W interpretacji Pisma Świętego protestanci nie potrzebują głosu Tradycji ani autorytetu Kościoła. Pismo święte każdy może sobie interpretować, według zasady: Quot cápita, tot sensus – „Ile głów, tyle zdań”.
Paradoksalnie, samo Pismo Święte stanowi inaczej. Św. Piotr Apostoł w 2 Liście nawiązuje do listów św. Pawła Apostoła: „Są w nich niektóre rzeczy trudne do zrozumienia, co nieuczeni i niestateczni przekręcają, jak i inne Pisma, na swoją własną zgubę” (2 P 3, 16).
Naucza także: „…to najpierw rozumiejąc, że żadnego z proroctw Pisma nie wykłada się własnym tłumaczeniem. Gdyż proroctwo nie przez wolę ludzką zostało kiedyś przyniesione, ale ludzie święci Boży mówili natchnieni Duchem Świętym” (2 P 1, 20-21).