Kościół Katolicki trwa

Kościół Katolicki, jedyny prawdziwy Kościół – trwa, a w nim żyje i działa, i zbawia dusze Pan nasz Jezus Chrystus, Boski Założyciel Kościoła, który przed swoim Wniebowstąpieniem powiedział, zapewnił nas: „A oto ja jestem z wami po wszystkie dni aż do skończenia świata” (Mt 28, 20).
Św. Jan Chryzostom mówi: „Łatwiej jest zgasić słońce, aniżeli zniszczyć Kościół”.

Ze słowniczka

ikonoklazm, obrazoburstwo (od gr. eikōn – obraz; klásis – złamanie) – ruch religijny sprzeciwiający się kultowi obrazów i wizerunków.
Párvus error in princípio magnus est in fine. – Mały błąd na początku staje się wielkim na końcu.

Więcej – zob. zakładka: Słowniczek

Oczywistości, lecz przypominać warto

Kto słucha uważnie, ten więcej pojmie niż ten, który słucha nieuważnie.
Kto czyta uważnie, ten więcej pojmie niż ten, który czyta nieuważnie.
Kościół Katolicki od początku w nauczaniu katolickiej wiary zwracał uwagę na precyzję wypowiedzi. Kwestia jest poruszana m.in. przez Pana Jezusa (iota unum – zob. Mt 5, 18) oraz w listach św. Pawła Apostoła i św. Jana Apostoła. Dogmaty były ogłaszane i sobory były zwoływane dla precyzyjnego formułowania i przekazywania wiary, dając odpór sformułowaniom niejasnym bądź błędnym.
Bądźmy precyzyjni w pracy umysłowej, zwłaszcza w poznawaniu skarbów katolickiej wiary. Prawda się nam odsłoni – taka, jaką Pan Bóg objawił, a Kościół Katolicki do wierzenia od wieków podaje.

Święto Siedmiu Boleści Najświętszej Maryi Panny

Siedem Boleści Najświętszej Maryi Panny:

Boleść pierwsza: Proroctwo Symeona.
Boleść druga: Ucieczka do Egiptu.
Boleść trzecia: Zgubienie Pana Jezusa.
Boleść czwarta: Spotkanie na Drodze Krzyżowej.
Boleść piąta: Ukrzyżowanie i śmierć Pana Jezusa.
Boleść szósta: Zdjęcie z krzyża.
Boleść siódma: Złożenie do grobu.

Dzisiaj – w piątek po Niedzieli Męki Pańskiej – przypada święto Siedmiu Boleści Najświętszej Maryi Panny.
Z uwagą i skupieniem wysłuchajmy szlachetnego śpiewu i rozważmy słowa Sekwencji Stabat Mater, odczytywane dzisiaj przez kapłana podczas Mszy Świętej. – więcej

Stabat Mater

Sequentia

Stabat Mater dolorósa
Juxta Crucem lacrimósa,
Dum pendébat Fílius.

Cujus ánimam geméntem,
Contristátam et doléntem,
Pertransívit gládius.

O quam tristis et afflícta
Fuit illa benedícta
Mater Unigéniti!

Quæ mærébat et dolébat,
Pia Mater, dum vidébat
Nati pœnas ínclyti.

Quis est homo, qui non fleret,
Matrem Christi si vidéret
In tanto supplício?

Quis non posset contristári,
Christi Matrem contemplári
Doléntem cum Fílio?

Pro peccátis suæ gentis
Vidit Jesum in torméntis
Et flagéllis súbditum.

Vidit suum dulcem Natum
Moriéndo desolátum,
Dum emísit spíritum.

Eja, Mater, fons amóris,
Me sentíre vim dolóris
Fac, ut tecum lúgeam.

Fac, ut árdeat cor meum
In amándo Christum Deum,
Ut sibi compláceam.

Sancta Mater, istud agas,
Crucifixi fige plagas
Cordi meo válide.

Tui Nati vulneráti,
Tam dignáti pro me pati,
Pœnas mecum dívide.

Fac me tecum pie flere,
Crucifíxo condolére,
Donec ego víxero.

Juxta Crucem tecum stare
Et me tibi sociáre
In planctu desídero.

Virgo vírginum præclára,
Mihi jam non sis amára:
Fac me tecum plángere.

Fac, ut portem Christi mortem,
Passiónis fac consórtem
Et plagas recólere.

Fac me plagis vulnerári,
Fac me Cruce inebriári
Et cruóre Fílii.

Flammis ne urar succénsus,
Per te, Virgo, sim defénsus
In die judícii.

Christe, cum sit hinc exíre.
Da per Matrem me veníre
Ad palmam victóriæ.

Quando corpus moriétur,
Fac, ut ánimæ donétur
Paradísi glória.

Amen.

Bolejąca Matka stała
U stóp krzyża, we łzach cała,
Kiedy na nim zawisł Syn.

A w Jej pełnej jęku duszy,
Od męczarni i katuszy,
Tkwił miecz ostry naszych win.

Jakże smutna i strapiona
Była ta błogosławiona,
Z której się narodził Bóg.

Jak cierpiała i bolała,
Jakże drżała, gdy widziała
Dziecię swe wśród śmierci trwóg.

Któryż człowiek nie zapłacze,
Widząc męki i rozpacze
Matki Bożej w żalu tym?

Któż od smutku się powstrzyma,
Mając Matkę przed oczyma,
Która cierpi z Synem swym?

Widzi, jak za ludzkie winy
Znosi męki Syn jedyny,
Jezus – jak Go smaga bat.

Widzi, jak samotnie kona
Owoc Jej czystego łona,
Dając życie za ten świat.

Matko, coś miłości zdrojem,
Przejmij mnie cierpieniem swoim,
Abym boleć z Tobą mógł.

Niechaj serce moje pała,
By radością mą się stała
Miłość, którą – Chrystus Bóg.

Matko święta, srogie rany,
Które zniósł Ukrzyżowany,
Wyryj mocno w duszy mej.

Męką, Syna rodzonego,
Co dla dobra cierpiał mego,
Ze mną się podzielić chciej.

Pragnę płakać w Twym pobliżu,
Cierpiąc z Tym, co zmarł na krzyżu,
Po mojego życia kres.

Chcę pod krzyżem stać przy Tobie,
Z Tobą łączyć się w żałobie,
I wylewać zdroje łez.

Panno czysta nad pannami,
Niechaj dobroć Twoja da mi
Płakać z żalu z Tobą współ.

Bym z Chrystusem konał razem,
Męki Jego był obrazem,
Rany Jego w sobie czuł.

Niech mnie do krwi rani zgraja,
Niech mnie męki krzyż upaja
I Twojego Syna krew.

W ogniu, Panno, niech nie płonę,
Więc mnie w swoją weź obronę,
Gdy nadejdzie sądu gniew.

Gdy kres dni przede mną stanie,
Przez Twą Matkę dojść mi, Panie,
Do zwycięstwa palmy daj.

Kiedy umrze moje ciało,
Niechaj duszę mą z swą chwałą,
Czeka Twój wieczysty raj.

Amen.

Nabożeństwa wielkopostne

Stabat Mater dolorósa
Juxta Crucem lacrimósa,
Dum pendébat Fílius.

Stała Matka Boleściwa
obok krzyża ledwo żywa,
gdy na krzyżu wisiał Syn.

W Wielkim Poście gromadźmy się gorliwie na nabożeństwa pasyjne:

– w piątki Drogę Krzyżową,
– w niedziele Gorzkie Żale.

Jeśli kto chce iść za Mną, niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za Mną (Łk 9, 23).

Ze słowniczka

septem – siedem.
dolor – ból, cierpienie.
Beáta María Vírgo – Błogosławiona Maryja Dziewica (w katolickiej terminologii polskiej: Najświętsza Maryja Panna). 
Septem Dolorum Beátæ Maríæ Vírginis – Siedem Boleści Najświętszej Maryi Panny.
Sapiénti sat. – Mądremu wystarczy („Mądrej głowie dość dwie słowie”).
Intelligénti páuca. – Rozumnemu [wystarczy] kilka [słów].
Repetíta iúvant. – Rzeczy powtarzane są pomocne.
Dísce púer Latíne! – Ucz się, młodzieńcze, łaciny!

Więcej – zob. zakładka: Słowniczek