Pius XII, Encyklika Ad Caeli Reginam – O królewskiej godności Najświętszej Maryi Panny (2)

Ogłoszenie dogmatu o Wniebowzięciu Najświętszej Maryi Panny i Rok Maryjny

Trzeba również i miło Nam tu wspomnieć, że My osobiście 1 listopada 1950, w Roku Jubileuszowym, wobec olbrzymiej rzeszy Księży Kardynałów, Biskupów, Kapłanów i wiernych chrześcijan, przybyłych ze wszystkich narodów, orzekliśmy dogmat Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny (por. Constitutio Apostolica Munificentissimus Deus, AAS XXXXII, 1950, s. 753), gdzie obecnie z duszą i ciałem wśród chórów Aniołów i Świętych Niebian króluje wraz z jednorodzonym Swym Synem. Ponadto z okazji minionego stulecia, od chwili, kiedy niezapomnianej pamięci Poprzednik Nasz Pius IX określił uroczyście, że Boga Rodzicielka poczęła się bez żadnej zmazy pierworodnego grzechu, ogłosiliśmy toczący się właśnie Rok Maryjny (por. Fulgens Corona, AAS XXXXV, 1953, s. 577); i dziś patrzymy z wielką radością Naszego Ojcowskiego serca, jak nie tylko tu w Wiecznym Mieście – szczególnie zaś w Bazylice Liberiańskiej – niezliczone tłumy manifestują dobrowolnie swą wiarę i najgorętszą miłość ku Matce Niebieskiej – ale i we wszystkich częściach świata odradza się coraz więcej cześć zarówno w starożytnej tradycji Kościoła, jak i w świętych księgach i dotąd ściągają raz po raz szeregi modlących się pielgrzymów.
Wiedzą wszyscy, że ilekroć zaszła okazja, gdyśmy mianowicie przemawiali do Naszych dzieci w Chrystusie osobiście na audiencjach, czy też przez radio kierowaliśmy słowa do najodleglejszych ludów, zawsze zachęcaliśmy do wydatnej, w miarę możliwości i czułej, jak przystało na synów, miłości wobec najukochańszej i najmożniejszej Matki swojej. Dlatego też warto szczególnie przywieść na pamięć orędzie radiowe, przesłane przez nas do ludu portugalskiego, kiedy wieńczono złotą koroną cudowny wizerunek Maryi Panny, czczony w Fatimie (por. AAS, XXXVIII, 1946, s. 264); orędzie to nazwaliśmy sami orędziem „Królowania Maryi” (por. L’Osservarore Romano, 19 V 1946).
Obecnie zaś, aby przypieczętować niejako te rozliczne przejawy naszej czci ku Matce Bożej, za którymi tak chętnie podążył świat chrześcijański; aby zamknąć szczęśliwie i z pożytkiem ten Rok Maryjny, który się ma ku schyłkowi; aby wreszcie dać chętny posłuch usilnym żądaniom, które wpłynęły do nas w tej sprawie, zdecydowaliśmy ustanowić liturgiczne święto Najświętszej Maryi Panny – Królowej.
Nie chcemy przez to podawać wiernemu ludowi nowej prawdy do wierzenia, boć w rzeczy samej tytuł i przesłanki, na których opiera się królewska godność Maryi, były zawsze dostatecznie wyrażone i to zarówno w starożytnej tradycji Kościoła, jak i w świętych księgach liturgicznych.
Warto je wszakże przypomnieć w toku tej encykliki, aby odświeżyć chwałę Niebieskiej Matki i rozpalić się żywszą ku Niej pobożnością na większy pożytek duchowy wszystkich serc.

Pan nasz Jezus Chrystus oczekuje dusz ofiarnych, hojnych, wspaniałomyślnych!

Po to otrzymaliśmy Sakrament Bierzmowania, abyśmy – umocnieni Duchem Świętym – wiarę katolicką mężnie wyznawali, bronili jej i według niej żyli.
Czytelnym świadectwem naszej odpowiedzialności, i powagi, i wiary, i obrony wiary, i męstwa, będzie nasza pokorna, częsta – jeśli możliwe, codzienna – obecność na Najświętszej Ofierze Mszy Świętej składanej Bogu w starożytnym, czcigodnym rycie rzymskim.
Pan nasz Jezus Chrystus oczekuje dusz ofiarnych, hojnych, wspaniałomyślnych, które gotowe są poświęcać Bogu czas – wiele czasu – ponieważ Go kochają. – więcej

Pius XII, Encyklika Ad Caeli Reginam – O królewskiej godności Najświętszej Maryi Panny (1)

PIUS XII, PAPIEŻ

Czcigodnym Braciom, Prymasom, Arcybiskupom, Biskupom oraz innym Ordynariuszom miejscowym będącym w jedności i pokoju ze Stolicą Apostolską

Ad Caeli Reginam
O królewskiej godności
Najświętszej Maryi Panny

11 X 1954

Czcigodni Bracia, pozdrowienie i apostolskie błogosławieństwo

Do Niebios Królowej zasyłał lud chrześcijański korne modły i zbożne pienia już od pierwszych wieków chrześcijaństwa, czy to w chwilach radosnych uniesień, czy zwłaszcza wśród ciężkich udręk światowych i nigdy go nie zawodziła nadzieja pokładana w Matce Boskiego Króla, Jezusa Chrystusa i nigdy w nim wiara nie słabła, że Bogarodzica Dziewica Maryja włada po macierzyńsku całym światem, jak w szczęśliwości niebieskiej dzierży koronę królewskiej chwały.
I my też po klęskach potwornych, co na oczach Naszych obróciły w perzynę kwitnące miasta, osiedla i wsie; patrząc z boleścią, jak tyle i tak wielkiego zła wylewa się w mętnej powodzi na dusze ludzkie; widząc jak nieraz chwieje się sprawiedliwość, jak często panoszy się występek i zepsucie – dręczymy się w tym gorączkowym i groźnym przełomie w szczególny sposób; uciekamy się przeto z ufnością do naszej Królowej, Maryi, przedkładając jej nie tylko nasze uczucia miłości, ale i tych wszystkich, co chlubią się z imienia Chrystusowego.

Pius XII, Encyklika Invicti athletae Christi. O świętym Andrzeju Boboli (15)

Prośby do miłosierdzia Bożego

Żeby się to szczęście ziściło, pragniemy gorąco, Czcigodni Bracia, byście wszyscy ze wszystkimi wiernymi całego świata, zwłaszcza w czasie obchodu tej wiekowej rocznicy, gorące do Boga zanosili prośby, by raczył łaskawie obfitsze dary i pociechy szczególnie tym zsyłać, którzy w większych niebezpieczeństwach żyć muszą i cięższych na drodze Bożej doznają trudności.
Przez te same jednomyślne prośby starajmy się i to u miłosierdzia Bożego wybłagać, żeby wreszcie zapanował wśród wszystkich narodów upragniony pokój i żeby święte prawa oraz zadania Kościoła, które też prawdziwemu dobru ludzkiego społeczeństwa jak najbardziej służą, znalazły u wszystkich należne uznanie i na prawnej drodze wszędzie a szczęśliwie weszły w życie.

Błogosławieństwo

By do tego wszystkiego jak najrychlej doszło, z waszymi modłami łączymy nasze najgorętsze prośby i udzielamy wam, Czcigodni Bracia, oraz całemu chrześcijańskiemu ludowi na zadatek łask Bożych i na znak życzliwości ojcowskiej, płynącego z głębi serca, apostolskiego błogosławieństwa.
Rzym, Bazylika Świętego Piotra, dnia szesnastego miesiąca maja – w trzechsetną rocznicę, kiedy to święty Andrzej Bobola otrzymał palmę męczeństwa – w roku 1957 a dziewiętnastym Naszego pontyfikatu.
Pius XII