Z listu św. Grzegorza Wielkiego, papieża
(księga 11, 36: Zbiór listów, 2)
„Chwała na wysokości Bogu, a na ziemi pokój ludziom dobrej woli”, ponieważ ziarno pszeniczne wpadłszy w ziemię obumarło w tym celu, aby nie królowało samotnie w niebie. Jego śmiercią żyjemy, Jego słabością się umacniamy, Jego cierpieniem uwalniamy od cierpień, Jego miłością szukamy w Brytanii braci, których nie znamy, Jego mocą odnajdujemy tych, których nie znając, poszukiwaliśmy.
Któż zdoła opowiedzieć, jak wielka tutaj radość zrodziła się w sercach wiernych, kiedy lud Anglów, dzięki łasce wszechmogącego Boga i twoim, Czcigodny Bracie, wysiłkom, porzuciwszy mroki błędów, oświecony został światłem wiary świętej. Z odnowionym umysłem wielbi teraz Boga czystym sercem i depcze bożków, przed którymi korzył się niegdyś w niedorzecznym lęku. Zasady świętego przepowiadania chronią go przed upadkiem, serce swe nakłania do przykazań, a umysł do ich rozumienia; w modlitwie uniża się aż do ziemi, aby duchem nie tkwić na ziemi. I kogóż to wszystko jest dziełem, jeśli nie Tego, który powiada: „Ojciec mój aż dotąd działa i Ja działam”.
Aby pokazać, iż świat się nie nawraca mądrością ludzi, ale mocą Bożą, wybrał niegdyś Bóg na swych głosicieli ludzi nieuczonych. Także i tutaj uczynił to samo dokonując w narodzie Anglów rzeczy wielkich za sprawą słabych ludzi. Ale dar ten niebieski, Bracie Drogi, wymaga, aby w jego odbieraniu połączyć z najwyższą radością najżywszą obawę.
Wiem dobrze, iż dzięki twej gorliwości Bóg wszechmogący okazał wielkie rzeczy wśród ludu, który postanowił wybrać. Dlatego trzeba, abyś owym darem niebieskim cieszył się z bojaźnią i lękał z radością. Abyś się cieszył, albowiem zewnętrzne znaki pociągnęły dusze Anglów do wewnętrznej łaski, abyś się lękał, by z powodu dokonanych dzieł słaby umysł nie uniósł się pychą i na zewnątrz będąc chwalony, wewnątrz nie upadł.
Trzeba nam bowiem pamiętać, iż kiedy uczniowie powrócili z radością z publicznego nauczania i powiedzieli Boskiemu Mistrzowi: „Panie, przez wzgląd na Twoje imię nawet złe duchy nam się poddają”, usłyszeli w odpowiedzi słowa: „Nie z tego się radujcie, że duchy się wam poddają, lecz cieszcie się, że wasze imiona zapisane są w niebie”.
(Liturgia Godzin, Pallottinum)