In integrum

Ceremonie (a) 1

Ceremonie (a) 2

Czcigodny Ks. Leonard Goffine, kapłan zakonu Premonstratensów ze Steinfeld, „Kompletna księga modlitewna i podbudowywująca dla pobożnych katolickich chrześcijan”, wyd. 1710 r.

Tłumaczenie wyszczególnionego fragmentu tekstu:

„Od tego Świętego Ognia zapala się trójramienną świecę wielkanocną symbolizującą Trzy Boskie Osoby – z których to Druga zstąpiła z nieba, aby oświecić wszystkich ludzi – i składa się przy tym Boskiemu Zbawicielowi trzykrotne dziękczynienie, że poprzez światło Jego nauk nauczył nas wiary w Boga w Trójcy Jedynego. W Paschale, którego wosk – Ciało Chrystusa, knot – Jego Duszę, a światło – Jego Boskość przedstawiają, znajduje się – na pamiątkę pięciu Ran, które Chrystus dla naszego zbawienia na Ciele Swoim zachował – pięć otworów, w które wkłada się pięć gran kadzidła, aby zwrócić uwagę na fakt zabalsamowania Jego Ciała” (tł. T. O.).

Celebrowanie Wielkiego Tygodnia według Mszału Rzymskiego, którego Kościół Katolicki używał przez wieki, wpisuje się w katolicką perspektywę wyrażoną klarownie w Dekrecie o sakramentach Soboru Trydenckiego:

Si quis dixerit, receptos et approbatos Ecclesiæ Catholicæ ritus, in solemni Sacramentorum administratione adhiberi consuetos, aut contemni, aut sine peccato a ministris pro libito omitti, aut in novos alios per quemcumque Ecclesiarum Pastorem mutari posse: anathema sit.
„Gdyby ktoś mówił, że przyjęte i uznane obrzędy Kościoła Katolickiego, zwyczajowo stosowane przy uroczystym udzielaniu Sakramentów, mogą być lekceważone lub dowolnie i bez grzechu pomijane, lub zmieniane na inne nowe przez jakiegokolwiek Pasterza Kościołów – niech będzie wyklęty” (Sobór Trydencki, Sesja 7, 3 marca 1547, Dekret o sakramentach, Kanony o sakramentach w ogólności, Kanon 13).

Postulat przywracania kultu katolickiego in integrum nie jest kwestią błahą. Jest katolicki.