Legion Rzymski, do którego należeli, nosił zaszczytny przydomek Fulminatus, czyli Błyskawica, dla swojej dzielności. Namiestnik cesarza nakazał legionistom tego garnizonu złożyć ofiarę kadzidła na ołtarzu rzymskiego bożka. Żołnierze chrześcijańscy w liczbie 40 stanowczo odmówili. Jeden z nich, Cyrion, tak się odezwał do namiestnika, Agrykolanusa, gdy wychwalał męstwo tegoż legionu i jego zasługi: „Jeśli tak mężnie, jak mówisz, walczyliśmy za cesarza ziemskiego, jakże możesz przypuszczać, że postąpimy inaczej wobec naszego najwyższego Pana, jakim jest Bóg?”
Ks. W. Zaleski SDB, Święci na każdy dzień

Święta Franciszka Rzymianka cieszyła się szczególną zażyłością ze swoim Aniołem Stróżem.
Z pełnym zaufaniem polecajmy się codziennie – zwłaszcza przy porannym i wieczornym pacierzu – naszemu Aniołowi Stróżowi.
W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:

Jakie są najszlachetniejsze stworzenia Boże?
Najszlachetniejszymi stworzeniami Boga są Aniołowie.
Kim są Aniołowie?
Aniołowie są stworzeniami rozumnymi i czysto duchowymi.
Czy Bóg korzysta z posługi Aniołów?
Tak, Bóg korzysta z posługi Aniołów, a zwłaszcza wielu z nich powierza funkcję naszych opiekunów i obrońców.
Czy powinniśmy w szczególny sposób oddawać cześć naszemu Aniołowi Stróżowi?
Tak, powinniśmy w szczególny sposób oddawać cześć naszemu Aniołowi Stróżowi, powinniśmy go czcić i wzywać jego pomocy, postępować za jego natchnieniami i dziękować mu za jego ciągłą opiekę.

A czyśmy już kiedyś – przynajmniej raz w życiu – podziękowali naszemu Aniołowi Stróżowi za opiekę w całym naszym życiu? Jeśli nie, uczyńmy to jak najrychlej!

Sana doctrina – zdrowa nauka.
Médice, cura teípsum. – Lekarzu, ulecz samego siebie. To przysłowie przytacza Pan Jezus (zob. Łk 4, 23).
Nemo prophéta in pátria sua. – Nikt nie jest prorokiem we własnej ojczyźnie. Parafraza słów Pana Jezusa (zob. Łk 4, 24).
Ultra posse nemo obligátur. – Nikt nie jest zobowiązany zrobić więcej niż może.
Quidquid agis, prudenter agas et réspice finem. – Cokolwiek czynisz, czyń rozważnie i patrz końca.
Disce puer Latíne! – Ucz się, młodzieńcze, łaciny!

Więcej – zob. zakładka: Słowniczek

Jako że błędne tłumaczenie bardzo się rozpowszechniło, raz jeszcze przypomnijmy.

Pisze się: Deo gratias.
Wymawia się: Deo gracjas.

Deo gratias NIE znaczy: Bóg zapłać.
Deo gratias znaczy: Bogu (niech będą) dzięki.

Bóg Duch Święty udzielił Maryi, swojej wiernej Oblubienicy, niewypowiedzianych darów. Uczynił Ją Szafarką wszystkiego, co posiada, tak że Ona jedna rozdziela wszystkie dary i łaski, dając, komu chce, ile chce, jak chce i kiedy chce (św. Bernardyn). Toteż nikt z ludzi nie otrzyma żadnego daru niebieskiego, który by nie przeszedł przez Jej dziewicze dłonie, albowiem jest wolą Boga, byśmy wszystko mieli przez Maryję. W ten sposób chciał Najwyższy wzbogacić, podnieść i uczcić Tę, która z pokory przez całe życie chciała być ubogą i ukrytą, uniżając się aż do głębi nicości. Tak uczy Kościół, a z nim święci Ojcowie.

Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
☩ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Kazanie na III Niedzielę Wielkiego Postu, 8.03.2026
Lekcja: Ef 5, 1-9
Ewangelia: Łk 11, 14-28

W czasie trwającego już kilkadziesiąt lat w strukturach kościelnych powszechnego zamętu doktrynalnego, mówią niektórzy: „Już nie wiadomo, komu wierzyć”. My tak nie mówmy. My powinniśmy dobrze wiedzieć, komu mamy wierzyć!
Pan nasz Jezus Chrystus jest Prawdą.
Pan nasz Jezus Chrystus głosi Prawdę.
Kościół Katolicki w swoim odwiecznym nauczaniu głosi Prawdę.

„Jezus Chrystus wczoraj i dziś, ten sam i na wieki. Nie dajcie się zwodzić naukami rozmaitymi i obcymi” (Hbr 13, 8-9).

„Ta jest droga, chodźcie po niej, a nie zbaczajcie ani na prawo, ani na lewo!” (Iz 30, 21).

Pobierz »

.

Co oznacza określenie «dzień Pański»?
Określenie «dzień Pański» oznacza dzień poświęcony Panu Bogu, to znaczy przeznaczony przede wszystkim na służbę Bożą.
Jakie uczynki pobożności mamy wypełniać w święta?
W święta mamy obowiązek pobożnie wziąć udział w Ofierze Mszy Świętej.
Jakie są inne dobre uczynki, przez które dobrzy chrześcijanie święcą dni świąteczne?
Dobrzy chrześcijanie święcą dni świąteczne przez: udział w kazaniach, nauce zasad chrześcijańskich i w nabożeństwach; częste pobożne przyjmowanie sakramentu pokuty i Komunii Świętej; praktykowanie modlitwy i dzieł chrześcijańskiego miłosierdzia.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Św. Ignacy z Loyoli w Regułach o trzymaniu z Kościołem zaleca między innymi: „Pochwalać częste słuchanie Mszy, a także śpiewy, psalmy i długie modlitwy w kościele i poza nim”.
Św. Ignacy Antiocheński woła: „Dołóżcie starań, aby się częściej gromadzić na dziękczynieniu i uwielbianiu Boga. Gdy bowiem zbieracie się razem, słabnie moc szatana i dzięki zgodnej waszej wierze rozprasza się zło, które on sprowadza”.

Dobrze czynią katolicy, którzy wypełniwszy dobrze swoje obowiązki stanu, hojnym sercem poświęcają czas – wiele czasu – Panu Bogu. Bądźmy w tym względzie hojni i wielkoduszni – zwłaszcza w niedzielę!

Praktyka pięciu pierwszych sobót jest związana z objawieniami fatimskimi.
Warunki – w pierwsze soboty miesiąca, przez pięć miesięcy z rzędu:

1. Przystąpić do spowiedzi. Można także skorzystać z Sakramentu Pokuty wcześniej, byleby w tym dniu być w stanie łaski uświęcającej, bez grzechu ciężkiego.
2. Przyjąć Komunię Świętą.
3. Odmówić jedną część Różańca – pięć tajemnic.
4. Przez piętnaście minut rozważać tajemnice różańcowe.

Niezbędnym warunkiem odprawienia nabożeństwa pięciu pierwszych sobót jest nastawienie, z jakim te cztery powyższe praktyki wypełniamy: Intencja wynagrodzenia, czyli ekspiacji, za zniewagi i grzechy popełniane przeciw Niepokalanemu Sercu Maryi.

W każdą pierwszą sobotę miesiąca oratorium jest otwarte jeszcze przynajmniej kwadrans po Różańcu, aby dać wiernym, praktykującym pięć pierwszych sobót, możliwość odprawienia piętnastominutowej medytacji.

Niech sprawi więc Ojciec Wszechmogący, „z którego bierze nazwę wszelkie ojcostwo na niebie i na ziemi” (Ef 3, 15), który wątłych umacnia, słabych i bojaźliwych na duchu podnosi; niech sprawi Chrystus Pan i Zbawiciel „twórca i dokonawca czcigodnych sakramentów” (Sobór Trydencki, sesja XXIV, 1/A. Nauka o sakramencie małżeństwa, nr [3]), który chciał, by małżeństwo było mistycznym obrazem Jego tajemniczego zjednoczenia z Kościołem; niech sprawi Duch Święty – Bóg Miłość, światło serc i moc ducha – by, co w tym liście Naszym o świętym małżeństwa Sakramencie, o przedziwnym w nim zarządzeniu i woli Bożej, o błędach i zagrażających niebezpieczeństwach, o środkach im zapobiegających wyłożyliśmy, wszyscy umysłem swym pojęli, ochotną wolą przyjęli i z pomocą łaski Bożej w czyn wprowadzili, aby przez to w małżeństwach chrześcijańskich zakwitły w całej pełni Bogu poświęcona płodność, nieskażona wierność, niewzruszona stałość, świętość przysięgi i obfitość łask.
Aby Bóg, dawca wszelkich łask, od którego pochodzi wszelkie „chcenie i wykonanie” (Flp 2, 13), wedle łaskawości swej i wszechmocy to sprawić i dać raczył, udzielamy miłościwie, wznosząc jednocześnie z pokorą żarliwe modły przed Tron Jego łaski, jako zadatek obfitego błogosławieństwa tegoż Wszechmocnego Boga, Wam, Czcigodni Bracia, duchowieństwu i ludowi, niestrudzonej i czujnej Waszej opiece powierzonego, Apostolskiego Błogosławieństwa.

Dan w Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 31 grudnia 1930 roku, dziewiątym Naszego Pontyfikatu.

PIUS PP. XI