Absolutna równość, proklamowana przez komunistów i wolnomularzy, jest sprzeczna z naturą
Nikt też nie wątpi, iż wszyscy ludzie pomiędzy sobą są równi, zważywszy na wspólność pochodzenia i natury, ostateczny cel, który każdy ma osiągnąć, jak też prawa i obowiązki stąd wypływające. Atoli ponieważ zdolności wszystkich równymi być nie mogą, jeden od drugiego się różni pod względem władz cielesnych lub umysłowych, ponieważ liczne zachodzą różnice co do obyczajów, woli i charakteru. Przeto nic tak się nie sprzeciwia rozumowi, jak wszystkich chcieć równą mierzyć miarą i zupełną równość przenosić na urządzenia państwowego życia. Jak doskonały i wykończony organizm ciała naszego powstaje z połączenia i składu wielu członków, które choć różne co do kształtu i przeznaczenia swego, jednakże wszystkie razem, w stosownym pomieszczone miejscu, tworzą piękną całość, silną i pożyteczną, tak też w społeczeństwie ludzkim znajdujemy niezmierną różnorodność ludzi jako członków. Gdyby ci wszyscy uważali się za równych, i każdy z nich szedł jedynie za popędem własnej woli, byłaby to społeczność najpotworniejsza, jaką by sobie wyobrazić można. Natomiast, gdy wszyscy zgodnie pracować będą nad dobrem powszechnym, każdy odpowiednio do swego stanowiska, swojej godności, nauki, sztuki i powołania, przedstawiać będą obraz państwa dobrze i zgodnie z naturą urządzonego.