Poznawajmy Świętych. Będzie nam w tym pomocne codziennie czytanie żywotów Świętych. Katolicka literatura hagiograficzna jest wielce pożyteczna dla naszych dusz, dla naszego postępu na drodze ku Bogu i ku Niebu. Przez lekturę poznajemy Świętych, zapalamy się pragnieniem ich naśladowania, pragnieniem świętości, i uczymy się, jak możemy służyć Bogu coraz lepiej, za ich przykładem.
Czytanie żywotów Świętych może być także wielką pomocą i natchnieniem do nawrócenia dla grzeszników, wiele lat żyjących w ciężkich grzechach.
Codziennie – oprócz katechizmów i pouczeń o życiu wewnętrznym – czytajmy z uwagą żywoty Świętych.
Owocem tegorocznej uroczystości Wszystkich Świętych niech będzie nasze jedno dobre, mocne postanowienie: postanowienie codziennego czytania żywotów Świętych!
A owocem codziennej lektury żywotów Świętych niech będzie nasza coraz bardziej żarliwa miłość do Pana Boga i coraz pilniejsze wypełnianie Jego świętej Woli, abyśmy po tym życiu doczesnym dołączyli do grona zbawionych – Świętych w Niebie. – więcej

Nie trzeba zbyt oddzielać świętości od zbawienia, jak ci, którzy mówią: „Nigdy nie będę świętym, wystarczy, abym się zbawił”. Jest w tym błąd perspektywy. – więcej

„Novus ordo Missae – biorąc pod uwagę elementy nowe i podatne na rozmaite interpretacje, ukryte lub zawarte w sposób domyślny – tak w całości, jak w szczegółach, wyraźnie oddala się od katolickiej teologii Mszy świętej, sformułowanej na XX sesji Soboru Trydenckiego. Ustalając raz na zawsze kanony rytu, Sobór ten wzniósł zaporę nie do pokonania przeciw wszelkim herezjom atakującym integralność tajemnicy Eucharystii” – więcej

Obraz Najświętszego Serca Pana Jezusa, znajdujący się w Bazylice Sacro Cuore w Rzymie, którą wybudował św. Jan Bosko na życzenie papieża Leona XIII.

Witaj, krynico dobra wszelakiego,
Najmilsza Rano Serca Pana mego,
Rozpal oziębłe serce me miłością
I napełnij je niebieską słodkością.

Pan nasz Jezus Chrystus mówił 16 czerwca 1675 roku do św. Małgorzaty Marii Alacoque:

Oto Serce, które tak bardzo ukochało ludzi, że nie oszczędzając się, wyczerpało się i strawiło dla okazania im swojej miłości. W nagrodę za to większa ich liczba oddaje mi samą tylko niewdzięczność; nie przestają bowiem znieważać Mnie nieuszanowaniem i świętokradztwem oraz oziębłością i wzgardą, okazywaną mi w tym Sakramencie miłości.

Pierwszy piątek miesiąca. Po Mszy Świętej uczcimy Najświętsze Serce Jezusowe, prosząc o zmiłowanie.
Praktykujmy nabożeństwo dziewięciu pierwszych piątków.
W każdy pierwszy piątek miesiąca świeżym okiem i sercem miłującym odczytujmy z uwagą dwanaście obietnic, jakie Pan Jezus dał św. Małgorzacie Marii Alacoque. Wśród nich znajdujemy słowa:

Przyrzekam w nadmiarze miłosierdzia Serca mojego, że wszechmocna miłość moja udzieli tym wszystkim, którzy komunikować będą w pierwsze piątki przez dziewięć miesięcy z rzędu, łaskę pokuty ostatecznej, że nie umrą w stanie niełaski mojej ani bez sakramentów i że Serce moje stanie się dla nich bezpieczną ucieczką w godzinę śmierci.

Przeczytajmy uważnie 12 obietnic! – więcej

Warunkiem praktyki dziewięciu pierwszych piątków jest: przez 9 pierwszych piątków z rzędu przystąpić z czystym sercem (w stanie łaski uświęcającej) do Komunii Świętej.

Dusza katolicka gorliwa – o ile okoliczności pozwolą – w pierwszy piątek miesiąca przybiegnie na Mszę Świętą w rycie rzymskim i nabożeństwo ku czci Najświętszego Serca Jezusowego, aby godnie uczcić Najświętsze Serce, wynagradzać (ekspiacja) za grzechy, jeśli trzeba, odprawić dobrą spowiedź, oraz przystąpić pobożnie do Komunii Świętej.

Św. Alfons Liguori, Jak kochać Jezusa, czyli O miłowaniu Pana Jezusa w życiu codziennym, reprint 1867, GERARDINUM – Wydawnictwo Świętej Tradycji.

Doskonałość i świątobliwość cała zawisły na miłowaniu Pana Jezusa, Boga naszego, nasze dobro najwyższe i naszego Zbawcę.
Z rozdziału 1

Dzieło dostępne w naszej kruchcie strategicznej.
Można nabyć także tutaj

Pierwszy czwartek miesiąca zwyczajowo nawiązuje do Wielkiego Czwartku, kiedy Pan nasz Jezus Chrystus ustanowił Najświętszy Sakrament i Sakrament Kapłaństwa.
Pan nasz Jezus Chrystus poleca: „Żniwo wprawdzie wielkie, ale robotników mało; proścież tedy Pana żniwa, aby wysłał robotników na żniwo swoje” (Łk 10, 2).
Módlmy się zatem często o nowe, święte powołania kapłańskie. Módlmy się także o świętość, potrzebne łaski, dary Ducha Świętego i zdrowie dla katolickich biskupów i kapłanów.
Dzisiaj podziękujmy Panu Bogu za dar Najświętszego Sakramentu i Sakramentu Kapłaństwa, i módlmy się:

– za biskupów i kapłanów katolickich, aby z Bożą pomocą wiernie wypełniali obowiązki swego powołania,
– za kleryków, aby gorliwie przygotowywali się do kapłaństwa,
– o nowe święte powołania kapłańskie,
– o nawrócenie duchowieństwa novus ordo na wiarę katolicką.

W tych intencjach pilnych modlimy się po Mszy Świętej w pierwsze czwartki miesiąca.

Dusza katolicka gorliwa – o ile okoliczności pozwolą – w pierwszy czwartek miesiąca chętnie przybiegnie na Mszę Świętą w rycie rzymskim, jeśli trzeba, odprawi dobrą spowiedź, czystym sercem przyjmie Komunię Świętą i gorliwie pomodli się w powyższych intencjach.

---

O SAKRAMENCIE KAPŁAŃSTWA

1. Czym jest sakrament kapłaństwa?
Kapłaństwo jest sakramentem, który daje władzę sprawowania świętych obowiązków związanych z kultem Bożym i zbawieniem dusz, który wyciska na duszy osoby przyjmującej ten sakrament charakter sługi Bożego.
2. Dlaczego w odniesieniu do tego sakramentu mówi się o stopniach kapłaństwa?
W odniesieniu do tego sakramentu mówi się o stopniach kapłaństwa, gdyż ten sakrament obejmuje kolejne stopnie, które są wzajemnie podporządkowane i tworzą świętą hierarchię.
3. Jakie są stopnie kapłaństwa?
Najwyższym stopniem jest biskupstwo, które obejmuje pełnię kapłaństwa, a następnie kapłaństwo, diakonat, subdiakonat i pozostałe, tak zwane niższe stopnie kapłaństwa.
4. Kiedy Jezus Chrystus ustanowił sakrament kapłaństwa?
Jezus Chrystus ustanowił sakrament kapłaństwa podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy udzielił Apostołom i ich następcom władzy konsekrowania Przenajświętszego Sakramentu. Następnie w dzień swego zmartwychwstania udzielił im władzy odpuszczania i zatrzymywania grzechów, a więc ustanowił ich pierwszymi kapłanami Nowego Przymierza w pełni ich władzy kapłańskiej.
5. Kto jest szafarzem sakramentu kapłaństwa?
Szafarzem sakramentu kapłaństwa jest biskup.
6. Czy godność kapłana chrześcijańskiego jest wielką godnością?
Godność kapłana chrześcijańskiego jest w istocie wielką godnością z powodu dwojakiej władzy, której Jezus Chrystus udzielił kapłanom, a więc władzy nad Jego rzeczywistym ciałem i nad Jego ciałem mistycznym czyli Kościołem oraz z powodu Boskiej misji, która została powierzona kapłanom, aby prowadzili ludzkość do wiecznego zbawienia.
7. Czy kapłaństwo katolickie jest niezbędne w Kościele?
Kapłaństwo katolickie jest niezbędne w Kościele, gdyż bez niego wierni byliby pozbawieni Ofiary Mszy Świętej i większej części sakramentów, nie miałby ich kto nauczać zasad wiary i byliby jak trzoda bez pasterza wydana na łup wilków, a więc Kościół nie mógłby przetrwać w takiej formie jak go ustanowił Jezus Chrystus.
8. Czy zatem kapłaństwo katolickie będzie zawsze istnieć?
Kapłaństwo katolickie będzie zawsze istnieć, aż do końca czasu, pomimo wojny jaką z nim prowadzą siły piekła, gdyż Jezus Chrystus obiecał, że bramy piekielne nie przemogą przeciwko Jego Kościołowi.
9. Czy grzechem jest znieważanie kapłanów?
Znieważanie kapłanów jest bardzo ciężkim grzechem, gdyż zniewagi i obelgi wymierzone w kapłanów spadają na samego Jezusa Chrystusa, który powiedział swym Apostołom: «Kto wami gardzi, ten mną gardzi».
10. Z jakich powodów powinno się wybierać wstąpienie do stanu duchownego?
Wstąpienie do stanu duchownego powinno się wybierać wyłącznie na chwałę Bożą i dla zbawienia dusz.
11. Co jest niezbędne, aby wstąpić do stanu duchownego?
Aby wstąpić do stanu duchownego, niezbędne jest przede wszystkim powołanie od Boga.
12. Jak ktoś może się dowiedzieć, czy Bóg daje mu powołanie do stanu duchownego?
Aby dowiedzieć się, czy Bóg daje komuś powołanie do stanu duchownego należy:
1) Modlić się gorąco o poznanie woli Bożej.
2) Poradzić się biskupa albo uczonego i roztropnego spowiednika.
3) Pilnie rozważyć, czy jest się w stanie podołać studiom, posługom i obowiązkom stanu duchownego.
13. Czy złe byłoby wstąpienie do stanu duchownego bez powołania?
Gdyby ktoś wstąpił do stanu duchownego bez powołania, to popełniłby nader poważne zło i narażałby się na ryzyko utraty zbawienia.
14. Czy popełnialiby grzech rodzice, którzy z ludzkich względów przymuszaliby swoich synów do wstąpienia do stanu duchownego bez powołania?
Rodzice, którzy z ludzkich względów przymuszaliby swoich synów do wstąpienia do stanu duchownego bez powołania popełniliby bardzo ciężki grzech, gdyż przywłaszczaliby sobie w ten sposób wyłączne prawo Boga do wybierania Jego sług, a własne dzieci narażaliby na ryzyko wiecznego potępienia.
15. Jakie są obowiązki wiernych względem tych, którzy zostali powołani do kapłaństwa?
Wierni powinni:
1) Pozostawić swym dzieciom i osobom zależnym pełną wolność pójścia za głosem powołania.
2) Modlić się do Boga, aby zechciał udzielić swemu Kościołowi dobrych pasterzy i gorliwych sług. Modlitwy te powinny być odmawiane zwłaszcza w okresie Suchych Dni.
3) Okazywać szczególny szacunek osobom poświęconym służbie Bożej przez święcenia kapłańskie.

Katechizm katolicki św. Piusa X, Wydawnictwo Diecezjalne i Drukarnia w Sandomierzu, 2020

Świętego łączyły przyjazne stosunki z kilku Polakami. Korespondował z biskupem włocławskim Stanisławem Karnkowskim, późniejszym prymasem, który zapewne za jego przykładem założył we Włocławku pierwsze za Alpami, a trzecie z kolei w świecie, seminarium duchowne; z królem Stefanem Batorym oraz z bratankiem króla Andrzejem, późniejszym biskupem warmińskim, którego gościł u siebie.
Biskup Karol Radoński, Święci i błogosławieni Kościoła Katolickiego. Encyklopedia hagiograficzna

Dzisiaj Kościół Katolicki oddaje cześć jednemu z wielkich świętych pasterzy. Nie można pominąć tej postaci!
Starszą polszczyzną pisany żywot Św. Karola Boromeusza, Biskupa, odsłoni nam wiele pięknych kart gorliwości pasterskiej.

Czytajmy z uwagą. – więcej

Przyłącz, Bracie miły, do modlitw czcicieli św. Józefa i swoje modlitwy, a bądź przekonanym, że jeżeli ty ze serca czcić Go będziesz, On przyczyną swoją błogosławieństwo i obfite łaski wypraszać ci będzie.
Ks. W. Mrowiński T.J., Miesiąc marzec

---

W każdą środę modlimy się do św. Józefa, który patronuje naszemu duszpasterstwu. Po Mszy Świętej w środy prosimy szczególnie za Kościół święty, za Stolicę Apostolską, za katolickie duchowieństwo, za wszystkich katolików, o nowe święte powołania kapłańskie, o nawrócenie duchowieństwa novus ordo na wiarę katolicką, o przezwyciężenie błędów modernizmu, o powszechny powrót ortodoksji katolickiej, za katolickie duszpasterstwa, szkoły i inne dzieła katolickie, o nawrócenie grzeszników, o pomoc dla kuszonych, za chorych, za konających, o pokój na świecie, za naszą Ojczyznę, za małżonków, rodziców, wychowawców, nauczycieli, młodzież i dzieci, o obfite owoce duchowe naszego duszpasterstwa, za jego dobroczyńców i ofiarodawców, za nasze rodziny oraz w naszych osobistych intencjach, które możemy składać w pojemniku przy tablicy ogłoszeń.

Św. Józefie, módl się za nami.

Modlitwy do św. Józefa – więcej

Praca nad sobą codzienna. Wykorzenianie grzechów i wad (aspekt negatywny). Spełnianie dobrych uczynków i kształtowanie cnót (aspekt pozytywny).
Celem jest Pan Bóg jako najwyższe Dobro i wzrost w miłości do Pana Boga, umiłowanego ponad wszystko i wszystkich, a także coraz pełniejsze wypełnianie Woli Bożej. Dzień po dniu. Trud, który wymaga nieodzownie pomocy łaski Bożej – trud codzienny, żmudny, niespektakularny, wymagający samozaparcia, systematyczności, determinacji, naginania woli, stopniowo porządkujący detalicznie wszystko to, co się Panu Bogu w duszy mojej nie podoba.
Pan nasz Jezus Chrystus mówi do wszystkich:

Jeśli kto chce iść za Mną, niech zaprze samego siebie, a weźmie krzyż swój na każdy dzień, i niech idzie za Mną.
Łk 9, 23

I czyja mężniejsza walka, jak tego, który usiłuje zwyciężyć sam siebie? Powinno to być naszym głównym zadaniem: zwyciężać samego siebie, co dzień w walce ze sobą stawać się mocniejszym i co dzień choć cokolwiek postąpić ku coraz lepszemu.
Tomasz a Kempis, O naśladowaniu Chrystusa

Bis vincit qui se vincit.
Dwakroć zwycięża, kto siebie zwycięża.

Umocnieni łaską Bożą, pracujmy nad sobą w wielkiej cierpliwości.

In patiéntia vestra possidébitis ánimas véstras.
W cierpliwości waszej posiądziecie dusze wasze.
Łk 21, 19

Podczas modlitwy powinniśmy zachować skupienie, myślą podążać do Pana Boga i do treści modlitwy, którą właśnie odmawiamy.
Trudnością są rozproszenia niedobrowolne, które – jeśli je przezwyciężamy, oddalamy i staramy się zachować skupienie – nie umniejszają wartości naszej modlitwy. Wytrwałe oddalanie rozproszeń jest okazją do zdobywania zasług przed Bogiem.
Św. Teresa z Avili w dziele Twierdza wewnętrzna daje pożyteczną wskazówkę:

Nigdy więc dla tych roztargnień mimowolnych nie trwóżmy się ani tym bardziej dla nich modlitwy nie opuszczajmy, bo tego tylko pragnie diabeł.

Inną kwestią są rozproszenia dobrowolne, kiedy nie staramy się o skupienie, a nasze myśli – z naszym przyzwoleniem – błądzą to tu, to tam. Wtedy nasza modlitwa nie jest dobra. Św. Tomasz z Akwinu w Sumie teologicznej pisze:

Jeśli ktoś jest umyślnie rozkojarzony, jest to grzechem, który przeszkadza w uzyskaniu owoców modlitwy.

Nauka z Katechizmu katolickiego św. Piusa X:

Co to znaczy: modlić się w skupieniu?
Modlić się w skupieniu to znaczy: pamiętać, że mówimy do Boga, a więc powinniśmy się modlić z głębokim szacunkiem i pobożnością, pilnie unikając roztargnienia, a więc myśli niezwiązanych z modlitwą.
Czy roztargnienie obniża wartość modlitwy?
Tak, o ile sami doprowadzamy do niego, albo go nie unikamy. Jeżeli zaś pilnie staramy się skupić ma modlitwie, wówczas roztargnienia nie obniżają jej wartości, a nawet mogą ją podnieść.
Co jest potrzebne do skupionej modlitwy?
Przed modlitwą trzeba usunąć wszelkie okazje do roztargnienia, a podczas modlitwy skupić się na tym, że jesteśmy w obecności Boga, który nas widzi i słyszy.