Leon XIII, encyklika Libértas – O wolności człowieka (38)

Prawo Kościoła do swobodnego nauczania

Lecz w wierze i w nauce obyczajów uczynił sam Bóg Kościół uczestnikiem Boskiego nauczycielstwa, który też z jego Bożego daru nie może się mylić. Dlatego jest największym i najbezpieczniejszym nauczycielem śmiertelników i posiada nienaruszalne prawo do wolności nauczania. Rzeczywiście też Kościół, opierając się na naukach od Boga otrzymanych, nic sobie tyle nie ważył, jak to, by święcie spełniał przekazane sobie od Boga posłannictwo, a mężniejąc wśród okalających go zewsząd trudności, nie przestawał nigdy walczyć za wolność swego nauczycielskiego urzędu. Na tej to drodze, po spłoszeniu najbardziej nieszczęsnego zabobonu, odmłodniał okrąg ziemi według chrześcijańskiej mądrości.

Leon XIII, encyklika Libértas – O wolności człowieka (37)

Ochrona prawd nadprzyrodzonych

Z nie mniejszą również religijnością zachowywać trzeba największy i najświętszy skarb tych prawd, które za sprawą Boga poznajemy. Wieloma i świetnymi dowodami, co apologeci często czynili, utrwalone zostały niektóre pierwszorzędne zasady, między nimi te: że Bóg objawił pewne prawdy; że Jednorodzony Syn Boży przyjął ciało, aby dać świadectwo prawdzie; że tenże założył pewną doskonałą społeczność, to jest Kościół, którego sam jest Głową, i z którym aż do skończenia świata pozostawać przyrzekł. Tej społeczności powierzył wszystkie prawdy, których sam nauczał, z tym zleceniem, aby ich sama strzegła, broniła, rozwijała na podstawie prawowitego upoważnienia. A zarazem rozkazał, aby wszystkie narody orzeczeń Kościoła jego zupełnie tak, jakby jego samego słuchały. Ci, co by inaczej postępowali, w wiecznej zagładzie znaleźliby potępienie. W ten sposób całkiem jasnym jest, że najlepszym i najpewniejszym nauczycielem człowieka jest Bóg, źródło i początek wszelkiej prawdy; oraz Jednorodzony, który jest na łonie Ojca, droga, prawda, życie, prawdziwa światłość, która oświeca każdego człowieka, do którego nauki stosować się powinni wszyscy ludzie: „I będą wszyscy uczniami Bożymi” (J 6, 45).

Obiektywna różnica i pilna decyzja

Kto posługuje się prawym rozumem i kto poznał dobrze wiarę katolicką (choćby przez wnikliwą lekturę katolickich tradycyjnych katechizmów), łatwo zauważy, że wiara katolicka, krzewiona przez Kościół Katolicki pod przewodem papieży, różni się od tej religii, którą narzucono katolikom w latach szcześćdziesiątych XX wieku. Jest to różnica obiektywna. Nie opinia zacofanych amatorów staroci.
Jest pewne, że tylko wiara katolicka jest jedyną prawdziwą wiarą, jedyną wiarą dającą zbawienie. Wiara reformowana (by nie powiedzieć: zdemolowana) do zbawienia nie prowadzi. Prowadzi do potępienia. Katolicy stają dzisiaj (nie od dzisiaj) wobec palącej kwestii wyboru. A wybór właściwie jest oczywisty: aby zbawić duszę swoją, należy dochować wierności katolickiej wierze.

Pan nasz Jezus Chrystus, mając na myśli wiarę katolicką, mówi:

Kto uwierzy i ochrzci się, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, będzie potępiony (Mk 16, 16).

W Atanazjańskim Wyznaniu wiary czytamy:

Ktokolwiek pragnie być zbawiony, przede wszystkim winien się trzymać katolickiej wiary.
Której jeśliby kto nie zachował całej i nienaruszonej, ten niewątpliwie zginie na wieki.

Św. Paweł Apostoł już ówcześnie przestrzegał:

Dziwię się, że tak prędko od tego, który was powołał do łaski Chrystusowej, przenosicie się do innej ewangelii; a ona nie jest inna, tylko są niektórzy, co was niepokoją i chcą wywrócić ewangelię Chrystusową. Ale choćbyśmy my, albo anioł z nieba głosił wam ponad to, cośmy wam głosili, niech będzie przeklęty (Ga 1, 6-8).

Św. Hieronim, Doktor Kościoła, uczy prawdziwie, mając na myśli Kościół Katolicki i wiarę katolicką:

Kościół jest tam, gdzie jest prawdziwa wiara.

Posłuszeństwo doktrynom i zarządzeniom sprzecznym z wiarą katolicką jest nieposłuszeństwem Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi. Norymberska usprawiedliwiająca apologia posłuszeństwa („tylko wykonywaliśmy rozkazy”) w sprawach wiary okazuje się procederem nie na miejscu.
Niech nie próżnuje rozum. Prawy rozum. Poznawajmy pilnie naukę Kościoła Katolickiego. Poznawajmy pilnie nauczanie Papieży, święcie zachowujących i wiernie wyjaśniających katolicki i apostolski depozyt wiary. Poznawajmy pilnie wiarę katolicką, choćby przez wnikliwą codzienną lekturę katolickich tradycyjnych katechizmów. I pospieszajmy z decyzjami miłymi Niebu. Dla nas – zbawiennymi!

Zwiastowanie

Dzisiaj przypada uroczystość Zwiastowania Najświętszej Maryi Panny (w tym roku wyjątkowo przeniesiona z dnia 25 marca, z racji Wielkiego Tygodnia i Oktawy Wielkanocnej). Jeśli możliwe, przybiegajmy z gorliwością na Mszę Świętą, by uczcić tajemnicę Wcielenia.

Czego naucza nas trzeci artykuł Wyznania wiary: który się począł z Ducha Świętego, narodził się z Maryi Panny?
Trzeci artykuł Wyznania wiary naucza nas, że Syn Boży za sprawą Ducha Świętego przyjął jako swoje ludzkie ciało i duszę w przeczystym łonie Najświętszej Maryi Panny i że się z Niej narodził.
Czy stając się człowiekiem Syn Boży przestał być Bogiem?
Nie, Syn Boży stał się człowiekiem nie przestając być Bogiem.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Jak się nazywa tajemnica, mocą której Syn Boży stał się człowiekiem?
Tajemnica, mocą której Syn Boży stał się człowiekiem, nazywa się Boskim Wcieleniem Słowa.
Kard. Pietro Gasparri, Katechizm katolicki