Prawo natury
Toż na czele wszystkich stoi naturalne prawo, które wypisane i wyryte jest na sercach pojedynczych ludzi, ono bowiem jest samym rozumem człowieka, nakazującym dobrze czynić, a zabraniającym grzeszyć.
Ten zaś ludzkiego rozumu przepis nie dla czego innego ma znaczenie prawa, tylko że jest głosem i tłumaczem wyższego rozumu, któremu umysł i wolność nasza podlegać powinny. Siła bowiem prawa, skoro do niego należy nakładać obowiązki, a prawa przyznawać, opiera się jedynie na powadze, to jest na prawdziwej władzy stanowienia obowiązków i określania praw, tudzież na otaczaniu nakazów sankcją nagród i kar. A to wszystko oczywiście nie mogłoby być w człowieku, gdyby sobie sam jako najwyższy prawodawca dawał regułę swoich czynów. Wynika stąd zatem, że prawo natury jest samym prawem wiecznym, wszczepionym rozumnym istotom i nakłaniającym je do należytego czynu i celu, i że toż jest samym rozumem wiecznym Stworzyciela i Boga, całym światem rządzącego.