Dobrze jest, aby początkujący, nie omijając kolejnych etapów i nie wyprzedzając łaski, ujrzeli całą wzniosłość doskonałości chrześcijańskiej. Cel bowiem do osiągnięcia, który pozostaje ostatni w porządku wykonania, jest pierwszy w porządku zamierzenia lub pragnienia. Trzeba od początku chcieć osiągnąć świętość, gdyż wszyscy jesteśmy powołani do tej świętości, która nam pozwoli wejść do nieba zaraz po śmierci; w czyśćcu pokutuje się jedynie za winy, których można było uniknąć.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie

ENCYKLIKA
PAPIEŻA LEONA XIII

DO UMIŁOWANEGO SYNA NASZEGO
JAKUBA GIBBONSA, KARDYNAŁA-KAPŁANA
OD ŚWIĘTEJ MARII ZA TYBREM
BISKUPA BALTIMORSKIEGO

TESTEM BENEVOLENTIAE

O TZW. AMERYKANIZMIE

22 I 1899 r.

Czcigodny Bracie!
Pozdrowienie i błogosławieństwo apostolskie!

Cel listu

Pismo to wysyłamy do Ciebie, jako dowód Naszej życzliwości, którą w ciągu Naszego długiego pontyfikatu żywimy względem Ciebie, biskupów – kolegów Twoich, i całego ludu Ameryki, i nie zaniedbaliśmy nigdy jej wyrazić, chętnie korzystając z każdej sposobności, czy to z powodu szczęśliwego rozwoju waszego Kościoła, czy to z powodu pożytecznej i rozumnej waszej działalności w opiekowaniu się i podwyższeniu sprawy katolickiej. Owszem, często zdarzało się Nam dostrzec i pochwalić szczęśliwe usposobienie waszego narodu, gotowe do najszlachetniejszych przedsięwzięć i do wykonania tego, co może przynieść pożytek całej ludzkości i powodzenie państwu.
Chociaż celem tego listu nie jest powtórzenie pochwał, których tyle razy wam udzielaliśmy, lecz wskazanie niektórych rzeczy, których strzec się albo które naprawić wypada, mamy uzasadnioną nadzieję, że przyjmiecie go, jako nowy dowód Naszej ku wam miłości, bo napisany jest z tej samej apostolskiej miłości, którą zawsze dla was chowamy i często wypowiadaliśmy. Tym bardziej spodziewamy się, że tak się stanie, bo ma on szczególnie na celu usunąć pewne nieporozumienia, które niedawno powstały między wami i zakłócają spokój dusz, jeżeli nie wszystkich, to zawsze mnogich.

Więź z Urzędem Nauczycielskim Kościoła w osobach Papieży – niedyspensowalną dla katolika – podtrzymujmy m.in. przez poznawanie nauczania papieskiego. Na niniejszym blogu treści tego nauczania są podawane regularnie.
Niedawno zakończyliśmy lekturę encykliki Leona XIII Rerum novarum – O kwestii socjalnej, z 15 V 1891 roku. Jutro rozpoczniemy poznawanie encykliki Leona XIII Testem benevolentiae – O tzw. amerykanizmie, z 22 I 1899 roku. Pismo skierowane do amerykańskiego biskupa.
Papież odwołuje się do pewnych nowych prądów, które w trosce o większą przystępność wiary katolickiej, posuwają się do działań, które zagrażają integralności katolickiego depozytu wiary. 
Uważna lektura będzie nam z wielką korzyścią, pozwoli nam jaśniej zrozumieć skarb integralnie pojętego depozytu wiary i konieczność jego przekazywania w trosce o prawdziwe dobro tych, do których skierowana jest misja Kościoła. Uszczuplanie, pominięcia, przystosowania do warunków i oczekiwań ludzi w ostatecznym rozrachunku nie służą ich dobru, oddalając ich od skarbu katolickiej wiary. Analogie do dwudziestowiecznego aggiornamento są nader wyraźne.
Znacząca lektura, która nie powinna nas pozostawić w bierności wobec dzisiejszych, kolejnych już, prób i działań, dążących do przeformułowania katolickiego nauczania, praktyki życia i destrukcyjnej restrukturyzacji Kościoła. Prawda jest obiektywna, pewna, dobroczynna i wiążąca!

In patiéntia vestra possidébitis ánimas véstras.
W cierpliwości waszej posiądziecie dusze wasze (Łk 21, 19).

Św. Tomasz (II-II, q. 24, a. 9), mówiąc o trzech okresach życia duchowego, stwierdza, iż „głównym obowiązkiem początkujących jest unikanie grzechu, opieranie się pożądliwości, która nas pociąga do przedmiotu przeciwnego przedmiotowi miłości”.
O. Réginald Garrigou-Lagrange OP, Trzy okresy życia wewnętrznego wstępem do życia w niebie

Benedícat et custódiat nos omnípotens et miséricors Dóminus,
☩ Pater, et Fílius, et Spíritus Sanctus. Amen.

Kazanie na VII Niedzielę po Zesłaniu Ducha Świętego, 27.07.2025
Ewangelia: Mt 7, 15-21

Fałszywy pasterz wiedzie do zmieszania religii i kultur.
Dobry pasterz wiedzie do Chrystusa – jedynego Pana i Zbawiciela – w jednym, świętym, katolickim i apostolskim Kościele.

Czas próby przed nami.
Czas świadectwa.

Pobierz »

.

Duszpasterstwa rzymskokatolickie są kontynuacją odwiecznej praktyki Kościoła Katolickiego w zakresie kultu, doktryny i moralności. Pan Bóg jest w nich godnie czczony i wierni otrzymują to, co do zbawienia duszy konieczne – Prawdę i Łaskę. Są one skutecznym remedium na trwający już kilkadziesiąt lat problem okupowania struktur kościelnych przez obcą religię.
Duszpasterstwo rzymskokatolickie, do którego kierujemy swoje kroki, wspierajmy finansowo. Utrzymujmy duchownych i utrzymujmy duszpasterstwa. Każdej niedzieli złóżmy swój datek na ten Boży cel. I poczytujmy sobie za zaszczyt, i dziękujmy Panu Bogu za to, że możemy użyczyć cokolwiek z zasobów swojego portfela na cel zbożny i pilny: utrzymanie katolickich duchownych i utrzymanie katolickich duszpasterstw – nie tylko z nazwy, lecz de facto katolickich.
Bądźmy ofiarni z dobrą intencją, pamiętając o słowach św. Pawła Apostoła: To zaś mówię: Kto skapo sieje, skąpo też żąć będzie, a kto sieje w błogosławieństwach, z błogosławieństw też żąć będzie. Każdy jak postanowił w sercu swoim, nie ze smutkiem albo z musu: wesołego bowiem dawcę miłuje Bóg (2 Kor 9, 6-7).
Ofiarność taka jest zaszczytem, w miejscach, w których katoliccy duchowni sprawują katolicki kult i krzewią katolicką doktrynę – dla chwały Bożej i dla zbawienia dusz.

ZAKOŃCZENIE I STRESZCZENIE
CAŁEJ ENCYKLIKI

Ojciec Święty upomina wszystkich powołanych do rozwiązania kwestii socjalnej, aby bezzwłocznie przyłożyli rękę do pracy!

Wiecie Czcigodni Bracia, komu i w jaki sposób zająć się należy tą sprawą niezwykle trudną. Trzeba, by każdy zabrał się do swego zadania i to jak najrychlej, bo inaczej dla zwłoki w leczeniu, choroba nieuleczalną się stanie.
Panujący niechaj spieszą z ratunkiem przez ustawy i zarządzenia swoje.
Bogaci, prawodawcy niech pamiętają o swoich obowiązkach.
Robotnicy niech praw swoich dochodzą sposobem godziwym; gdy zaś, jak powiedzieliśmy na wstępie, religia jedna może złe wykorzenić i wytępić doszczętnie, niechaj wszyscy pamiętają o tym, że najpierw trzeba wskrzesić obyczaje chrześcijańskie, ponieważ bez nich nie na wiele się zdadzą wynalazki roztropności czysto ludzkiej, choćby się wydawały bardzo stosowne.
Co się tyczy Kościoła, to nigdy i w żadnym kierunku nie będzie się ociągał z pomocą, a praca jego tym obfitsze zrodzi owoce, im większą swobodę będzie miał Kościół; niechaj to zrozumieją ci osobliwie, którzy z urzędu swego czuwają nad dobrem pospolitym. Niech słudzy ołtarza wytężą siły swoje i zdwoją gorliwość; niech za Waszym, Czcigodni Bracia, przewodem i przykładem bezustannie ludziom wszystkich stanów na pamięć przywodzą zasady życia zaczerpnięte z Ewangelii; niech z poświęceniem pracują nad zbawieniem narodów, a najbardziej nich tego doglądają, iżby panią i królowę cnót innych, miłość świętą, i sami zachowywali, i rozniecili u innych, tak wielkich, jak i maluczkich.
Upragnionego ratunku dla społeczeństwa głównie wyczekiwać należy od miłości, szeroko rozlanej; mówimy o miłości chrześcijańskiej, cnocie streszczającej w sobie wszystkie przepisy ewangeliczne, zawsze gotowej do poświęceń dla cudzego dobra, najpewniejszym lekarstwie na pychę i samolubstwo. Opisał jej części składowe i znamiona Boskie św. Paweł w słowach następujących: „Miłość cierpliwa jest, łaskawa jest, nie szuka swego, wszystko znosi, wszystko przetrwa” (1 Kor 13, 4.5.7).
W zadatku błogosławieństwa Bożego i na dowód życzliwości Naszej Wam wszystkim, Czcigodni Bracia, duchowieństwu i ludowi Waszemu udzielamy z całego serca apostolskiego błogosławieństwa.

Dan w Rzymie u św. Piotra dnia 15 maja 1891, w roku czternastym Naszego pontyfikatu.
Leon XIII

Kiedy w ostatnich kilkudziesięciu latach wprowadza się nowości obce katolickiemu depozytowi wiary, motywując to (nieprawdziwie) rzekomymi „niespodziankami Ducha Świętego”, a nawet mówi się o „nowej Pięćdziesiątnicy”, przypomnijmy pożywne słowo katechizmu:

Duch Święty udziela nam łask, które wysłużył nam Chrystus swą śmiercią krzyżową. Nie tworzy zatem Duch Święty niczego nowego, sprawia tylko, że dzieło zaczęte przez Syna Bożego wzrasta i wypełnia się. Wschodzące słońce również nie tworzy nowych nasion, lecz zasiane ożywia i wzrost im daje.
Ks. Prof. F. Spirago, Katolicki katechizm ludowy

Przypomijmy także o roli Ducha Świętego w Urzędzie Piotrowym. I tutaj nie ma mowy o nowych doktrynach. Kościół Katolicki naucza:

Albowiem następcom Piotra Duch Święty został obiecany nie w tym celu, by na podstawie Jego objawienia podawali nową naukę, lecz aby przy Jego pomocy święcie zachowywali i wiernie wyjaśniali otrzymane przez Apostołów Objawienie, tzn. depozyt wiary.
Sobór Watykański, Sesja IV, 18 VII 1870, I Konstytucja Dogmatyczna Pastor aeternus o Kościele Chrystusowym, rozdział IV