Sóbrii estóte, et vigiláte: quia adversárius vester diábolus tamquam leo rúgiens círcuit, quærens quem dévoret: cui resístite fortes in fide.
Trzeźwi bądźcie i czuwajcie, bo przeciwnik wasz diabeł jak lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożarł. Sprzeciwiajcie mu się mocni w wierze (1 P 5, 8-9).
W Katechizmie katolickim św. Piusa X czytamy:
Czy koniecznie trzeba uczyć się nauki przekazanej przez Jezusa Chrystusa?
Z pewnością koniecznie trzeba uczyć się nauki przekazanej przez Jezusa Chrystusa, a lekceważenie tego obowiązku jest ciężkim zaniedbaniem.
Niepowetowane są szkody, jakie przynosi ignorancja religijna. Doktryna katolicka jest najważniejszą dziedziną wiedzy, ponieważ dotyczy prawd najbardziej fundamentalnych dla życia człowieka – w co mam wierzyć i jak mam żyć, aby osiągnąć cel, który Pan Bóg człowiekowi wytycza: zbawienie wieczne!
Codzienne czytanie jest pilnym wymogiem także ze względu na okoliczności, z jakimi mamy do czynienia od kilkudziesięciu lat w strukturach kościelnych. Uważna lektura codzienna pozwoli nam coraz dokładniej poznać wiarę katolicką – niezmutowaną, niezmodernizowaną, niezreformowaną. Prawdziwą.
Arcybiskup Józef Bilczewski, gorliwy krzewiciel katechizmów – pisał o katechizmie katolickim:
„Katechizm jest co do objętości książeczką małą, ale co do bogactwa treści nie może z nim się równać żadna inna książka, a nawet wszystkie na świecie. Zawiera on streszczenie i sumę tego wszystkiego, co Pan Bóg objawił, sobory uchwaliły, papieże ogłosili, Ojcowie Kościoła i Święci nauczali. Daje on krótko i jasno odpowiedź na wszystkie pytania, poruszające umysł i serce człowieka”.
A śp. ks. prof. Andrzej Maryniarczyk SDB, w Przedmowie do Katechizmu według Summy Teologicznej św. Tomasza z Akwinu, pisał:
„Lektura Katechizmu to wielka przygoda człowieka, który wierzy i poznaje, ale i tego, który szuka i ma okazję odnaleźć odpowiedź na swoje najważniejsze pytania. Jest tylko jeden warunek, by przeżyć tę przygodę, a mianowicie trzeba wyzwolić się spod «dyktatu nowoczesności» i bez uprzedzeń i obaw zanurzyć się w lekturę. Katechizm, podobnie jak encyklopedia, służy do nieustannego kształcenia – en kyklos paideia. Dzięki temu stanie się dla Czytelnika przewodnikiem po sprawach ludzkich i Boskich, doczesnych i wiecznych, teraźniejszych i przyszłych. Warto sięgnąć po niego, gdyż pytania i odpowiedzi w nim zawarte dotyczą najważniejszych problemów naszego życia, a mianowicie naszego zbawienia i uświęcenia”.
Czytajmy codziennie tradycyjne katolickie katechizmy. Przynajmniej jedną stronę dziennie. Codziennie. Niespiesznie, wnikliwie, z uwagą. Będziemy w ten sposób coraz pełniej poznawać wiarę katolicką, aby według niej żyć, bronić jej, i aby odróżnić wiarę katolicką od doktryn obcych i błędy odeprzeć.
Katolik czyta.
Katolik kształci się chętnie.
Fragment wykładu: „Bez wiary zaś nie podobna jest podobać się Bogu” (Hbr 11, 6). O wierze w czasach powszechnego odstępstwa.
Broszura dostępna w naszej kruchcie strategicznej.
Można zamawiać także TUTAJ
Itaque, caríssimi mei (…), cum metu et tremore vestram salútem operámini.
„Przeto najmilsi moi (…), z bojaźnią i z drżeniem pracujcie nad zbawieniem waszym” (Flp 2, 12).
Wskutek klęsk, które w V wieku nawiedziły diecezję Vienne, św. Mamert zarządził uroczystą pokutną procesję przez trzy dni poprzedzające Wniebowstąpienie Pańskie. Dzięki postanowieniu Synodu w Orleanie (511 r.) zwyczaj ten rozszerzył się w całej Francji. W 816 roku papież Leon III zaprowadził go w Rzymie, a wkrótce przyjął się w całym Kościele.
Dnia 25 kwietnia oraz w poniedziałek, wtorek i środę przed Wniebowstąpieniem Pańskim odbywają się błagalne procesje dla uproszenia dobrych urodzajów i o uchronienie od klęsk. W Polsce często zdążały one do przydrożnego Krzyża, stąd dni te otrzymały u nas nazwę Dni Krzyżowych.
Opr. na podstawie: Mszał Rzymski, 1932, 1963
Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
☩ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.
Chrystus zmartwychwstał.
Prawdziwie zmartwychwstał.
Alleluja!
Odmawiajmy codziennie cały Różaniec – taką radę dawał przy wielu okazjach śp. Bp Richard Williamson.
Jeżeli możemy, odmawiajmy codziennie cały Różaniec– wszystkie trzy części – rozważając w skupieniu tajemnice radosne, bolesne i chwalebne.
Woła żarliwie święty kapłan:
Dusze wybrane! Niewolnicy Jezusa i Maryi, wiedzcie o tym, że Zdrowaś Maryjo jest po Modlitwie Pańskiej najpiękniejszą ze wszystkich modlitw (…).
Błagam was usilnie, w imię miłości, jaką żywię do was w Jezusie i Maryi, byście odmawiali codziennie, o ile wam czas pozwoli, cały Różaniec, a w chwili śmierci błogosławić będziecie dzień i godzinę, kiedy mi uwierzyliście.
Św. Ludwik Maria Grignion de Montfort, Traktat o prawdziwym nabożeństwie do Najświętszej Maryi Panny
Kazanie na V Niedzielę po Wielkanocy, 10.05.2026
Lekcja: Jk 1, 22-27
Ewangelia: J 16, 23-30
Sursum corda!
W skomplikowanej sytuacji politycznej i kościelnej
perspektywy realizacji dobra są szeroko otwarte!
Katolik wierzy.
Katolik modli się.
Katolik działa.
.
Co oznacza określenie «dzień Pański»?
Określenie «dzień Pański» oznacza dzień poświęcony Panu Bogu, to znaczy przeznaczony przede wszystkim na służbę Bożą.
Co nam nakazuje trzecie przykazanie Boże: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”?
Trzecie przykazanie Boże: „Pamiętaj, abyś dzień święty święcił”, nakazuje nam, abyśmy w święta oddawali Bogu cześć przez uczynki pobożności.
Jakie uczynki pobożności mamy wypełniać w święta?
W święta mamy obowiązek pobożnie wziąć udział w Ofierze Mszy Świętej.
Jakie są inne dobre uczynki, przez które dobrzy chrześcijanie święcą dni świąteczne?
Dobrzy chrześcijanie święcą dni świąteczne przez: udział w kazaniach, nauce zasad chrześcijańskich i w nabożeństwach; częste pobożne przyjmowanie sakramentu pokuty i Komunii Świętej; praktykowanie modlitwy i dzieł chrześcijańskiego miłosierdzia.
Katechizm katolicki św. Piusa X
W niedzielę nie robimy zakupów.
Powstrzymujemy się od prac niekoniecznych.
Niedziela jest dniem odpoczynku.
W niedzielę chętnym sercem poświęcamy czas Panu Bogu na Mszę Świętą, nabożeństwa, słuchanie katolickich nauk, modlitwę i katolicką lekturę.
Spełniamy dobre uczynki.
Dalejże, marny człowieczku! Opuść na chwilę swoje zajęcia, uchyl się nieco od nawału swych myśli. Odrzuć ciążące ci troski, odłóż pochłaniające cię prace. Zajmij się choć trochę Bogiem, spocznij w Nim przez chwilę.
Wejdź do wnętrza swego serca, wyklucz wszystko, co nie jest Bogiem i co nie prowadzi do Niego. Zamknij wejście i szukaj Jego samego.
Św. Anzelm, Proslogion
Pan nasz Jezus Chrystus mówi: „Proście, a będzie wam dane” (Mt 7, 7).
Św. Paweł Apostoł naucza: „O nic się nie troszczcie, lecz w każdej modlitwie i błaganiu z podzięką niech prośby wasze będą Bogu wiadome” (Flp 4, 6).
A mówmy Panu Bogu jasno, o co nam chodzi. Czytelnie formułujmy nasze prośby. Niewidomego żebraka zapytał Pan Jezus: „Co chcesz, abym ci uczynił?” (Łk 18, 41).
Wszystkie dobre działania – zwłaszcza ważniejsze – rozpoczynajmy od modlitwy.
Biorąc pod uwagę obowiązek poznawania katolickiej doktryny, oraz trwającą już ponad szcześćdziesiąt lat sytuację w środowiskach kościelnych, znaczoną jawnym odstępstwem od depozytu wiary, należy powiedzieć:
Kto nie czyta pilnie tradycyjnych katolickich katechizmów, daje do zrozumienia, iż nie wie i nie chce wiedzieć, jak się dzisiaj świat obraca. Ani prawdy nie pozna, ani trafnej diagnozy nie postawi.
Nieoceniony o. Roger-Thomas Calmel OP pisał:
We wszystkich zasadniczych kwestiach Tradycja apostolska jest całkiem jasna. Nie trzeba analizować jej przez szkło powiększające ani być kardynałem lub prefektem jakiejś rzymskiej dykasterii, żeby wiedzieć, co jest z nią sprzeczne. Wystarczy nauka czerpana z katechizmu i udziału w liturgii z okresu poprzedzającego modernistyczne zepsucie.
