Przeżyjmy tegoroczny Wielki Post z gorliwością. Weźmy sobie do serca dwa istotne wymiary Wielkiego Postu, które przynosi nam Kościół Katolicki: wymiar pasyjny i wymiar ascetyczny.
Po pierwsze wymiar pasyjny. Passio Domini. Męka Pańska. Rozważajmy Mękę i Śmierć naszego Zbawiciela, cenę naszego zbawienia. Bierzmy udział w tradycyjnych nabożeństwach pasyjnych: w piątki po Mszy Świętej będziemy odprawiać wspólnie Drogę Krzyżową, a w niedziele po Mszy Świętej będziemy śpiewać Gorzkie Żale – głębokie polskie nabożeństwo, strofą i melodią wprowadzające nasze dusze w przepaść Męki Pańskiej, w tajemnicę miłości Bożej. Chętnym sercem ofiarujmy Panu naszemu Jezusowi Chrystusowi cierpiącemu nasz czas, naszą gorliwą modlitwę, rozważanie i nabożny śpiew.
Po drugie wymiar ascetyczny. Już sama nazwa „Wielki Post” woła o umartwienie, o wyrzeczenie, o post. I ma to być wielki post. Wierni dawniejszym zwyczajom postnym, w Środę Popielcową oraz we wszystkie piątki i soboty Wielkiego Postu zachowujmy post ścisły. Post ścisły to znaczy, że nie spożywamy potraw mięsnych oraz spożywamy tylko jeden posiłek do sytości w ciągu dnia oraz ewentualnie dwa skromne. A w pozostałe dni powszednie – to znaczy w poniedziałki, wtorki, środy i czwartki – zachowujmy post ilościowy, który jest bardzo podobny do postu ścisłego, z tym że przy głównym posiłku możemy spożywać potrawy mięsne. Oprócz tego możemy spożyć w ciągu dnia dwa skromne posiłki bezmięsne.
W Wielkim Poście – pośćmy! I niech będzie to wielki post. Prawdziwie wielki!
W dniach wielkopostnych odprawmy dobrą i dobrze przygotowaną spowiedź. I pokutujmy za swoje grzechy.
Z równą pilnością powinniśmy zarówno unikać grzechu, jak i – uwzględniając zranienia ludzkiej natury i skłonność do zła (skutek grzechu pierworodnego) – ze skruchą, z pokorą i ufnością powinniśmy prosić Pana naszego Jezusa Chrystusa o przebaczenie naszych grzechów, któreśmy popełnili.