Jakie są owoce dobrej spowiedzi?
Owocami dobrej spowiedzi są: 1) Odpuszczenie popełnionych grzechów i otrzymanie łaski Bożej. 2) Przywrócenie pokoju i spokojnego sumienia. 3) Ponowne otwarcie bram nieba i zamiana wiecznej kary w piekle na karę doczesną. 4) Obrona przed ponownym popadnięciem w grzech i udział w skarbcu odpustów.
Katechizm katolicki św. Piusa X

1. cd.

Jakkolwiek wszyscy obywatele bez wyjątku powinni przyczyniać się do dobra powszechnego, które znowu naturalnym zwrotem rozdziela się między jednostki, to przecież nie mogą tego uskutecznić wszyscy w jednakowej mierze. Jakimkolwiek zmianom uległyby formy rządu, zawsze wśród obywateli znajdzie się różnica stanów, bez której społeczeństwo ani istnieć, ani nawet pomyślane być nie może. Muszą być koniecznie tacy, którzy prawa stanowią, którzy wymierzają sprawiedliwość, którzy wreszcie radą i powagą swoją wpływają na bieg spraw, już wewnętrznych, już wojennych. Że ci ludzie muszą mieć pierwszeństwo i zająć najpocześniejsze miejsce w każdym społeczeństwie, o tym nikt nie wątpi; wszakżesz oni pracują bezpośrednio około dobra publicznego i to w sposób wybitny. Przeciwnie ludzie, którzy się zajmują przemysłem, nie mogą przykładać się do dobra publicznego ani w takim samym stopniu, ani w ten sam sposób; jednak oni także, chociaż pośrednio, służą interesom społeczeństwa. Ponieważ dobro społeczeństwa i pomyślność społeczna powinny umacniać i udoskonalać ludzi, więc też powinny mieć na celu głównie umoralnienie społeczeństwa i cnotę. Do obowiązku jednak społeczeństwa, urządzonego należycie, należy też dostarczanie dostatecznych dóbr cielesnych i zewnętrznych, jak mówi św. Tomasz – „których używanie potrzebne jest do wykonywania cnoty” (De reg. princip. I, c. 15).
Otóż w przysparzaniu tych dóbr najbardziej jest skuteczną i potrzebną praca robotników czy to na polu, czy w fabrykach. Co więcej, w tym względzie praca ich jest tak płodną i dzielną, że najprawdziwiej twierdzić można, iż ona jest źródłem jedynym, z którego wypływa bogactwo państwa. Słuszność zatem nakazuje państwu zająć się robotnikiem, iżby z tego, czego dostarcza społeczeństwu, i on także coś otrzymał, aby miał gdzie mieszkać i czym się przyodziać, i aby tak, będąc zdrowym, lżej dźwigał brzemię żywota. Stąd wynika, że popierać się godzi wszystko, co jakkolwiek przyczynić się może do polepszenia doli robotników. Takie postępowanie nikomu uszczerbku nie czyni, owszem, przynosi korzyść wszystkim, bo nader ważną dla państwa jest rzeczą, aby nie byli w nędzy i nieszczęśliwymi ci właśnie, którzy najniezbędniejsze dobra wytwarzają.

Św. Józef Cafasso mawiał, że nawet gdyby grzech nie ściągał innej kary niz wyrzuty sumienia, pozostające w człowieku, który go popełnił, to tylko z tego powodu należałoby przed nim uciekać.
Memorie Biografiche, VII

Co penitent musi jeszcze uczynić po spowiedzi oprócz wypełnienia pokuty?
Oprócz wypełnienia pokuty penitent, który skrzywdził bliźniego w odniesieniu do jego majątku albo czci, czy też doprowadził do zgorszenia, po spowiedzi musi jeszcze jak najszybciej zwrócić mu jego własność, wynagrodzić zniewagę i naprawić zgorszenie.
Jak można naprawić zgorszenie?
Aby naprawić zgorszenie, trzeba usunąć przyczynę zgorszenia i zbudować słowem oraz przykładem tych, których zgorszyliśmy.
Jak możemy dopełnić zadośćuczynienia tym, których obraziliśmy?
Możemy dopełnić zadośćuczynienia tym, których obraziliśmy, prosząc ich o wybaczenie, albo dając im jakieś inne stosowne wynagrodzenie.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Kazanie na Wniebowstąpienie Pańskie, 29.05.2025
Lekcja: Dz 1, 1-11
Ewangelia: Mk 16, 14-20

Pobierz »

.

Czego naucza nas szósty artykuł Wyznania wiary: wstąpił na niebiosa, siedzi po prawicy Boga Ojca wszechmogącego?
Szósty artykuł Wyznania wiary naucza nas, że Jezus Chrystus, czterdzieści dni po swoim zmartwychwstaniu, na oczach swych uczniów, własną mocą wstąpił do nieba, a jako Bóg będąc równym w chwale swemu Ojcu, został jako człowiek wyniesiony ponad wszystkich Aniołów i świętych i ustanowiony został Panem wszystkich rzeczy.
Dlaczego Jezus Chrystus pozostał na ziemi czterdzieści dni po swym zmartwychwstaniu, zanim wstąpił do nieba?
Jezus Chrystus pozostał na ziemi czterdzieści dni po swym zmartwychwstaniu, zanim wstąpił do nieba, aby wykazać, że prawdziwie zmartwychwstał, gdyż kilkakrotnie się ukazywał, a ponadto chciał jeszcze nauczać Apostołów i utwierdzać ich w prawdach wiary.
Dlaczego Jezus Chrystus wstąpił do nieba?
Jezus Chrystus wstąpił do nieba, aby wziąć w posiadanie królestwo, które wysłużył sobie przez swoją śmierć, aby przygotować nam chwalebne miejsce i być naszym pośrednikiem i obrońcą wobec Ojca, a także, aby zesłać Ducha Świętego na swych Apostołów.
Dlaczego powiada się, że Jezus Chrystus wstąpił do nieba, a Jego Najświętsza Matka, że została wzięta do nieba?
Powiada się, że Jezus Chrystus wstąpił do nieba, a Jego Najświętsza Matka, że została wzięta do nieba, gdyż Jezus Chrystus, będąc człowiekiem i Bogiem, wstąpił do nieba własną mocą, a Jego Matka, będąc stworzeniem, a nawet największą ze wszystkich stworzeń, została wszakże wzięta do nieba mocą Bożą.
Wyjaśnij słowa: siedzi po prawicy Boga Ojca Wszechmogącego.
Słowo «siedzi» oznacza spokojne posiadanie chwały przez Jezusa Chrystusa, a słowa «po prawicy Boga Ojca wszechmogącego», oznaczają, że Jezus Chrystus zajmuje zaszczytne miejsce ponad wszystkimi stworzeniami”.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Gdy człowiek umiera po rozgrzeszeniu, ale przed dokonaniem pełnego zadośćuczynienia sprawiedliwości Bożej, to czy trafia wprost do nieba?
Nie, taki człowiek trafia do czyśćca, aby tam dokonać zadośćuczynienia Bożej sprawiedliwości i być w pełni oczyszczonym.
Czy możemy wspomagać dusze cierpiące w czyśćcu?
Tak, możemy wspomagać dusze cierpiące w czyśćcu, przez modlitwy, jałmużnę i wszystkie nasze dobre uczynki, oraz przez odpusty, ale przede wszystkim przez Ofiarę Mszy Świętej.
Katechizm katolicki św. Piusa X

Etyka przed polityką.
Cel nie uświęca środków.

1. Ustawy państwowe powinny mieć na celu poprawę stosunków społecznych, losu robotnika i zabezpieczenie jego bytu i jego praw.

W jakiejże więc części od władzy państwowej spodziewać się możemy naprawy stosunków społecznych?
Przez władze państwową tutaj rozumiemy nie tę lub ową formę rządów w tym lub owym narodzie, lecz w ogóle władze państwową taką, jakiej na mocy prawa przyrodzonego domaga się zdrowy rozum i jakiej żądają te wyroki mądrości Bożej, które przywiedliśmy i wyjaśnili w Naszej encyklice o chrześcijańskim urządzaniu państw (Immortale Dei, 1885).
Owóż ci, co państwem kierują, przede wszystkim przyczynią się, jak powinni, do pomyślnego rozwiązania tej kwestii, jeżeli w ogólności przez ustawy i zlecenia swoje to sprawią, iż z samego ukształtowania i urządzenia państwa bez trudności wykwitnie dobrobyt publiczny i prywatny. Na tym zaiste polega zadanie roztropności politycznej i obowiązek przełożonych.
Do dobrobytu państw przyczyniają się przede wszystkim najbardziej: czystość obyczajów, porządek i prawidłowość w stosunkach rodzinnych, poszanowanie religii i sprawiedliwości, umiarkowane nakładanie i słuszny rozdział ciężarów i podatków, wzrost przemysłu i handlu, rozkwit gospodarstwa rolnego i inne rzeczy podobne. Im więcej będzie tutaj postępu, tym lepszy i szczęśliwszy żywot mieć będą obywatele. Za pomocą środków wskazanych mogą kierownicy państwa i stanom innym przymnożyć pożytku i znacznie poprawić los robotników, a nie przekroczą przez to zakresu ścisłych praw swoich i nie popadną w podejrzenie natrętnego wdzierania się w sprawy cudze, bo na podstawie urzędu swojego winna władza mieć staranie o dobro pospolite. Im większa znowu obfitość korzyści wypłynie z tej opieki, tym mniej szukać będzie potrzeba osobnych dróg dla ratowania robotników.
Lecz ten wzgląd także (bliżej związany z przedmiotem naszym) winno się wziąć pod rozwagę, że państwo jest zarówno dla dobra tak wielkich, jak i małych. Ubodzy nie inaczej niż bogaci, z prawa natury są obywatelami, to znaczy: cząstkami prawdziwymi i żyjącymi, z których za pośrednictwem rodzin składa się całość państwa, a trzeba pamiętać i o tym, że w każdym państwie mają przewagę liczebną. Ponieważ zaś byłoby rzeczą niedorzeczną troszczyć się o jedną cześć obywateli, a drugą zaniedbywać, przeto władza publiczna powinna poczynić kroki potrzebne ku ochronie klasy robotniczej i jej interesów. Tego nie czyniąc narusza państwo sprawiedliwość, która nakazuje oddać każdemu, co mu się należy. Mądrze tę prawdę wypowiada św. Tomasz w tych słowach: „Jak część a całość poniekąd jedno są, tak co należy do całości, należy poniekąd do części” (II-II q 61 a 1 ad 2). A zatem między obowiązkami licznymi a ciężkimi panujących, dbałych o dobro ludu, ten obowiązek jest na pierwszym miejscu, iżby każdy stan otaczali opieką równomierną, czyli przestrzegali tej sprawiedliwości, która zowie się „rozdzielającą” [rozdzielczą], tj. która oddaje każdemu to, co mu się należy i co się mu oddać powinno.

Modlitwa do Świętego Józefa po Różańcu

Do Ciebie, Święty Józefie, uciekamy się w naszej niedoli. Wezwawszy pomocy Twej Najświętszej Oblubienicy, z ufnością również błagamy o Twoją opiekę. Przez miłość, która Cię łączyła z Niepokalaną Dziewicą, Bogarodzicą, i przez ojcowską Twą troskliwość, którą otaczałeś Dziecię Jezus, pokornie błagamy: wejrzyj łaskawie na dziedzictwo, które Jezus Chrystus nabył Krwią swoją i swoim potężnym wstawiennictwem dopomóż nam w naszych potrzebach.
Opatrznościowy Stróżu Bożej Rodziny, czuwaj nad wybranym potomstwem Jezusa Chrystusa. Oddal od nas, ukochany Ojcze, wszelką zarazę błędów i zepsucia. Potężny nasz Wybawco, przybądź nam łaskawie z niebiańską pomocą w tej walce z mocami ciemności, a jak niegdyś uratowałeś Dziecię Jezus z niebezpieczeństwa, które groziło Jego życiu, tak teraz broń świętego Kościoła Bożego od wrogich zasadzek i od wszelkiej przeciwności.
Otaczaj każdego z nas nieustanną opieką, abyśmy za Twoim przykładem i Twoją pomocą wsparci mogli żyć świątobliwie, umrzeć pobożnie i osiągnąć wieczną szczęśliwość w niebie. Amen.

Z pełnym zaufaniem odmawiajmy codziennie po Różańcu!