Dostępny profil katolickiego kapłana – więcej

Materiały tekstowe i audio mogą być dobrą pomocą dla tych, którzy pragnęliby odmawiać Różaniec w języku Kościoła: – więcej

Ks. Włodzimierz Małota CM, Antykatolicki sojusz wszystkich ze wszystkimi, z majorem KBW w tle

Asceza nie powina być trudem odłączonym od naszej więzi z Chrystusem. Nie powinna zmierzać do doskonałości dla samej doskonałości. Asceza powinna prowadzić do optymalizacji warunków dla działania łaski w naszej duszy, aby ta była coraz bardziej zjednoczona z Bogiem – perspektywy mistyczne, na fundamencie cnót teologicznych: wiary, nadziei i miłości.
I też – co ważne: we wszystkich sprawach dotyczących udoskonalania naszej duszy powinniśmy najpierw pokornie prosić Pana Jezusa o pomoc i potrzebne w tym zakresie łaski, cnoty i dary Ducha Świętego.

Kto pozostaje we Mnie, a Ja w nim, ten wiele owocu przynosi; bo beze Mnie nic uczynić nie możecie (J 15, 5).

Powinniśmy z pełnym przekonaniem przyjąć cały zestaw cierpień związanych z udoskonalaniem naszej duszy: toczeniem walki duchowej, oddalaniem pokus, odrywaniem się od zbędnych i grzesznych przywiązań i pożądliwości, wykorzenianiem wad, kształtowaniem cnót.
I powinniśmy z pełnym przekonaniem przyjąć Bożą pedagogię wobec naszej duszy, dobrze pamiętając o tym, że Pan nasz Jezus Chrystus jest detalicznie zatroskany o dobro i postęp naszej duszy, i zna nas całkowicie.
Droga cierpienia i ufności. Pracowita. Pod dobrym wejrzeniem Zbawiciela. Z pełnym przekonaniem.

Jeśli kto chce iść za Mną, niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za Mną (Łk 9, 23).

Cezaropapizm

Wielu wreszcie nie pochwala rozdziału sprawy świętej od sprawy cywilnej; mniemają jednak, że trzeba przeprowadzić, aby Kościół szedł za biegiem czasu i naginał się, i stosował się do tego, czego dla zarządu państw domaga się dzisiejsza roztropność. Zdanie ich godziwe jest, jeżeli się je odnosi do jakiegoś słusznego powodu, mogącego obstać wobec prawdy i sprawiedliwości: na przykład, gdyby Kościół z uzasadnionej nadziei jakiegoś wielkiego dobra okazał się pobłażliwym i przyznał czasom to, co by mógł bez naruszenia świętości posłannictwa przyznać. Lecz inaczej co do spraw i nauki, które zmiana obyczajów i obłędny pogląd wbrew prawu wprowadziły. Żadna epoka nie może być bez religii, prawdy, sprawiedliwości. Gdy Bóg te największe i najświętsze sprawy opiece Kościoła poruczył, nic więc nie byłoby tak niedorzecznym, jak żądać, by tenże albo udawał obojętność wobec fałszu i niesprawiedliwości, lub też przystawał na to, co szkodliwym jest dla religii.

W przestrzeni medialnej nasilają się z coraz większą zuchwałością bezceremonialne działania podważające Boży porządek świata. Narzuca się nachalnie nowy porządek świata. Pastwą rewolucji padają parlamenty, media, kultura, szkolnictwo, moralność, obyczaje. Katolicy nie mogą stać biernie i przyglądać się zuchwałości bezbożnictwa. Należy stawiać zdecydowany opór rewolucji. Należy coraz lepiej poznawać katolicką doktrynę i krzewić ją z pełnym przekonaniem oraz jasno wskazywać i wykazywać błąd. Brońmy Prawdy i nie bądźmy potulni wobec demonicznej negacji Boga i Bożego porządku. Konieczne: słowo krzewione i przykład własny wierności Prawdzie.

Każdy więc, który mnie wyzna przed ludźmi, wyznam go i ja przed Ojcem moim; który jest w niebiosach. Kto by zaś zaparł się mnie przed ludźmi, zaprę się go i ja przed Ojcem moim, który jest w niebiosach” (Mt 10, 32-33).

W piątki Oratorium jest otwarte jeszcze przynajmniej pół godziny po Różańcu, aby dać wiernym możliwość odprawienia prywatnie Drogi Krzyżowej. O ile mamy możliwość, przybywajmy gorliwie, aby – przechodząc od stacji do stacji – z miłością, czcią i wdzięcznością rozważać tajemnicę Męki Pańskiej, podjętej przez Pana naszego Jezusa Chrystusa dla naszego zbawienia.

W nocy ducha należy więc często kontemplować, jak to czynili święci, Mękę Pana Jezusa i trzeba prosić o światło, by mieć głębokie zrozumienie świętych unicestwień Zbawiciela i ich nieskończonej wartości dla Odkupienia.
O. R. Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego

Stanowisko Kościoła

Do zupełnego ich pobicia służą argumenty, używane przez Apologetów, których My też nie pominęliśmy, zwłaszcza w encyklice Immortale Dei. A z nich wypływa, że z Bożego ustanowienia posiadać ma Kościół to wszystko, co należy do istoty i praw prawowitej, najwyższej i we wszystkich częściach doskonałej społeczności.

„Nie każdy oczywiście może w dniu powszednim zjawić się na Mszy Świętej. Ale kto może, ten nie powinien tego zaniedbywać”

Pilnie i po wielekroć czytajmy naukę katolickich tradycyjnych katechizmów na temat Najświętszego Sakramentu i Mszy Świętej. Wierzmy z pełnym przekonaniem w to, co czytamy! I swoją – w miarę możliwości – częstą obecnością dawajmy świadectwo naszej wiary i gorliwości Eucharystycznej.
Gorliwy prałat wołał przed laty:

Żaden dzień bez Bożej służby! W każdy dzień otrzymujemy dobrodziejstwa niebios. Cóż zatem bardziej oczywistego jak codzienne dziękczynienie? Żaden dzień bez Mszy Świętej!
Grzeszymy codziennie i ściągamy na siebie Boże kary. Cóż rozumniejszego jak codzienna pokutna ofiara i prośba o przebaczenie i łaskę? Żaden dzień bez Mszy Świętej!
Ustawicznie potrzebujemy pomocy Najwyższego tak dla ciała jak i dla duszy. Bez Niego nic nie możemy. Każdy zatem rozumie, że dlatego codziennie trzeba składać ofiarę błagalną. Żaden dzień bez Mszy Świętej! (…).
Nie ma nic niemożliwego! Nie każdy oczywiście może w dniu powszednim zjawić się na Mszy Świętej. Ale kto może, ten nie powinien tego zaniedbywać. W dawnych dobrych czasach przyjmowano jako regułę, by przynajmniej ktoś jeden z każdego domu przychodził na Ofiarę (…). Przy dobrej woli byłoby i to możliwe, by nasze kościoły były codziennie napełnione po brzegi.
Ks. Robert Mäder, Serce naszej wiary. Rozważania o Mszy Świętej