Mszy Świętej jest eliminacją Krzyża.
Eliminacja Krzyża jest eliminacją Polski.

Ks. Jacek Bałemba SDB, „Bez wiary zaś nie podobna jest podobać się Bogu” (Hbr 6, 11). O wierze w czasach powszechnego odstępstwa.

Kto może pojąć, niech pojmuje. – więcej