Miesiąc: maj 2024

Prawe odniesienie do Najświętszego Sakramentu

Kościół Katolicki słowami Soboru Trydenckiego, w Dekrecie o tym, co należy zachować a czego unikać podczas odprawiania Mszy Świętej, 1, naucza:

Z jak wielką troską powinno się sprawować Najświętszą Ofiarę Mszy, z wszelką czcią religijną i uszanowaniem, można najłatwiej stwierdzić, gdy się pomyśli, że w Piśmie Świętym ten, kto niedbale sprawuje dzieło Boże, zwany jest przeklętym. Skoro więc koniecznie stwierdzamy, że żadne inne dzieło nie może być uznane przez wiernych chrześcijan za bardziej święte i Boże, jak ta budząca lęk Tajemnica, w której owa ożywiająca Hostia, przez którą zostaliśmy pojednani z Bogiem Ojcem, jest codziennie ofiarowywana przez kapłanów na ołtarzu, to ponadto jest jasne, że należy dołożyć wszelkich starań i dokładności, aby ta Ofiara była składana z największą możliwą wewnętrzną prawością i czystością serca, a także z wyrazami zewnętrznej pobożności i szacunku.

Lektura na Boże Ciało

W ramach naszej codziennej uważnej lektury katolickich tradycyjnych katechizmów, już dzisiaj i w najbliższych dniach – kiedy będziemy świętować Boże Ciało i dni Oktawy tego święta – sięgnijmy do tych rozdziałów katechizmów, które zawierają nauczanie o Najświętszym Sakramencie, o Mszy Świętej i Komunii Świętej.

Problem pokus niedobrowolnych

Jam jest prawdziwy szczep winny, a Ojciec mój jest rolnikiem. Wszelką latorośl, nie przynoszącą we mnie owocu, odetnie ją; a wszelką, która przynosi owoc, oczyści ją, aby więcej owocu przynosiła (J 15, 1-2)

Są pokusy dobrowolne i są pokusy niedobrowolne. Są pokusy, na które zezwalamy i są pokusy, które oddalamy.
Dzisiaj nie o pokusach dobrowolnych, to znaczy takich, na które sami się dobrowolnie narażamy. Nigdy nie powinniśmy dobrowolnie narażać się na pokusy. Powinniśmy unikać bliskich okazji do grzechu.
O pokusach niedobrowolnych. Nie powinniśmy się niepokoić o stan swojej duszy, jeśli nachodzą nas pokusy niedobrowolne, to znaczy takie, których naprawdę nie chcemy. Nie powinniśmy oceniać stanu swojej duszy tylko na podstawie samego faktu pojawiania się pokus, lecz na podstawie naszej reakcji na pokusy. Jeśli pokusy, nawet najbardziej uciążliwe i długotrwałe, cierpliwie i konsekwentnie oddalamy, nie ma powodu do niepokoju. W ogniu walki wzmacnia się wola, wykuwa się doskonałość i świętość.
Św. Katarzyna ze Sieny czuła się nieczysta, bo miała silne pokusy przeciw czystości. Pan Jezus ją uspokoił, bo zgody na pokusę w jej duszy nie było. Św. Wincenty à Paulo przez cztery lata toczył walkę z pokusami przeciwko wierze. Wiara w jego duszy znacznie wzrosła.
Zatem: nie wyobrażajmy sobie doskonałości jako wolności od pokus – dusza moja jest doskonała, bo już nie mam pokus. To jest błędne ujęcie kwestii.
Prawdziwa doskonałość przejawi się w tym, że nigdy nie będziemy dobrowolnie narażać się na pokusy, a pokusy niedobrowolne będziemy z pomocą łaski Bożej cierpliwie i z determinacją oddalać. Zawsze z pomocą łaski Bożej, otrzymywanej przez modlitwę i święte sakramenty.
Pan Jezus jest detalicznie zatroskany o każdą duszę. Pan Jezus jest najdoskonalszym pedagogiem na świecie. Jeżeli dopuszcza pokusy, czyni to zawsze dla naszego dobra, dla naszego postępu w doskonałości i świętości.
Zakończmy pouczającym, wspomnianym wyżej przykładem. O. R. Garrigou-Lagrange w znamienitym dziele Trzy okresy życia wewnętrznego przywołuje dramatyczny i zbawienny zarazem etap życia św. Wincentego à Paulo, który w trosce o wiarę i zbawienie bliźniego, dręczonego pokusami przeciw wierze, przyjął na siebie te pokusy, których tenże doświadczał:

Zresztą, nawet gdy noc ducha jest bardziej oczyszczająca i poprzedza zjednoczenie przemieniające, zdarza się nieraz, że ma ona w pewnym stopniu charakter wynagradzający za bliźniego. Można to stwierdzić np. w żywocie św. Wincentego à Paulo, autorstwa Abelly’ego, ks. III, rozdz. XI, sekc. I (por. „Revue d’Ascétique et Mystique”, 1932, s. 398n), gdzie mowa jest o tym, że przyjął on cierpienie w intencji pewnego doktora Sorbony, bardzo dręczonego pokusami przeciwko wierze; św. Wincenty à Paulo musiał wtedy sam opierać się w ciągu czterech lat tak silnym pokusom przeciw tej cnocie, że pytał sam siebie, czy im ulega, czy nie. Wtedy to właśnie napisał Credo na kartce papieru, którą położył na sercu, a gdy pokusa stawała się gwałtowniejszą, przyciskał kartkę do serca, by samemu sobie dać zewnętrzny znak swej wierności. U kresu tych czterech lat wiara Wincentego à Paulo znacznie wzrosła przez wszystkie akty heroiczne, które musiał pełnić, przebywając ten tunel.

Pius XII, Encyklika Ad Caeli Reginam – O królewskiej godności Najświętszej Maryi Panny (5)

Królewska godność Maryi jako Bogarodzicy

Jak już nadmieniliśmy wyżej, Czcigodni Bracia, głównym tytułem, na którym opiera się królewska godność Maryi, jest niewątpliwie Jej Boskie Macierzyństwo, jak to wynika ze świadectw, przekazanych od wieków przez przodków, jako też ze świętej liturgii. Jeśli bowiem w księgach świętych czyta się o Synu, którego pocznie Dziewica, że „będzie zwany Synem Najwyższego i da mu Pan Bóg stolicę Dawida, ojca Jego, i będzie rządził w domu Jakubowym na wieki, a królestwu Jego nie będzie końca” (Łk 1, 32-33) i jeśli nadto Maryja zowie się „Matką Pana” (Łk 1, 43), łatwo stąd dowieść, że i Ona jest także Królową, ponieważ zrodziła Syna, który w tejże chwili, gdy został poczęty, stał się i jako człowiek – z racji osobowego zjednoczenia natury ludzkiej ze Słowem Bożym – Królem i Panem wszechrzeczy. Słusznie mógł zatem pisać św. Jan Damasceński: „Zaiste stała się Panią wszego stworzenia, kiedy została Matką Stworzyciela” (Św. Jan Damasceński, De fide ortodoxa, l. IV, c. 14; P.G. XCIV, 1158 B); tak jak można powiedzieć, że pierwszym, co wieścił z nieba królewskie posłannictwo Maryi, był już Archanioł Gabriel.