Pan Bóg jest najwyższym dobrem. Pan Bóg jest naszym Stwórcą. Stwórca ma prawo decydować o swoim stworzeniu. Dzieje się to między innymi z każdą duszą po śmierci: Pan Bóg wyrokuje o jej wieczności – w Niebie bądź w piekle. Wziąwszy powyższe pod uwagę, nasz rozum nie powinien zżymać się na prawdę o piekle. Raczej czyńmy właściwy użytek z danych nam przez Pana Boga darów: rozumu i wolnej woli. Doczesny użytek z rozumu i wolnej woli rzutuje na wieczność. Werdykt Boży nad każdą duszą odchodzącą z tego świata pozostaje zatem w ścisłym związku z użytkiem – dobrym lub złym – jaki dusza czyniła z nich za życia.
Istnienie piekła – nieodwracalnej wiecznej kary – jest prawdą straszliwą. Ukazuje to powagę życia doczesnego i ludzkiej wolności, i ich wieczne konsekwencje. Dopóki Pan Bóg – nasz Stwórca – daje nam dni doczesności, pilnie czyńmy dobry użytek z rozumu i wolnej woli. Aby uniknąć piekła i osiągnąć Niebo, konieczna jest łaska Boża oraz nasz dobry użytek z rozumu i wolnej woli – wierność prawdzie i czynienie dobra.
Jego bowiem dziełem jesteśmy, stworzeni w Chrystusie Jezusie dla dobrych uczynków, które Bóg przygotował, abyśmy je wypełniali (Ef 2, 10).
Przeto najmilsi moi (…), z bojaźnią i z drżeniem pracujcie nad zbawieniem waszym (Flp 2, 12).